هیچی ازت نمی‌خوام، فقط بیا باهم ادامه بدیم، باهم تلاش کنیم، باهم درستش کنیم، باهم جلو بریم، باهم پیشرفت کنیم، باهم برسیم،همین.

ولی بنظرم آدما خیلی خوب میفهمن کی دوسشون داره کی نداره، پس خیلی خودتونو خسته نکنین برای ثابت کردن حستون .

کاش منه حیران طلوع خورشید صبح را نبینم!

اون ۱۷ سالشه ولی ، فکرِ آیندش داره نابودش می‌کنه ..!

منم همین طور، منم همین طور

البته 18 سال بیش ندارم

یه سری چیزا نوشتنی و گفتنی نیست، حس کردنیه. مثلاََ من چطور بنویسم که چقدر دوست دارم؟ یا چی بگم تا بفهمی چقدر دوست‌دارم؟ باید قلباََ حسش کنی، باید با همه‌یِ وجودت این حس‌رو داشته باشی تا بفهمی‌ من چی میگم.

تلخه ولی انگار مامانم راست میگفت: همه بدبختیا از همین گوشی شروع شد

‌ روزگار عجیبی شده است، حتی وقتی می‌خندیم منظورمان چیز دیگریست، وقتی همه چیز خوب است می‌ترسیم، ما به لنگیدن یک جای کار عادت کرده‌ایم .

‌ آدم متوجه نیست، متوجه نیست تا وقتی که میشینه برای یکی تعریف میکنه، اونجاس که میفهمه چه فاجعه تلخی رو پشت سر گذاشته.

‌ غمگین که باشم فرو می‌ریزم مثل اشک نه ، مثل دیوار شهر که هر کس چیزی بر آن به یادگار نوشته است.

‌ این شعر وحشی بافقی یکی از قشنگ ترین چیزاییه که خوندم: « ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم دل نیست کبوتر که چو برخاست نِشیند از گوشهٔ بامی که پریدیم، پریدیم... »