گزیده قصیده عینیه سید حمیری
أَبْلِغْ وَ إلَّا لَمْ تَکُنْ مُبْلِغاً
وَ اللهُ مِنْهُمْ عَاصِمٌ یَمْنَعُ (۱۵)
فَعِنْدَهَا قَامَ النَّبِیُّ الَّذِی
کَانَ بِمَا یَأْمُرُهُ یَصْدَعُ (۱۶)
یَخْطُبُ مَأْمُورًا وَ فِی کَفِّهِ
کَفُّ عَلِیٍّ نُورُهَا یَلْمَعُ (۱۷)
رَافِعُهَا أَکْرِمْ بِکَفِّ الَّذِی
یَرْفَعُ وَ الْکَفِّ الَّذِی یُرْفَعُ (۱۸)
یَقُولُ وَ الامْلَاکُ. مِنْ حَوْلِه
وَ اللهُ فِیهِمْ شَاهِدٌ یَسْمَعُ (۱۹)
مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا لَهُ
مَوْلًی فَلَمْ یَرْضَوْا وَ لَمْ یَقْنَعُوا (۲۰)
فَاتَّهَمُوه و انْحَنَتْ مِنْهُمُ
عَلی خِلَا فالصَّادِقا لاضْلُعُ(۲۱)
وَ ضَلَ قَوْمٌ غَاظَهُمْ فِعْلُهُ
کَأَنَّمَا ءَانَافُهُمْ تُجْدَعُ (۲۲)
حَتَّی إذَا وَارَوْهُ فِی قَبْرِهِ
وَ انْصَرَفُوا عَنْ دَفْنِهِ ضَیَّعُوا (۲۳)
مَا قَالَ بِالامْسِ وَ أَوْصَی بِهِ
وَ اشْتَرَوُا الضُّرَّ بِمَا یَنْفَعُ (۲۴)
وَ قَطَّعُوا أَرْحَامَهُ بَعْدَهُ
فَسَوْفَ یُجْزَوْنَ بِمَا قَطَّعُوا (۲۵)
وَ أَزْمَعُوا غَدْراً بِمَوْلَاهُمُ
تَبًّا لِمَا کَانُوا بِهِ أَزْمَعُوا (۲۶)
لَا هُمْ عَلَیْهِ یَرِدُوا حَوْضَهُ
غَداً وَ لَا هُو فِیهِمُ یَشْفَعُ (۲۷)
حَوْضٌ لَهُ مَا بَیْنَ صَنْعَا إلَی
أیْلَةِ.
أَرْضِ الشَّامِ أَوْ أَوْسَعُ (۲۸)
یُنْصَبُ فِیهِ عَلَمٌ لِلْهُدَی
وَ الْحَوْضُ مِنْ مَآءٍ لَهُ مُتْرَعُ (۲۹)
یَفِیضُ مِنْ رَحْمَتِهِ کَوْثَرٌ
أَبْیَضُ کَالْفِضَّةِ أَوْ أَنْصَعُ (۳۰)
۱۵- چنین خطاب شد که: ای محمّد! وصیّ خود را إبلاغ کن! و اگر تو إبلاغ نکنی أصلًا وظیفه رسالت خود را ابلاغ ننموده ای! و نگران مباش که خداوند تو را از گزند ایشان حافظ و نگهبان است!
۱۶- و در چنین وضعی، پیامبری که در برابر اوامر خداوند، مطیع بود، و بطور آشکارا إعلان مینمود، ایستاد،
۱۷- و به امر خدا مشغول خطبه خواندن شد، و در دست او دست علی بود، که نورش لمعان داشت و میدرخشید.
۱۸- پیامبر دست علی را بلند کرد؛ به به چقدر گرامی و بزرگوار است آن دستی که بلند کرده است! و به به چقدر گرامی و بزرگوار است آن دستی که بلند شده است!
۱۹- رسول خدا میگفت- درحالیکه صاحبان قدرت و سلطنت بر عشیره و قوم، در اطراف او بودند، و در حالی که خداوند در میان آنان شاهد و ناظر بود و میشنید-:
۲۰- هر کس که من ولیّ و صاحب اختیار او هستم، پس این علی ولیّ و صاحب اختیار اوست! امّا آن طمع کنندگان در إمارت و حکومت، بدین گفتار راضی نشدند، و بدان اکتفا نکردند!
