حضرت دو مرتبه به درون چاه رفتند، مشک را پر کردند و از چاه بالا آمدند و باز تا قصد حرکت کردند، تندبادی آمد و آب ها را ریخت...

برای بار سوم، مشک را آب کرده و بالا آمدند و باد شدید باز هم آب را بر سینه ی زمین روانه کرد...

حالا مرتبه ی چهارم بود که حضرت به درون چاه میرفت، مشک را آب میکرد، آن را به دوش میگرفت و از چاه بالا میرفت.. اینبار که پا بر زمین گذاشتند و عزم بازگشت کردند، دیگر از باد خبری نبود... راه افتادند تا به مقصد رسیدند... به محضر رسول الله(ص).

پیامبر (ص) چون علی(ع) را دیدند فرمودند: یا علی چرا دیر آمدی؟

امیر المومنین علیه السلام داستان باد های شدید و ریختن آب ها بر زمین را بیان کردند.

حضرت (ص) فرمودند: باد اول جبرائیل بود، با هزار ملک آمد و بر تو سلام کرد.. باد دوم میکائیل بود، با هزار ملک آمد و بر تو سلام کرد.. و باد سوم اسرافیل بود، او هم با هزار ملک آمد و بر تو سلام کرد.. آنها برای حفظ تو آمده بودند...

در یک شب، سه هزار و سه منقبت(کار نیک) برای علی ابن ابی طالب(ع) بود. :)

در فتح بدر و خیبر و در خندق و احد بالله قسم امیر مظفّر فقط علی است

قلم به وصف تو مجنون، دوات مست و غزل‌خوان صراط و نامهٔ اعمال و نار و جنت و میزان

پدر این چنین و بود. و ابالفضل، پسر و شاگرد مکتب این پدر است. برای همین در ظهر عاشورا او هم پروانه شد؛ مشک را برداشت به کناره ی فرات رفت دست بر آب برد آب بر آب ریخت داغ لبان خود را بر آب گذاشت مشک را پر آب کرد اما همین که قصد رفتن کرد، برعکس پدر، به جای سلام هزاران ملک هزاران تیر و تیغه ی شمشیر بر دستان او ... بر جان او ... سلام دادند، و آب را با خون او بر زمین ریختند.... السلام و علیک یا ساقی العطشان...

کَرار غَیر فَرار...