🔸گفتارگاه: در قضیه پرسش خبرنگار و پاسخ سخنگوی دولت: 🔺یکم: احساساتی برخورد کردن، نخستین قدم در گمراهی است. باید عقل را حاکم کرد، نه عاطفه را. 🔺دوم: پاسخ سخنگوی دولت در بطن خود حاوی این پیام است که دولت در این موضوع خاص، نقش «رسیدگی‌کننده» ندارد. این را باید پذیرفت. 🔺سوم: پایه هر اقدامی باید قانون باشد. آیا در قوانین جمهوری اسلامی، ماده‌ای صریح وجود دارد که بر اساس آن بتوان در چنین مواردی علیه افراد معروف (سلبریتی‌ها) به عنوان «محرک» اقدامی کرد؟ 🔺چهارم: آیا صرفاً موضع‌گیری سلبریتی‌ها بود که اغتشاش‌گران را به چنین جنایتی واداشت؟ مگر ما بارها نگفته‌ایم که با «عوامل سازمان‌یافته دشمن» روبرو هستیم؟ حتی اگر سلبریتی‌ها سکوت هم می‌کردند، باز حجم تخریب و آشوب قابل توجه بود. بنابراین، هر تحلیلی که نقش محوری و طراحی دشمن را کمرنگ کند، به خطا رفته است. نباید اجازه دهیم بحث به حاشیه‌ای مانند سلبریتی‌ها فروکاسته شود. 🔺پنجم: اساساً آیا ممکن است در دادگاهی ثابت کرد که هر آشوبگر، دقیقاً تحت تأثیر کدام سلبریتی دست به خشونت زده؟ آیا می‌توان سهم هر فرد از خسارات ملی را دقیقاً اندازه گرفت و سپس آن را به پای یک چهره نوشت؟ این مسیر، غیرعملی است. 🔺ششم و پایانی: بگذاریم قوای ذی‌صلاح – قوه قضائیه و نهادهای امنیتی – با تدبیر، کار خود را بکنند. اگر جرمی صورت گرفته، آنها با استناد به قانون و مدرک، رسیدگی خواهند کرد. وظیفه ما به عنوان مردم و رسانه، دامن نزدن به هیاهو و نخوردن به دام بازی‌های رسانه‌ای دشمن است. ✍🏻۷ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🔸گفتارگاه: یکی از هواداران شاه‌زاده پهلوی نوشته: «تو سردخونه‌های ایران صدای ناله میومد.» جمله‌ای سنگین، تکان‌دهنده و البته بی‌زحمتِ سند. یک هم‌وطن، کاملاً محترمانه و بی‌هیاهو پرسیده: «کدام سردخانه را از نزدیک دیدی؟» نه فحش داد، نه تمسخر کرد؛ فقط سؤال پرسید. همین! اما پاسخ چه بود؟ هیچ؛ جز بلاک. چون در منطق مریدانه، سؤال جرم است. رعیت را چه به پرسش؟ در دستگاه روایی مریدان شاه‌زاده، وظیفه‌ی مخاطب نه فهمیدن است و نه راستی‌آزمایی؛ وظیفه‌اش فقط لایک‌کردن است و گفتن «چشم، هرچه شما روایت کنید.» روایت اگر از لس‌آنجلس بیاید، مقدس است؛ اگر کسی از داخل ایران بپرسد «کِی؟ کجا؟ چطور؟» می‌شود مزاحمِ حقیقت! این همان دموکراسی موعود است؛ دموکراسی‌ای که در آن، سؤال ممنوع است و بلاک، پاسخ رسمی است. ✍🏻۸ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🔹گفتارگاه: 🔺یکم: ترامپ برای توافق با ایران، فهرستی از شروط روی میز گذاشته که گلِ درشتش «غنی‌سازی صفر» است؛ توقف کامل غنی‌سازی در خاک ایران و خروج همه‌ی ذخایر اورانیوم غنی‌شده از کشور. 