عصیان

روزهایی هم بود که بی دلیل غمگین بود.وقت هایی که فرقی نمی‌کرد شاد باشی یا محزون،زنده باشی یا مرده، وقت هایی که زندگی در نظرش به دوزخی مضحک می‌مانست و بشریت به کپه‌ی کرم هایی که کورکورانه و تقلاکنان به سوی نیستی محترم خود پیش می‌رفتند.درچنین روزهایی کار نمی‌کرو و خبری هم از خیال نبود که به تب و تاب بیندازدش و خونش را به جوش و خروش دربیاورد.

من هیچگاه ناخن های بلند و کشیده ای نداشتم که هر روز رنگ و وارنگش کنم و نگران شکستنش باشم.ناخن های ساده و بی رنگی دارم که همیشه مظلوم واقع شدند و چوب استرس ها و بی حوصلگی های گاه و بی‌گاهم را می‌خورند و تا روزگار عرصه را بریم تنگ میکند به جان آن طفلی ها می‌افتم.من هیچگاه بلد نبودم خط چشم بکشم و ساعت ها جلویِ آیینه بنشینم و صورتم را نقاشی کنم بلکه به چشم بیایم.تمام هنرم همان ریملی است که نتیجه اش مژه های بهم چسبیده ای می‌شود کا حوصله‌ی جداکردنش را هم ندارم.من هیچگاه موهای لخت و بلند نداشتم که از کنار شالم دلبری کند و با یک نسیم تلفات بدهد،موهای نسبتا فر و مشکی دارم که با نم بارانی مثل پیچک های حیاط مادربزرگ یا ساده ترش مثل سیم ِ تلفن نارنجی های قدیم در هم پیچ و تاب می‌خورند و بخاطر همین دست نوازشگری ندارم که لای موهایم بروند و باهردستی که می‌کشد قربان صدقه پیچ و تابشان برود.من حتی چشمان رنگی جذابی هم ندارم تا هوش سرم ببرد و شاعران معروق برایشان شعر بگویند،چشمان قهوه ای تیره ای دارم که نور آفتاب روشنش می‌کند و من عاشق همین روشن شدنش هستم.من هیچ گاه مثل باقی دختر ها کسی را نداشتم که برایم با مناسبت و بی‌مناسبت کادوهای آن چنانی بخرد و هر روز برایم گل بفرستد درِ خانه مان،من دلخوس همان پیرهن گلدار هستم که مادرم روز دختر بهم هدیه داد.

0:40 1:27

لاله کوچولو

زیبای ِابی .

بارها شکستم و شکستم دادند،اما دوباره ایستادم. درتاریکی شب خودم را محکم درآغوش گرفتم و گریه کردم و فروریختم اما دوباره بلند شدم. بارها خاطراتم را مرور کردم و هربار سنگینی بعضی لحظه های متوقف شده در زمان مرا به کام خود کشاند اما از انها هم رد شدم.بارها نگران نگرانی های دیگران شدم و بعضا تاریخ مصرفم تمام شدو خود به یک خاطره تبدیل شدم.چقدر محرم راز شدم و خبری از مرهمی برایم نشد بارها خودم را گم کردم خودم را مرور کردم گریستم،باخدایم درد و دل کردم،خودم را مرور کردم،تکه های شکسته شده ام را دوباره جمع کردم،نفسی کشیدم و دوباره شروع کردم و وقتی پیدا شدم دوباره ایستادم و به افتخار خودم برای خودم کف زدم.اگاهانه زیستم و صبورانه به انتظار اتفاقات خوب لحظه هایم را جشن گرفتم.به استقبال رویاهایم شتافتم و رسیدم.زندگی کوتاه تر از آنچه می‌اندیشم بود ، پس دیگر غصه قصه هایم را نخوردم و هنوز از خودم می پرسم امروز را زندگی کرده ام ؟ زمان چیزه عجیبیست،میدود..

زندگی را ورق بزن هر فصلش را خوب بخوان با بهار برقص با تابستان بچرخ در پاییزش عاشقانه قدم بزن با زمستانش بنشین و چایت را به سلامتیِ نفس کشیدنت بنوش مبادا زندگی را دست نخورده برای مرگ بگذاری

از من فقط خبر داشت همین،مثل مردمی که می‌دانند جایی از جهان جنگ است.