۲۱- پس او را متّهم کردند که روی میل نفسانی و محبّت شخصیّه، علی را برگزیده است؛ و پهلوهایشان بر خلاف پیامبر راستگو و امین برگشت و از او اعراض کردند.
۲۲- و گمراه شدند آن گروهی که این فعل پیامبر، چنان آنان را به غیظ و حسد و کینه تحریک کرد، که گویا بینیهای آنان را میبرند و با کارد و خنجر جدا میکنند.
۲۳ و ۲۴- و کار به جائی کشید که چون پیامبر أکرم را در قبرش پنهان کردند و خاک بر روی آن انباشتند، همین که از دفنش برگشتند، ضایع و خراب نمودند آنچه را که دیروز فرموده بود و توصیه و سفارش کرده بود؛ آری آنان ضرر را به منفعت خریدند، و زیان بردند.
۲۵- و حقّ أرحام و ذَوی القربای رسول الله را بعد از مرگش به هیچوجه رعایت نکردند؛ آری به زودی به پاداش این قطع رحم نمودن خواهند رسید.
۲۶- و آنان بر غَدر و پیمانشکنی با مولای خود علیّ بن أبی طالب پافشاری کردند و إصرار ورزیدند؛ نابود و مرده باد آن منظور و مقصودی که برای وصول آن به چنین خیانتی إقدام کردند.
۲۷- فردای قیامت نه آنان میتوانند در حوض علی وارد شوند، و نه علی درباره آنها شفاعت میکند.
۲۸- برای علیّ بن أبی طالب حوضی است که مساحتش به اندازه ما بین صنعاء تا أیله- از أراضی شام- است، بلکه آن حوض مساحتش افزونتر است.
۲۹- در آنجا نشانه و علامتی برای راهنمائی محبّان و شیعیان علی نصب میکنند، و آن حوض از آبی که از آنِ حضرت است مملوّ و مالامال است.
۳۰- از وجود مقدّس علی است که کوثر جاری میشود، که آبش در سپیدی و صفا چون نقره خام است بلکه درخشندهتر و تابناکتر.
فصلت
@fslt_ir
《قصیده عینیه سید حمیری》
لِامِّ عَمْرٍو بِاللِّوَی مَرْبَعُ
طَامِسَةٌ أعْلَامُهُ بَلْقَعُ ( ۱ )
تَرُوحُ عَنْهُ الطَّیْرُ وَحْشِیَّةً
وَ الاسْدُ مِنْ خِیفَتِهِ تَفْزَعُ (۲)
بِرَسْمِ دَارٍ مَا بِهَا مُونِسٌ
إلَّا صِلَالٌ فِی الثَّرَی وُقَّعُ (۳)
رُقْشٌ یَخافُ الْمَوْتُ مِنْ نَفْثِهَا
وَ السَّمُّ فِی أَنْیَابِهَا مُنْقَعُ (۴)
لَمَّا وَقَفْنَ الْعِیسُ فِی رَسْمِهِ
وَ الْعَیْنُ مِنْ عِرْفَانِهِ تَدْمَعُ (۵)
