بالاخره منِ پریشان ، از آدم به انسان رسیدم.

می‌خوام بگم، گریه کردن چیز بدی نیست چون آدم بعضی وقتا تنها راه چاره اش همینه.

ولی باید پایش بشه

و شما مسئول این که بقیه چقدر دوستتون دارن یا نگرانتون هستن نیستین. بقیه هم به این فکر نمیکنن که شما چقدر ازشون خوشتون میاد بدتون میاد یا هر چی.

تو دنیای انسان ها یا حالا آدما🦇 هیچ جامعه ای وجود نداره ما تو ذهنمون زندگی میکنیم و توی ذهنمون فقط خودمون واقعا وجود داریم.

حس متافیزیک خوندن داره بهم دست میده😔😂.

اتاق آبی خوندم چون🦇.

قرار نیست چون من از خفاش خوشم میاد. تو خوشت بیاد. چون من فارسی رو دوست دارم تو دوستش داشته باشی. قرار نیست تو عاشق جنگل و حیووناش باشی یا آوند، یا آهن یا آهو. و زندگی تمام درد و زیباییش ریخته میشه تو همین کاسه🐮.

آهنگ اصلیم از گذاشتین این آهنگ این بود که بگم، سرطان قابل درمانه. خالم دو بار سرطان گرفت و خوب شد: این چیزیه که با چشم دیدم.

ولی نمیشه برای بچه کوچولو هایی که با سرطان می‌جنگن دعا نکرد. آسون ترین راه درمانش هم طبیعته. منِ روان گسیخته نمیگم🦇، بابا بسکی میگه.

امید به زندگی تو این دنیا گم شده. چون دنیا فقط یه ریخته: جنگ و صنعت و پول. اینا دیوار هایی هستن که انسان خردمند دور خودش چیده.

و اگه ما تو مرحلۀ میمون ها می موندیم. باهوش تر، مهربون تر و گوگولی تر بودیم🙈.