کاش صد سال دیگه به دنیا میومدم، این یکی از بزرگترین آرزوهامه. نمیشه روحم صد، صد و بیست سال بعد دوباره توی این جهان پرسه بزنه؟ خواهش میکنم.

‌

ما چون تکه های چوب در دریا سرگردانیم، و حتی نمی‌توانیم غرق شویم....

نشسته ام، با شب قمار می‌کنم و هرچه می‌برم تاریک تر می‌شود.

به روحم‌ گفتم تو آزادی هروقت که خواستی، برو چرا که من به نوشتن ادامه خواهم داد به پاک‌کردن خودم‌ ادامه خواهم داد می‌نویسم دریا، و ساحلش را دور میریزم می‌نویسم درخت و آسمانش را قطع می‌کنم می‌نویسم‌ طنابی که از تاریکی آویزان است... ادامه ی تمام چیز ها را اعدام‌ خواهد کرد. به کاغذی مچاله نگاه می‌کنم که آرام در باد می‌چرخد. آیا کسی زمین را هم نوشته است و دور انداخته؟ می‌نویسم زخم و آن را با زخمی دورتر میبندم.

چرا که دیده ام، وقتی آسمان را شکنجه می‌کنند آبی تر می‌شود و وقتی دریا را شکنجه می‌کنند عمیق تر.

می‌نویسم‌ در، تا وارد شوی می‌نویسم هنوز تنهایی ات ترکت نکرده است که معنی تنهایی را بفهمی. می‌نویسم‌ زمان، و می‌خوانم هر آنچه پیر نمی‌شود ما را پیر کرده است

⏤‌Challenges به ولمورن خوش‌اومدید اینجا جاییه که جنایتکارهای روانی زندانین این پیام فور کنید تا بگم؛ – بیماری روانیتون چیه؟ –مال کدوم سطح هستی؟ –چند سال زندانی هستی؟ ‌–با چه کسانی در یک سلول میوفتی . –و در آخر، میمیری یا زنده میمونی؟ Tags | limit