ذَکَرْتُ مَا قَدْ کُنْتُ أَلْهُو بِه
فَبِتُّ وَ الْقَلْبُ شَجٍ مُوجَعُ (۶)
کَأَنَّ بِالنَّارِ لِمَا شَفَّنِی
مِنْ حُبِّ أَرْوَی کَبِدِی تُلْذَعُ (۷)
عَجِبْتُ مِنْ قَوْمٍ أَتَوْا أَحْمَدًا
بِخُطَّةٍ لَیْسَ لَهَا مَوْضِعُ (۸)
قَالُوا لَهُ لَوْ شِئْتَ أَعْلَمْتَنَا
إلَی مَنِ الْغایَةُ وَ الْمَفْزَعُ (۹)
إذَا تَوَفَّیْتَ وَ فَارَقْتَنَا
وَ فِیهِمُ فِی الْمُلْکِ مَنْ یَطْمَعُ (۱۰)
فَقَالَ لَوْ أَعْلَمْتُکُمْ مَفْزَعًا
مَا ذَا عَسَیْتُمْ فِیهِ أَنْ تَصْنَعُوا (۱۱)
صَنِیعَ أَهْلِ الْعِجْلِ إذْ فَارَقُوا
هارُونَ فَالتَّرْکُ لَهُ أَوْدَعُ (۱۲)
وَ فِی الَّذِی قَالَ بَیانٌ لِمَنْ
کَانَ إذَا یَعْقِلُ أَوْ یَسْمَعُ (۱۳)
ثُمَّ أَتَتْهُ بَعْدَ ذَا عَزْمَةٌ
مِنْ رَبِّهِ لَیْسَ لَهَا مَدْفَعُ (۱۴)
أَبْلِغْ وَ إلَّا لَمْ تَکُنْ مُبْلِغاً
وَ اللهُ مِنْهُمْ عَاصِمٌ یَمْنَعُ (۱۵)
فَعِنْدَهَا قَامَ النَّبِیُّ الَّذِی
کَانَ بِمَا یَأْمُرُهُ یَصْدَعُ (۱۶)
یَخْطُبُ مَأْمُورًا وَ فِی کَفِّهِ
کَفُّ عَلِیٍّ نُورُهَا یَلْمَعُ (۱۷)
رَافِعُهَا أَکْرِمْ بِکَفِّ الَّذِی
یَرْفَعُ وَ الْکَفِّ الَّذِی یُرْفَعُ (۱۸)
یَقُولُ وَ الامْلَاکُ. مِنْ حَوْلِه
وَ اللهُ فِیهِمْ شَاهِدٌ یَسْمَعُ (۱۹)
مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا لَهُ
مَوْلًی فَلَمْ یَرْضَوْا وَ لَمْ یَقْنَعُوا (۲۰)
فَاتَّهَمُوه و انْحَنَتْ مِنْهُمُ
عَلی خِلَا فالصَّادِقا لاضْلُعُ(۲۱)
وَ ضَلَ قَوْمٌ غَاظَهُمْ فِعْلُهُ
کَأَنَّمَا ءَانَافُهُمْ تُجْدَعُ (۲۲)
حَتَّی إذَا وَارَوْهُ فِی قَبْرِهِ
وَ انْصَرَفُوا عَنْ دَفْنِهِ ضَیَّعُوا (۲۳)
مَا قَالَ بِالامْسِ وَ أَوْصَی بِهِ
وَ اشْتَرَوُا الضُّرَّ بِمَا یَنْفَعُ (۲۴)
وَ قَطَّعُوا أَرْحَامَهُ بَعْدَهُ
فَسَوْفَ یُجْزَوْنَ بِمَا قَطَّعُوا (۲۵)
وَ أَزْمَعُوا غَدْراً بِمَوْلَاهُمُ
تَبًّا لِمَا کَانُوا بِهِ أَزْمَعُوا (۲۶)
لَا هُمْ عَلَیْهِ یَرِدُوا حَوْضَهُ
غَداً وَ لَا هُو فِیهِمُ یَشْفَعُ (۲۷)
حَوْضٌ لَهُ مَا بَیْنَ صَنْعَا إلَی
أیْلَةِ.
