عاشق آبیِ آسمونم،بدون هیچ اغراقی می‌تونم برای همیشه توی این ساعت از شبانه روز زندگی کنم.

کاش می‌تونستم ابر باشم. یکی از همین ابر‌هایی که توی آسمون با هر وزش باد تغییر شکل می‌دن و موقع طلوع آفتاب اطراف خورشید رو احاطه می‌کنن.

و یا اینکه اون بادی بودم که باعث تغییر شکل ابر‌هاست. می‌تونستم بین شاخه و برگ‌های درخت‌ها بپیچم،باعث حرکت پرده‌ها بشم،برگ‌های رو زمین رو جا‌ به جا کنم و بعد وقتی که آفتاب به نقطه اوج خودش رسیده و به ظهر رسیدیم،برم و یه گوشه استراحت کنم.

و یا حتی اون نور آفتابی باشم که از گوشه‌های پنجره‌ها به روی زمین،دیوار و چهره‌ها می‌تابه و باعث می‌شه قشنگ‌تر از همیشه به نظر برسن،نورش رو تقدیم به برگ‌های درخت‌ها می‌کنه و باعث می‌شه سبز‌تر از هرزمان دیگه‌ای به چشم بیان،به گل‌های روی زمین می‌تابه و رنگ‌شون رو خاص‌تر و زیبا‌تر جلوه می‌ده. کاش میتونستم طلوع باشم.

و راستش،همیشه غصه این رو می‌خورم که چرا نمی‌تونم نور آفتاب باشم.

دیدنِ حس خوب افراد زندگیم خوشحالم میکنه

اینی که می‌بینم و متوجه میشم هنوز هم بعد از همه‌ی سختی‌ها و مشکلاتی که داشتن،سرپا موندن،تلاش می‌کنن و ناامید نشدن باعث میشه قلبم از شادی پر بشه و هیچ‌چیز نتونه ناراحتم بکنه.