و این منم، زنی تنها در آستانه‌ی فصلی سرد در ابتدای درک هستی آلوده‌ی زمین و یأس ساده و غمناک آسمان و ناتوانی این دستهای سیمانی. من به جفت‌گیری گلها می‌اندیشم. به غنچه‌هایی با ساقه‌های لاغر کم خون و این زمان خسته‌ی مسلول. ستاره‌های عزیز، ستاره‌های مقوایی عزیز. چرا نگاه نکردم؟ تمام بوسه و نوازش‌ها میدانستند که دستهای تو ویران خواهد شد و زخم‌های من همه از عشق است. از عشق، عشق، عشق.

خورشید

کاش ما آن دو پرستو بودیم که همه عمر سفر می‌کردیم از بهاری به بهار دیگر

نلی

من هم با زیبایی و خشم تقدیس شده بودم لانای عزیز. اون من رو صدا می‌کرد زهر، مثل اینکه پیچک سمی بودم.

چیزی که روی قلب من سنگینی میکنه هم ساده نیست و مثل مثلثات پیچیدست، لانای عزیزمن.

منم همینطور لانای عزیز، بدن و قلبم معبدمه.

حوالی عصر چهار‌شنبه، دیروزِ تولد او

دیروزِ تولد او