أَرْضِ الشَّامِ أَوْ أَوْسَعُ (۲۸)
یُنْصَبُ فِیهِ عَلَمٌ لِلْهُدَی
وَ الْحَوْضُ مِنْ مَآءٍ لَهُ مُتْرَعُ (۲۹)
یَفِیضُ مِنْ رَحْمَتِهِ کَوْثَرٌ
أَبْیَضُ کَالْفِضَّةِ أَوْ أَنْصَعُ (۳۰)
حَصَاهُ یَاقُوتٌ وَ مَرْجَانة
وَ لُؤْلُؤٌ لَمْ تَجْنِهِ أَصْبَعُ (۳۱)
بَطْحَآؤُهُ مِسْکٌ وَ حَافَاتُهُ
یَهْتَزُّ مِنْهَا مُونِقٌ مُونِعُ (۳۲)
أخْضَرُ مَا دُونَ الْوَرَی نَاضِرٌ
وَ فَاقِعٌ أَصْفَرُ مَا یَطْلُعُ (۳۳)
وَ الْعِطْرُ وَ الرَّیْحَانُ أَنْوَاعُه
تَسْطَعُ إنْ هَبَّتْ بِهِ زَعْزَعُ (۳۴)
رِیحٌ مِنَ الْجَنَّةِ مَأْمُورَةً
ذَاهِبَةً لَیْسَ لَهَا مَرْجِعُ (۳۵)
إذَا مَرَّتْهُ فَاحَ مِنْ رِیحِهِ
أَزْکَی مِنَ الْمِسْکِ إذَا یَسْطَعُ (۳۶)
فِیهِ أَبَارِیقُ وَ قِدْحَانُهُ
یَذُبُّ عَنْهُ الرَّجُلُ الاصْلَعُ (۳۷)
یَذُبُّ عَنْهُ ابْنُ أَبِی طَالِبٍ
ذَبًّا کَجَرْبَی إبِلٍ شُرَّعُ (۳۸)
إذَا دَنَوْا مِنْهُ لِکَیْ یَشْرَبُوا
قِیلَ لَهُمْ تَبًّا لَکُمْ فَارْجِعُوا (۳۹)
دُونَکُمُ فَالْتَمِسُوا مَنْهَلًا
یُرْوِیکُمُ أَوْ مَطْعَمًا یُشْبِعُ (۴۰)
هَذَا لِمَنْ وَالَی بَنِی أَحْمَدَا وَ
لَمْ یَکُنْ غَیْرُهُم یَتْبَعُ (۴۱)
فَالْفَوْزُ لِلشَّارِبِ مِنْ حَوْضِهِ
وَ الذُّلُ وَ الْوَیْلُ لِمَنْ یُمْنَعُ (۴۲)
فَالنَّاسُ یَوْمَ الْحَشْرِ رَایَاتُهُمْ
خَمْسٌ فَمِنْهَا هَالِکٌ أَرْبَعُ (۴۳)
فَرَایَةُ الْعِجْلِ وَ فِرْعَوْنِهَا
وَ سَامِرِیِّ الامَّةِ الْمُشْنِعُ (۴۴)
وَ رَایَةٌ یَقْدُمُهَا أدْلَمُ
عَبْدٌ لَئِیمٌ لُکَعٌ أَکْوَعُ (۴۵)
وَ رَایَةٌ یَقْدُمُهَا حَبْتَرٌ
لِلزُّورِ وَ الْبُهْتَانِ قَدْ أَبْدَعُ (۴۶)
وَ رَایَةٌ یَقْدُمُهَا نَعْثَلٌ
لَا بَرَّدَ اللهُ لَهُ مَضْجَعُ (۴۷)
أَرْبَعةٌ فِی سَقَرٍ أُودِعُوا
لَیْسَ لَهُمْ مِنْ قَعْرِهَا مَطْلَعُ (۴۸)
وَ رَایَةٌ یَقْدُمُهَا حَیْدَرٌ
وَ وَجْهُهُ کَالشَّمْسِ إذْ تَطْلُعُ (۴۹)
غَداً یُلَاقِی الْمُصْطَفَی حَیْدَرٌ
وَ رَایَةُ الْحَمْدِ لَهُ تُرْفَعُ (۵۰)
مَوْلًی لَهُ الْجَنَّةُ مَأْمُورَة
وَ النَّارُ مِنْ إجْلَالِهِ تَفْزَعُ (۵۱)
إمَامُ صِدْقٍ وَ لَه شِیعَةٌ یَرْوَوْا.
مِنَ الْحَوْضِ وَ لَمْ یُمْنَعُوا (۵۲)
بِذَاکَ جَاءَ الْوَحْیُ مِنْ رَبِّنَا
یَا شِیعَةَ الْحَقِّ فَلَا تَجْزَعُوا (۵۳)
الْحِمْیَرِی مَادِحُکُمْ لَمْ یَزَل
وَ لَوْ یُقَطَّعْ أَصْبَعًا أَصْبَعُ (۵۴)
وَ بَعْدَهُ صَلُّوا عَلَی الْمُصْطَفَی
وَ صِنْوِهِ حَیْدَرَةَ الاصْلَعُ (۵۵)
ترجمه اشعار سیّد حمیری درباره ولایت:
۱- أُمّ عَمْرو (که محبوبه من است) در منتهی إلیه زمین شنزار، و مجمع رَمْلها و ریگها، یک خانه خرّم بهاری داشت، که اینک تمام علامات و نشانههای آن منزل دستخوش زوال و نابودی گردیده، و به یک زمین خشک و لم یزرعی تبدیل شده است.
