اجرای احکام اعدام برای افرادی که ممکن است صرفاً در اغتشاشات حضور داشته و هیچ اقدامِ مادیِ مؤثری انجام نداده باشند، در سطح جامعه، فضای ترس و اضطراب گسترده‌ای ایجاد می‌کند. این فضا، به‌ویژه در میان جوانان دانشگاهی و شهری، به خودسانسوری تعمیم‌یافته و انفعال سیاسی منجر می‌شود که برای آینده‌ کشور، هزینه‌های راهبردی در پی دارد و پیامِ «نبود امنیت قضایی» را به جامعه نخبگانی مخابره می‌کند و ممکن است در پاره ای از موارد گسل های قومی را فعال سازد. 🔹هشتم. پیامدهایِ بین‌المللی و بهره‌برداریِ دشمن از این احکام با توجه به جوّ حساس بین‌المللی و تشدید فشارها بر ایران، هرگونه اعدامی که با ابهام حقوقی یا شبهه‌ اخلاقی همراه باشد، به‌سرعت در صدر اخبار جهان قرار می‌گیرد و به‌عنوان «نقض حقوق بشر» - بجز در مواردی که پرونده شاکی خصوصی داشته باشد - مورد استناد دشمنان قرار می‌گیرد. این امر، نه تنها پرونده‌ ایران را سنگین‌تر می‌کند، بلکه موجب تقویت جبهه‌ی فشار سیاسی و اقتصادی غرب می‌شود؛ در حالی که نمایش چهره‌ای «رئوف» از حاکمیت، می‌تواند برگِ برنده‌ای در مدیریت روایت‌ها باشد. 🔹نتیجه‌گیری تاریخ سیاسی ایران گواه است که تدبیر و مدارا در بحران‌ها، تهدیدها را خنثی و سرمایه‌ اجتماعی را افزایش می‌دهد. امروز و در آغاز دوره‌ تازه‌ای از رهبری، قوه‌ قضائیه فرصتی بی‌نظیر دارد تا با تأسی از سیره‌ رهبر شهید و نمایشِ عدالتِ توأم با رأفت، پیشگامِ میدانِ نبردِ جهانیِ روایت‌ها شود. به‌ویژه آنکه در این مقطع حساس، نمایشِ «رافتِ قضایی» نسبت به فریب‌خوردگان، ضمن حفظِ اقتدارِ امنیتی، پیامی دوگانه دارد: نظام، فرزندانِ خطاکارِ خود را از دشمنان جدا می‌داند و هرگز اجازه نمی‌دهد اتهامِ «سرکوب» بهانه‌ای برای تشدیدِ فشارهای خارجی شود. این رویکرد، سرمایه‌ اجتماعی را بازمی‌سازد، امیدِ نخبگانی را تقویت می‌کند و چهره‌ای رحمانی و هوشمند از جمهوری اسلامی در افکار عمومی جهان به نمایش می‌گذارد. https://eitaa.com/forati129

ولی نصر، تحلیلگر ارشد مسائل خاورمیانه و استاد دانشگاه جان‌هاپکینز 🔹ایالات متحده برای تغییر رژیم ایران وارد شد، اما اکنون متوجه شده است که حکومت در شرف سقوط نیست؛ جمعیت عظیمی که برای تشییع رهبر سابق آمده بودند، نشان داد که ایران کشوری بسیار سخت برای وادار کردن به تسلیم است. ترامپ به اصول اولیه بازمی‌گردد؛ می‌خواهد تنگه هرمز را پس بگیرد و ایران را تحت تحریم‌های حداکثر فشار نگه دارد تا اسرائیل یا آمریکا بتوانند در صورت حرکت ایران به سمت هسته‌ای، برخورد سرکوب‌گرانه داشته باشند.ایران در تلاش است تا دقیقاً از این سناریو جلوگیری کند؛ به دنبال پایان واقعی خصومت‌ها، پایان جنگ، پایان ترور و کاهش جدی فشار اقتصادی است.ایران معتقد است فقط از طریق افزایش هزینه جنگ بر آمریکا و متقاعد کردن واشنگتن به هزینه واقعی جنگ، می‌تواند به صلح سرد پایدارتری برسد که شامل تضمین‌های امنیتی و کاهش فشار اقتصادی است.ماهیت بحث در تهران این است که باید ترامپ و نتانیاهو را از این فکر منصرف کنند که راه حل نظامی برای ایران وجود دارد. https://eitaa.com/forati129

حملات موشکی ایران به پایگاه‌های آمریکا در اردنhttps://eitaa.com/forati129

https://eitaa.com/forati129 تصاویر نفتکش عربستانی که دیشب توسط یمن زده شد

ژنرال سرتیپ بازنشسته پیتر ب. زواک افسر ارشد سابق ارتش آمریکا: یک چیز را می‌توانیم به آن مطمئن باشیم: ایرانیان در برابر ما تسلیم نخواهند شد. 🔺فکر می‌کنم از همان ابتدا، از نظر فرهنگی، ما ایرانیان را دست‌کم گرفتیم. آنها تسلیم نخواهند شد. ما فقط باید برای این موضوع آماده باشیم. https://eitaa.com/forati129

