‏مشکل از اونجا شروع شد که فکر کردیم اگه با یکی درد و دل کنیم حالمون بهتر میشه.

هر کاری شدنیه فقط باید به‌قدر کافی مجبور باشی انجامش بدی.

اگه فقط ی بار عین خودت باهات رفتار میکردم قطعا ازم متنفر میشدی.

‏نامه‌ای به اکسم: تویی که فک میکردی قلبمو شکستی، قلبم گلس داشت.

ته قصمون هرچی که بود و شد، فقط، دشمنم نشو.

‏و ناگهان دلش به شدت به حال خود می‌سوخت و به جای تمام کسانی که نداشت، خود را در آغوش می‌گرفت.

اگه یروز دیدی یکی رو از ته دل دوسش داری ولش نکن، ممکنه تکرار نشه؛ آدما همیشه فکر میکنن براشون هر چند وقت یکبار پیش میاد که یکی رو دوستش داشته باشن ، ولی اینطور نیست، باید ده پونزده سال بگذره تا بفهمی همون یه بار بوده.

«تو زیباترین حزنِ من بودی. عزیزترین زخمم بودی و این که با افعالِ گذشته از تو یاد می‌کنم، غم‌انگیزترین شکلِ انقراض است که برگزیده‌ام.‏»

«اگر زندگی بخواهد این‌قدر سخت باشد، نمی‌دانم چطور می‌شود دوام آورد.»

_

من دستتو گرفتم که تورو با خودم ببرم تو آیندم، تو آرزوهام، تو رویاهام. اما حالا چی؟ تو توو یه جای پرتو پلایی از گذشته‌ی من جا موندی