۲- اینک آن خانه به گونه ای خراب است که پرندگان آسمان، چون بدانجا رسند، عبور میکنند و هرگز فرود نمیآیند، و آنقدر وحشتزا و دهشت انگیز است که شیران قوی دل، دل تهی میکنند، و از ترس آن به هراس میافتند.
۳- و فقط در آن، آثار خرابی و ویرانی مشهود است، که أبداً در آن هیچ مونسی نیست مگر مارهای گزنده و افسون ناپذیری که در زمین افتادهاند.
۴- مارهای سپید و سیاهی که از دَم و نَفس آنها، مرگ به وحشت و ترس میآید؛ آن مارهائی که در زیر دندانهای پیشین آنها، سمّ جانکاه نهفته و مجتمع است.
۵- کاروان شتران در حین عبور چون بدانجا رسید و در آثار و خرابیهای آنجا متوقّف شد و نتوانست بگذرد، و چون سیلاب، اشک از دیدگان، به جهت علم و اطّلاع بر سوابق آن منزل فرو میریخت،
۶- در این حال من به یاد آوردم آن خاطرات خوش و آن محبّتها و عشقهائی را که با آن معشوق و محبوب خود داشتم؛ پس شب را در آنجا گذراندم با دلی غمگین و سرشار از غم و اندوهِ دردآمیز.
۷- و گویا از محبّت محبوبه خودم: أروَی که مرا پژمرده و ضعیف و لاغر کرده بود، جگر من در آتش میسوخت و محترق میشد.
۸- و من در شگفت آمدم از جماعت و گروهی که به نزد أحمد (رسول خدا) آمدند، درباره امری که هیچ موضع و محلّی برای آن نبود.
۹ و ۱۰- و به آن حضرت گفتند: ای کاش ما را مطّلع میکردی که در صورتی که مرگ تو را دریابد و از میان ما مفارقت کنی، مقصود امّت و ملجأ و پناه آنان کیست؟! و البتّه در میان آن گروه، أفرادی بودند که در حکومت و ریاست بر مسلمین طمع داشتند.
۱۱ و ۱۲- حضرت فرمود: اگر من شما را از ملجأ و مقصودی و از پناه و پناهگاهی مطّلع کنم، بیم چه رفتاری از شما با او میرود؟! همان رفتاری را که گوساله پرستان چون از هارون برادر موسی جدا شدند، با هارون کردند؟! بنابراین، ترک این خواسته و رها کردن این تقاضا، برای شما راحتتر و سبکتر تمام میشود.
۱۳- و در آنچه رسول خدا گفت، حجّت و بیانی است برای کسی که اهل تفکّر باشد و یا اهل استماع و إطاعت.
۱۴- و پس از این جریان، تصمیم و عزمی برای معرّفی وصیّ خود از طرف خداوند برای او پیدا شد، که هیچ مانع و رادعی نمیپذیرفت.
۱۵- چنین خطاب شد که: ای محمّد! وصیّ خود را إبلاغ کن! و اگر تو إبلاغ نکنی أصلًا وظیفه رسالت خود را ابلاغ ننموده ای! و نگران مباش که خداوند تو را از گزند ایشان حافظ و نگهبان است!
۱۶- و در چنین وضعی، پیامبری که در برابر اوامر خداوند، مطیع بود، و بطور آشکارا إعلان مینمود، ایستاد،
۱۷- و به امر خدا مشغول خطبه خواندن شد، و در دست او دست علی بود، که نورش لمعان داشت و میدرخشید.
۱۸- پیامبر دست علی را بلند کرد؛ به به چقدر گرامی و بزرگوار است آن دستی که بلند کرده است! و به به چقدر گرامی و بزرگوار است آن دستی که بلند شده است!
