چرا آدما اصرار دارن که همیشه بگن طرف مقابل داره اشتباه می‌کنه؟

بنظرم همیشه همه‌ی ما درست می‌گیم و در همون لحظه هممون اشتباه می‌کنیم

می‌تونیم دیدگاه کاملا متفاوتی با همدیگه داشته باشیم و جفتمون هم واقعیت رو بیان کنیم

چون بحث اون دیدگاه و زاویه‌ دیده

و خب متاسفانه(شاید هم خوشبختانه) هیچکسی نمی‌تونه از دیدگاهی که طرف مقابل داره به قضیه نگاه می‌کنه ببینه

و برای همین انگاری داره اشتباه می‌کنه

اصلا ما کی هستیم که مشخص کنیم کی اشتباه می‌کنه و کی درست می‌گه؟

من الان هرچقدر هم برم به طرف مقابلم بگم این گل آبیه اون سبز می‌بینه،چون واقعیتش همینه،حرف من براش اثبات کننده‌ست یا چشمای خودش؟

آدما برای همین جالب نیستن؟

برای همین جالب نیستن که هیچکدومشون هیچ شباهتی به دیگری ندارن؟

همیشه برام خارق‌العاده بوده که این همه آدم وجود داره با کلی دیدگاه،طرزفکر و عقاید مختص به خودشون

و همچنین سوال‌برانگیز که چرا بعضی‌ها تصمیم می‌گیرن که خودشون رو کنار بذارن و شروع کنن به تقلید از باقی آدما؟