چون بحث اون دیدگاه و زاویه‌ دیده

و خب متاسفانه(شاید هم خوشبختانه) هیچکسی نمی‌تونه از دیدگاهی که طرف مقابل داره به قضیه نگاه می‌کنه ببینه

و برای همین انگاری داره اشتباه می‌کنه

اصلا ما کی هستیم که مشخص کنیم کی اشتباه می‌کنه و کی درست می‌گه؟

من الان هرچقدر هم برم به طرف مقابلم بگم این گل آبیه اون سبز می‌بینه،چون واقعیتش همینه،حرف من براش اثبات کننده‌ست یا چشمای خودش؟

آدما برای همین جالب نیستن؟

برای همین جالب نیستن که هیچکدومشون هیچ شباهتی به دیگری ندارن؟

همیشه برام خارق‌العاده بوده که این همه آدم وجود داره با کلی دیدگاه،طرزفکر و عقاید مختص به خودشون

و همچنین سوال‌برانگیز که چرا بعضی‌ها تصمیم می‌گیرن که خودشون رو کنار بذارن و شروع کنن به تقلید از باقی آدما؟

خیلی جامعه‌ی خسته‌کننده‌ای ساخته میشه وقتی آدما صرفا شروع می‌کنن به تقلید سبک زندگی همدیگه و فراموش می‌کنن که واقعا کی هستن