۱۹- رسول خدا میگفت- درحالیکه صاحبان قدرت و سلطنت بر عشیره و قوم، در اطراف او بودند، و در حالی که خداوند در میان آنان شاهد و ناظر بود و میشنید-:
۲۰- هر کس که من ولیّ و صاحب اختیار او هستم، پس این علی ولیّ و صاحب اختیار اوست! امّا آن طمع کنندگان در إمارت و حکومت، بدین گفتار راضی نشدند، و بدان اکتفا نکردند!
۲۱- پس او را متّهم کردند که روی میل نفسانی و محبّت شخصیّه، علی را برگزیده است؛ و پهلوهایشان بر خلاف پیامبر راستگو و امین برگشت و از او اعراض کردند.
۲۲- و گمراه شدند آن گروهی که این فعل پیامبر، چنان آنان را به غیظ و حسد و کینه تحریک کرد، که گویا بینیهای آنان را میبرند و با کارد و خنجر جدا میکنند.
۲۳ و ۲۴- و کار به جائی کشید که چون پیامبر أکرم را در قبرش پنهان کردند و خاک بر روی آن انباشتند، همین که از دفنش برگشتند، ضایع و خراب نمودند آنچه را که دیروز فرموده بود و توصیه و سفارش کرده بود؛ آری آنان ضرر را به منفعت خریدند، و زیان بردند.
۲۵- و حقّ أرحام و ذَوی القربای رسول الله را بعد از مرگش به هیچوجه رعایت نکردند؛ آری به زودی به پاداش این قطع رحم نمودن خواهند رسید.
۲۶- و آنان بر غَدر و پیمانشکنی با مولای خود علیّ بن أبی طالب پافشاری کردند و إصرار ورزیدند؛ نابود و مرده باد آن منظور و مقصودی که برای وصول آن به چنین خیانتی إقدام کردند.
۲۷- فردای قیامت نه آنان میتوانند در حوض علی وارد شوند، و نه علی درباره آنها شفاعت میکند.
۲۸- برای علیّ بن أبی طالب حوضی است که مساحتش به اندازه ما بین صنعاء تا أیله- از أراضی شام- است، بلکه آن حوض مساحتش افزونتر است.
۲۹- در آنجا نشانه و علامتی برای راهنمائی محبّان و شیعیان علی نصب میکنند، و آن حوض از آبی که از آنِ حضرت است مملوّ و مالامال است.
۳۰- از وجود مقدّس علی است که کوثر جاری میشود، که آبش در سپیدی و صفا چون نقره خام است بلکه درخشندهتر و تابناکتر.
۳۱- ریگهای ته حوض کوثر، از یاقوت و مرجان و لؤلؤی است که تا بحال دست کسی به آن نرسیده است و انگشتی آن را لمس نکرده و برنداشته است.
۳۲- زمین کوثر، از مشک مفروش است. و در اطراف آن درختهای زیبا و دلفریب با میوههای رسیده در اهتزاز و حرکت است.
۳۳- و به قدری رنگ سبز برگهای درختان آن خوشرنگ، و رنگهای زرد و طلائی آن دلربا است، که هیچ چشمی از خلائق تا بحال ندیده است.
۳۴- و چون باد بهشتی به حرکت آید و بر آن بگذرد، از آن حوض بوی انواع عطریّات و انواع ریاحین معطّر بر میخیزد و فضا را خوشبو و عِطرآگین میسازد.
۳۵- نسیمی همیشگی و دائمی که از بهشت به امر خدا میوزد، و هیچ گاه از حرکت نمیایستد، و پیوسته میرود و بازگشتی ندارد.
۳۶- چون به وزش درآید، از بوی عِطر کوثر، بهتر از بوی مشک در وقت انتشار آن، به مشام جان میرسد.
۳۷ و ۳۸- در اطراف کوثر قَدَحها و إِبْریقهائی است برای سیراب شدن مُوالیان و محبّان، و لیکن رجُل أَصلَع: علیّ بن أبی طالب، دشمنان خدا را مانند شترهای گری که در آب وارد میشوند، از آن حوض دور میکند.»
۳۹- چون بخواهند دشمنان قدری به حوض نزدیک شوند تا از آب آن بیاشامند، بدانها ندا میرسد: دور شوید! و نابود شوید! و برگردید!
