ساعت خوابم میزونِ طلوع شده،همین که ازش میگذریم چشمام شروع میکنن به خسته شدن و طلب خواب کردن

چقدر افرادی که به صورت افراطی رقابتی هستن برام عجیبن

یعنی خب تو تلاش میکنی،موفقیت کسب میکنی و به جایگاه های بالاتر میرسی

اون فردی هم که باهاش رقابت داری دقیقا همین مراحل رو رد کرده

چرا باید ناراحت بود که یه فرد دیگه هم به هدفی که خواسته رسیده؟

مگه هدف ما از به موفقیت رسیدن خوشحالی و خرسندی خودمون و حالا خانوادمون نیست؟

رقابت عادی کاملا قابل درکه

یه فردی رو میبینی،متوجه میشی توی سطح تو و یا بالاتر از توئه،دلت میخواد توهم به اون جایگاه برسی،تلاش میکنی و میرسی

اما اینی که کسی بخواد ناراحت باشه،عصبانی بشه و یا غصه این رو بخوره که چرا یکی از اون موفقیت بیشتری بدست آورده و جایگاهی بالاتری داره،خیلی ناسالم بنظر میرسه

یعنی خب احساس میکنم وقت تلف کردن محسوب میشه

"فقط من باید مورد توجه و تشویق قرار بگیرم و به موفقیتی که میخوام برسم"نه واقعا،هرکسی لایقِ اینه که خوشی ببینه،خوشحال باشه،به اهدافش برسه،موفقیت کسب کنه و مورد تشویق قرار بگیره. هرکسی‌هم که تلاش بیشتر و مقدار زمان بالاتری برای هدفش بذاره،موفق‌تر محسوب میشه و درواقع سریع‌تر به چیزی که میخواد میرسه.

با شکست خوردن افراد دیگه،کسی موفق بنظر نمیرسه.