به قول ‌آرتور شوپنهاور: "تنهایی بیش از همه در کمین مردان باهوش و زنان زیباست ...!"

"نباید برات مهم باشه که برای کی و چرا مهم هستی، وگرنه سعی میکنی برای مهم‌ موندن به خواسته ی دلِ اون رفتار کنی نه دلِ خودت."

کاری که دوست نداری در حق خودت بشه با بقیه هم نکن؛ دنیا پر از حساب و کتابه!

وابستگیِ افراطی دقیقاً شبیه اعتیاده. تو اون آدم رو نمی‌خوای، تو «دوپامینی» رو می‌خوای که وقتی بهت پیام میده یا پیشته توی مغزت ترشح میشه. به همین خاطره که وقتی نیست، علائمِ «ترک» (اضطراب، بی‌قراری و افسردگی) رو تجربه می‌کنی. تو عاشق نیستی، تو معتادِ یک مُسکنِ انسانی شدی

گاهی انسان از یک غمِ بزرگ نمی‌شکند؛ از هزار اندوهِ کوچک می‌شکند که هر روز، آهسته روی قلبش می‌نشیند.

حرکت کنید درها باز می‌شوند و آنگاه متوجه میشوید هیچ دری بسته نبوده آنچه بسته بوده؛ ذهن شما بوده است. -پونه مقیمی.

اگر روزی غمگین روبه‌روی تو ایستادم، فکر نکن که چه‌قدر ضعیف و کم‌توانم؛ به این فکر کن که تو را امن دیدم و روی تو حساب کردم، که روی غمگینم را نشانت دادم.

‌می‌بینی؟ طوری در رنج‌کشیدن ماهر شده‌ای، ‌که گاهی خودت هم زخم‌هایت را از یاد می‌بری. ‌و اما عزیزم دیدی؟ ‌دیشب هم صبح شد!

‌باید قبول کنیم که بعضی از آدما وقتی که باهاشون ارتباط نداریم قشنگن، وقتی که باهاشون نون و نمک نخوردیم قشنگن، وقتی که راز هامونو نمیدونن قشنگن، وقتی که ضعف هامونو نمیدونن قشنگن، وقتی تو خلوتمون راه پیدا نکردن قشنگن، خلاصه که بعضی آدما از دور قشنگن، دور نگهشون دارید تا صدمه نبینید.

«هیچ‌کس نمی‌داند که برخی‌ها چه انرژی عظیمی صرف می‌کنند تا فقط "عادی" به نظر برسند.» -آلبرکامو.