اگر آمدی به دلت بد راه نده شهر همان شهر است کوچه همان کوچه خانه همان خانه... فقط من کمی مرده ام !

گاه با خود فکر میکنم که اگر شب نبود آدم های شهر در کجا رویاشان را آغوش میگرفتند و در خود گم میشدند ..؟

:)

الان نه از زندگی خوشم می‌آید و نه بدم می‌آید، زنده‌ام بدون اراده، بدون میل، یک نیروی فوق‌العاده‌ای مرا نگهداشته. - صادق هدایت

اگه به من بود نمیزاشتم کسی حتی به ناراحت کردنت فکر کنه. نمیزاشتم هیچ غمی بیاد بشینه کنج دلت. نمیزاشتم بی‌حوصله بشی و حس پوچی بهت دست بده. نمیزاشتم تو شرایط سختی بمونی و فکرت درگیر باشه. نمیزاشتم این آدما بهت صدمه‌ای برسونن، همشو خودم به جون میخریدم تا جایی که ممکنه تو حالت بهتر بشه"

او همچون خانه است، گرم است و همه خستگی را از من برطرف می‌کند. - محمود درویش

میخام با من همونطوری حرف بزنی که تو خلوتت با خودت حرف می‌زنی. ‏میخام همون فکرایی که به کسی نمیگی رو به من بگی.

ی روز بالاخره این ساعت خواب احمقانه رو شکست می‌دم و اون روز، روز بزرگی خواهد بود.

-

باشه ولی ما نسلی هستیم كه پدر مادرامون ميگن بچه ما از اين كارا نميكنه و ما دقیقا تموم اون كارا رو میکنیم.

خستگی از کجای تن آدمی شروع به بالا آمدن می‌کند؟ چطور می‌تواند این همه پوست و گوشت و استخوان و رگ و مویرگ را کنار بزند و به روحِ نفوذناپذیر، نفوذ کند؟ این همه قدرت را از کجا می‌آورد؟ چگونه آرام آرام خودش را به تن می‌آساید و به رخ می‌کشد که تو نمی‌توانی مچش را بگیری و در میانه‌ی این حمله‌ی سراسر ناجوانمردانه متوقف‌اش کنی؟ چرا نمی‌شود با این حجمِ عظیمِ شکننده رو‌به‌رو شد و سرش فریاد زد که من از تو قوی‌ترم؟