روزنامه لبنانی المدن مدعی شد: بحرین و کویت از محمد جولانی،خواسته‌اند در صورت وقوع جنگ زمینی با ایران، نیروهای های این گروه را به جنگ اعزام کند.https://eitaa.com/forati129

تقدیم به کربلایی های کانال

لحظه ثبت جهانی الموت

اکبر_عبدی حسین قدیانی: در روزگاری که از هر روزی سیاسی‌تریم و حتی ادایی‌ترین سلبریتی‌ها هم جز با زبان نکره‌ی سیاست استوری نمی‌گذارند، وجود اکبر عبدی غنیمتی بود که چون قدرش را ندانستیم، خیلی زود از میان ما پر کشید و رفت. هنر بزرگ اکبر عبدی این بود که خنده را با لب و دهان چند نسل آشنا کرد لیکن اکبر عبدی هنر بزرگتری هم داشت. اینکه از علی حاتمی تا مسعود دهنمکی و از علی دایی تا امیر قلعه‌نویی و از عادل فردوسی‌پور تا محمدحسین میثاقی و از مهدی نصیری تا حسین شریعتمداری و از خاتمی اصلاح‌طلب‌ها تا خاتمی اصول‌گراها همه و همه دوستش داشته باشند. از روشنفکرها بگیر تا بی‌سوادها و از سوپرسلطنت‌طلب‌ها بگیر تا سوپرانقلابی‌ها. با توجه به جامعه‌ی به شدت سیاسی ایران، این هنر اکبر عبدی خیلی بالاتر از تبحر او بود در خنداندن خلق‌الله. ملیح آن‌که اکبر عبدی خیلی اهل کتاب و مجله و مطالعه و کلاس و مکتب و آکادمی و دانشگاه و باشگاه و این حرف‌ها نبود. باری همه چیز از کانال سواد نمی‌گذرد. واضح است اکبر عبدی آدم باسوادی نبود و حتی در سینما هم درست در نقطه‌ی مقابل عباس کیارستمی تعریف می‌شود ولی اکبر عبدی این هنر ذاتی را داشت که از پرفسور سمیعی تا من حقیر کمترین مشتری ثابت داشته باشد. آری همه جور چپی و همه جور راستی اکبر عبدی را دوست داشتند. واقعیت این است در جامعه‌ی دوقطبی ایران باید درباره‌ی پدیده‌ی عجیب و غریبی به نام نامی اکبر عبدی کتاب‌ها نوشت. ابرمرد هنرمندی که با زیرکی و مهارت توانست مچ سیاست را بخواباند. آسان نیست که اکبر عبدی، هم محبوب اصحاب تجمع میدان انقلاب تهران باشد و هم محبوب دل اهل کافه. اگر در فیلم مادر بازی کرد و اگر در اخراجی‌های ده نمکی، باز همگان با هر عقیده و سلیقه‌ای اکبر عبدی را دوست می‌داشتند. بسیار باید تحلیل کرد و تفسیر نوشت و تصویر ساخت از پرتره‌ی اکبر عبدی؛ بازیگری که اوج بازی‌ش بازی‌دادن سیاست بود، نه بازی‌خوردن از سیاست. اگر حزب‌اللهی‌ها دیگر عادل فردوسی‌پور و علی دایی و به خصوص علی کریمی را دوست ندارند، هنر بزرگتر اکبر عبدی این بود که با مردم بماند لیکن دل دوستداران حکومت را هم نرنجاند. شما قیاس کنید اکبر عبدی را با مثلاً پرویز پرستویی. پرویز پرستویی مع‌الاسف بارها از سیاست بازی خورده. یک ماه حزب‌اللهی‌ها علیهش بسیج می‌شوند و ماهی دیگر پهلویست‌ها. این یعنی سیاست محل بازی پرستویی نیست. پرویز پرستویی بلدِ سینما هست لیکن بلدچیِ سیاست نه. اکبر عبدی اما اصلاً پهن هم بار سیاست نکرد. اکبرآقای عبدی را همه دوست دارند و این در ایران این سالیان به معجزه شبیه است. http://eitaa.com/forati129

🔴راب مالی، مامور ویژه ایران زمان بایدن: اکنون برای ایرانی ها بسیار منطقی و عقلانی است که بخواهند سلاح هسته‌ای بسازند! 🔹مالی: با توجه به حملاتی که به ایران کردیم، توافقاتی که برهم زدیم وعده هایی که هیچ وقت عمل نکردیم برای ایرانی ها بسیار منطقی و عقلانی است که بخواهند بمب اتم بسازند. http://eitaa.com/forati129

نقد استاد محمدی جورکویه به یادداشت حقیر به قاضی القضات ایران