ای وصالت ، چاره ساز درد بی درمان ها .

دوستت‌ دارم ؛ خموش و خسته‌جان ...

-

بخود پیچیدگان در دل اسیرند ، همه دردند و درمان ناپذیرند .

گفتم صنما مگر که جانان منی ؛ اکنون که همی نظر کنم جان منی .

گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم ...

همه خوابند و منِ دیوانه در پی یار بیدارِ بیدارِ بیدار

بی حوصلگی از سر تا پام موج میزنه، اینجوریم که: خب که چی؟ تهش که چی؟ برام مهم نیست! باهام حرف نزن، تنهام بزار....

وقتی بود و نبودم فرقی نداره، تلاش میکنم کلا نباشم.

من دیگه نمیدونم باید چیکار کنم، چه تو روابطم چه تو زندگیم‌ چه برای آیندم و چه برای هر کوفت دیگه ای؛ رسما دارم زندگی‌و آیندم‌و با دستای خودم آتیش میزنم. کاش یکی پیدا شه منو نجات بده.

آره میدونم.. میدونم با اتفاق احتمالی‌ای که پیش رومه چقدر قراره بهم سخت بگذره...

دلم می‌خواد یه پلاکارد بگیرم دستم که روش نوشته: من با يه نخ خيلى نازک به اين دنيا وصلم با من مدارا کنید. من غرق استرسم، کوچیک ترین موضوعات باعث می‌شه ساعت ها بهش فکر کنم و اعصابم خورد شه، من غرق غم، اضطراب، احساس سختیُ فشار، ناراحتی،بی‌حوصلگی ، و بی اعتمادی هستم، من پر از احساس ناکافی بودن و خوب نبودن هستم‌ و در عین حال تلاش می‌كنم كه اين نخ نازک بريده نشه و شرایط رو هندل کنم. آدم باشید لطفاً !