۴۰- شما آبشخواری در نزد خودتان پیدا کنید که شما را سیراب کند! یا غذائی که شما را سیر نماید!
۴۱- این آب، اختصاص به کسانی دارد که با فرزندان رسول خدا مهربانی کرده و ولایت آنها را بر ذمّه خود گرفته باشند، و به هیچ وجه از غیر آنان تبعیّت و پیروی ننموده باشند.
۴۲- و بنابراین رستگاری و نجات برای آن کسی است که از حوض علیّ بن أبی طالب بیاشامد؛ و ذلّت و بدبختی برای آن کسیاست که از آشامیدن آن جلوگیری شود.
۴۳- و بطور کلّی، رایتها و پرچمهای مردم در روز حشر و در عرصه قیامت پنج تاست و مردم به پنج گروه تقسیم میشوند، که از آن پنج گروه، چهار گروهِ آن اهل هلاک و بَوار هستند.
۴۴- پس یکی، رایت و پرچم گوساله و فرعون و سامریّ این امّت است، که چقدر آن رایت زشت و قبیح است.
۴۵- و دیگری، رایتی است که در پیشاپیش آن شخص سیاه چهره و سیاه بدن حرکت میکند؛ و آن عبد لئیم و احمقی است که مچ دست او به طرف شست او پیچیده و کج شده است.
۴۶- و دیگری، رایتی است که در جلوی آن روباهی (و یا شخص کوتاه قدّی) است، که برای امور باطل و بهتان و گزاف، بی مانند و بی مثال است.
۴۷- و دیگری، رایتی است که در برابر آن، شیخ احمق و نادانی است، که خداوند هیچگاه خوابگاه او را خنک نگرداند.
۴۸- این چهار دسته در قَعْر سَقَر نهاده شده، و به درون دوزخ سپرده شدهاند، که البتّه از قعر آن هیچوقت امید بیرون آمدن را ندارند.
۴۹- و دیگری، رایتی است که در مقابل آن حیدر حرکت میکند، و چنان چهره او میدرخشد که گوئی خورشید است که طلوع کرده و از افق سر بر آورده است.
۵۰- آری در فردای قیامت است که حیدر با مصطفی ملاقات میکند، و لواء و رایت حمد است که برای او بالا میرود.
۵۱- حیدر: علیّ بن أبی طالب، آن أمیرمؤمنانی است که بهشت در زیر فرمان اوست، و آتش از جلال و ابَّهَت او در فَزع و ترس است.
۵۲- اوست، تنها امام صدق و پیشوای راستین؛ و برای او پیروان و شیعیانی است که از حوض کوثر سیراب میگردند، و هیچگاه منع نمیشوند.
۵۳- به این مطالب و این حقائق، از جانب پروردگار ما وحی رسیده است؛ و بنابراین ای شیعه حقّ! هیچگاه جزع مکنید!
۵۴- حِمیری مَدّاح شماست، پیوسته و بر دوام؛ گرچه او را انگشت به انگشت قطعه قطعه کنند.
۵۵- و بعد از درگذشت حمیری، شما پیوسته بر مصطفی و صِنو و همتای او: حیدر أصلع، درود و صلوات بفرستید!
فصلت
@fslt_ir
ابیات قصیده عینیه بر ضریح و گنبد مضجع مطهر و نورانی
مولی الموحدین
حضرت علی علیه السلام
نجوای عاشقانه می سرایند.
ابنابیالحدید در این قصیده، امام علی(ع) را امانت بزرگ الهی و حاکم روز قیامت معرفی میکند و وجود او را بهانه آفرینش مخلوقات و عالم هستی میداند. وی همچنین از آرزوی خود برای حضور در لشکر امام مهدی (عج) سخن میگوید و برای مصائب امام حسین(ع) و اهلبیت پیامبر (ص) نوحهسرایی میکند.
بخشی از این قصیده بر ضریح و گنبد حرم امام علی(ع) نگاشته شده است.
عالمانی همچون رضیالدین استرآبادی، سید محمد موسوی عاملی و دیگران این قصیده را شرح کردهاند.
قصیده عینیه،ششمین قصیده از هفت قصیده ابنابیالحدید با نام القصائد السبع العلویات بهشمار میرود.
فصلت
@fslt_ir