مرا دو وجه است انسان ستیز وجه دومشم بعدا می‌گم

وجه دومم آدمها را دوست دارد، یکهو سرش داغ می‌شود که بپرد و آدمها را ماچ کند

وجه دومم یکمقدار اسکل میزند

کاش مهاجرت می‌کردم، برای واقعی. به هرجایی جز جایی که ادمها هستن

پشت کوه غار

به سبک انسانهای اولیه

کاش انسانهای اولیه بودیم

خدا کمتر به ما خرده می‌گرفت

به یک ورمان هم نبود که تهش که چی

کاش یک منجم بودم در رصدخانه مراغه

ببخشید. من وجه انسان‌ستیزم دیگه حال نکرد ادامه بده. این یکی وجهم شما رو به ادامه دعوت می‌کنه من گلفروش سر محله‌مونو دوست دارم. من سپیده و امین رو دوست دارم من کافه‌ی پاتوقم رو دوست دارم من حتی آینه کافه رو هم دوست دارم. من همه رو دوست دارم