گریه هم بر غمِ این فاصله مَرهم نشود ؛

مثلِ یک قهوه که اَز تلخیِ آن کم نشود ؛

روز و شب پیشِ همه رویِ لبم لبخند اَست ؛

تا حواسِ اَحدی جمع به بغضم نشود .

_

آوارِ غمت بر سرم اُفتاد ، کجایی ؟

ما را به غمِ عشق ، همان عشق عَلاج است !

من پر از خستگی ام خستگی که نمیدونم از کجا میاد تو مغزم پر حرفاییه که گفته نشده دهنم دیگه حوصله حرف زدن نداره و چشامم دیگه حوصله دیدن نداره. جسمم مثل روحم خستس. و نیاز دارم به یه خواب خیلی طولانی.)

- با چهره‌های مختلفی از جام غم نوشیدم .

بنظرم به حضور آدما نیازمند نباشید ، وقتی بزرگ تر میشید ، نجاتتون به حضور آدم خاصی وابسته نیست و اگه بخواید حقیقت زندگی و ببینید میفهمید که نه تشویق آدما ضروری و مهمه، نه نادیده گرفته شدن از طرف اونا. انگار آدما هم شبیه رابطه‌ هایی میشن که ما همش تجربه میکنیم تا رفتارا و توقعات بچه‌ گونمون کمرنگ و کمرنگ‌ تر بشه و شبیه به خودمون بشیم، بدون وابستگی و احتیاج به شخص خاصی.یه وقتایی به یه نفر انقدر اعتماد میکنی ، انقدر بها میدی و انقدر بالا میبریش که تو روی خودت بر میگرده به خودت زخم میزنه. دقیقا تموم آدمای زندگیِ من اینجوری بود تا بهشون اوج میدادم براشون خوب بودم ، ولی تا دیدن منفعتی ندارم براشون ، تموم باور هام رو نابود کردن. و همشونم ولم کردن رفتن.

وقتی داشتم سعی میکردم همه رو خوشحال کنم خودمو گم کردم. حالا که دارم خودمو پیدا میکنم همه رو دارم از دست میدم.