و در پایان برایت نوشتم:
عزیزِ قلبم؛
شاید قصهی ما آنطور که آرزو داشتیم ادامه پیدا نکرد
و شاید مسیرهایمان برای مدتی از هم جدا شد.
اما حقیقتی هست که هنوز در دلم زنده است؛
اینکه روزهایی که کنار تو گذراندم
واقعیترین لحظههای زندگیام بودند.
تو به من یاد دادی دل آدم
چطور میتواند عمیقتر بتپد
و زندگی چطور میتواند رنگ دیگری بگیرد.
نمیدانم آینده چه در آستین دارد،
اما جایی در دلم هنوز امیدی آرام روشن است؛
امیدی که شاید روزی
راهها دوباره ما را
به هم برگردانند.
هدایت شده از ‹نـارنــگیمـن›
. .ـــ🥲ـــ.
به سندرم " عیب نداره بذار من اذیت شم ولی اون نشه" مبتلام
join↬ᶰᵃʳᶰᵍʸᵐᶰ