معلم بودن، تنها آموزش نیست؛ رسالتی است که در برابر واقعیت‌های پنهان، سکوت نمی‌کند.✊🌱 وقتی دغدغه‌ی آینده با مسئولیتِ معلمی گره می‌خورد، صدای خاموشی‌ها بلند می‌شود. در پروژه‌ی مشترک «پیوند»، ۵ نشریه‌ی فعال استان تهران در کنار یکدیگر ایستادند تا از قلبِ تلاطم‌های اجتماعی، به سوی حقیقتی دیگر سفر کنند: «کودکان کار». حاصلِ ۳ ماه پژوهش، جست‌وجو و هم‌افزاییِ دانشجویان، با حضور افتخاری جناب آقای دکتر علی محمدی (رئیس دانشگاه فرهنگیان استان تهران). ✨ این تنها یک ویژه‌نامه نیست؛ روایتِ پیوندِ دانش، رسالت و همدلی است. منتظر باشید... بخش‌هایی از این روایتِ مشترک، به‌زودی در اختیار شما قرار می‌گیرد. ⏳📖 همراهان ما در این مسیر: ✨ اندیشه پویا | قمر | نجما | نیاز | زنگ مشاوره #پیوند #رسالت_معلمی #کودکان_کار #بزودی

مراسم دیدار با وزیر محترم آموزش و پرورش و جمعی از مسئولین محترم✨ با حضور افتخاری آقای حداد عادل و آقای ذاکری عزیز پدر دو شهید مدرسه شجره طیبه میناب یکشنبه ۵ مهرماه ۱۴۰۵ پردیس نسیبه تهران @ghamar_etrat

روایت مشترک ۵ نشریه دانشجویی 📖 ویژه‌نامه مشترک «کودکان کار» منتشر شد. حاصل ۳ ماه پژوهش، گفت‌وگو و همکاری ۵ نشریه دانشجویی دانشگاه فرهنگیان استان تهران، با محوریت بررسی ابعاد اجتماعی و آموزشی پدیده کودکان کار.✨ این مجموعه با حضور افتخاری جناب آقای دکتر علی محمدی، رئیس دانشگاه فرهنگیان استان تهران، و با مشارکت نشریات اندیشه پویا، قمر، نجما، نیاز و زنگ مشاوره به ثمر رسیده است. در این ویژه‌نامه می‌خوانید: 🔸چرا درباره کودکان کار می‌نویسیم؟ 🔸نرخ تورم به قیمت کودکی 🔸زخم‌های پنهان 🔸در امتداد مدرسه 🔸 انشای نیمه‌کاره 🔸کودک آخرین سنگر انسانیت و.... این پیوند تلاشی است برای نگاهی عمیق‌تر به مسئله کودکان کار و بازخوانی مسئولیت اجتماعی و رسالت معلمی در برابر آن.💛 اکنون، روایت مشترک ما پیش روی شماست. 🌱 #پیوند #کودکان_کار #نشریات_دانشجویی #رسالت_معلمی @ghamar_etrat

◇مشق نانوشته جهان تمام هیاهوی جهان، پشت نیمکت‌های چوبی کلاس من، رنگ می‌بازد. اینجا، در حاشیه امن روستایی که زمان در کوچه‌های آن متوقف شده، کودکان نه آینده، که همین حال مطلق هستند. وقتی به چشم‌ هایشان نگاه می‌کنم، هیچ نقشه از پیش تعیین‌شده‌ای برای فتح قله‌ها یا تغییر مدار زمین نمی‌بینم؛ آن‌ها فقط هستند. همین بودن، سنگین‌ترین و در عین حال، سبک‌ترین بار روی دوش ماست. ما بزرگترها، جهان را با خط‌کش‌های آهنی باید و نباید اندازه‌گیری کرده‌ایم. یادمان رفته است که می‌شود بدون دلیل خندید، می‌شود روی خاکی‌ترین زمین دنیا نقشه‌های طلایی کشید و می‌شود با یک تکه سنگ، قلعه‌ای ساخت که هیچ‌کس توان فرو ریختنش را ندارد. کودک، معمار بی‌ادعای لحظه‌ها است. او جهان را همانطور که هست نمی‌بیند، بلکه همانطور که شایسته بودن است، می‌سازد. روز جهانی کودک، قرار ما برای یادآوری یک حقیقت فراموش‌شده است: اینکه ما قرار نبود معلمان بی‌چون‌ و چرای زندگی باشیم. ما فقط نگهبانان کوتاهی بودیم که باید می‌آموختیم چگونه می‌شود دوباره به جهان نگاه کرد؛ بی‌ غرض، بی‌کینه و با قلبی که هنوز برای کشف یک کرم خاکی، تپش‌هایش را گم می‌کند. کاش بشود برای یک روز هم که شده، مشق تمام کتاب‌های خاک‌گرفته را پاک کرد و فقط کنار نیمکت‌های کلاس نشست؛ نه برای درس دادن، که برای درس گرفتن از کسانی که هنوز بلدند خالصانه باشند. مشق نانوشته جهان، همین‌جاست؛ در دفترهای کاهی که هنوز جای هیچ خط‌ خوردگی مایوس‌کننده‌ای روی آن‌ها نیست. ✍️سینا فلاحی @ghamar_etrat