🔺دوم: اصرار بر ممنوعیت غنی‌سازی، خودش یک اعتراف ناخواسته است. ترامپ بارها گفته تأسیسات ایران با B2 نابود شده و توان هسته‌ای به‌کلی از بین رفته؛ اما دوباره دقیقاً روی همان نقطه شرط می‌گذارد. اگر همه‌چیز ویران شده، غنی‌سازی صفر دیگر چه معنایی دارد؟ 🔺سوم: همین که دوباره پای مذاکره را وسط می‌کشند و دوباره همان موضوع را شرط می‌کنند، بهترین شاهد است بر این‌که ادعاهای قبلی، مصرف رسانه‌ای داشته نه پشتوانه‌ی واقعی. اگر حمله نظامی آمریکا به نتیجه‌ی مطلوب رسیده بود، نیازی به شرط و شروط تازه نبود. مذاکره‌ی مجدد بر سر غنی‌سازی، یعنی آن‌چه قرار بود با بمب تمام شود، تمام نشده. یعنی محاسباتشان خطا رفته. ✍🏻۹ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🔸گفتارگاه: این تحلیل نیست؛ جمع‌بندیِ خبرهاست 🔺یکم: ترامپ برای توافق با ایران، بسته‌ای از شروط را روی میز گذاشت: توقف کامل غنی‌سازی در خاک ایران، خروج همه‌ی ذخایر اورانیوم غنی‌شده، محدودسازی جدی برنامه‌ی موشکی تا زیر ۳۰۰ کیلومتر و قطع کامل حمایت ایران از جریان مقاومت در منطقه. 🔺دوم: ترامپ طبق عادت، تهدید را هم چاشنی کار کرد؛ «اگر توافقی در کار نباشد، گزینه‌ی نظامی روی میز است» و برای جدی نشان‌دادن حرفش، ناوهای جنگی را راهی منطقه کرد. 🔺سوم: واکنش ایران از پیش قابل پیش‌بینی بود؛ مخالفت. چون جمع این شروط، تصویر روشنی می‌سازد: آمریکا دنبال توافق دوجانبه نیست، دنبال تسلیم کامل است. از همین‌رو، هم‌زمان با تهدیدهای ترامپ، مقامات سیاسی و امنیتی ایران صریح هشدار دادند که هر اقدام تحریک‌آمیز، پاسخ سخت خواهد داشت و تجاوز، بی‌هزینه نخواهد ماند. 🔺چهارم: این فضا اما فقط تهران و واشینگتن را درگیر نکرد. موج نگرانی به پایتخت‌های منطقه هم رسید. همسایگان ایران که می‌دانند آتش تقابل مستقیم، دامان همه را می‌گیرد، دست به کار شدند؛ تلاش کردند با ارسال پیام‌هایی به آمریکا و ارائه راهکارهایی، از لغزش بحران به سمت تقابل مستقیم جلوگیری کنند. 🔺پنجم: به نظر می‌رسد این واکنش‌های منطقه‌ای بی‌اثر نبوده است. تازه‌ترین مواضع ترامپ نشانه‌هایی از تعدیل لحن و تمرکز دوباره بر مذاکره دارد. او دیروز در شبکه اجتماعی «تروث‌سوشال» ضمن تهدید از حرکت ناوگان جدید به سمت ایران سخن گفت، اما همزمان ابراز امیدواری کرد که ایران «هرچه سریع‌تر پای میز مذاکره بیاید» و درباره توافقی «منصفانه و عادلانه» و «بدون سلاح هسته‌ای» گفت‌وگو کند. 🔺ششم: نکته‌ی مهم همین‌جاست. ترامپ در این موضع‌گیری تازه، دیگر از آن چهار شرط قبلی خبری نگرفت. نه موشک، نه مقاومت، نه خروج کامل ذخایر. تمرکز را گذاشت روی هسته‌ای؛ و حتی دقیق‌تر: «نداشتن سلاح هسته‌ای». این عقب‌نشینی لفظی، بی‌ربط به ارزیابی از توان ایران و توصیه‌ی بازیگران منطقه‌ای نیست. 🔺هفتم: هم‌زمان، از تهران هم نشانه‌هایی از کاهش احتمال درگیری مخابره شد. سیدعباس عراقچی، وزیر خارجه، دیروز صریح گفت احتمال جنگ بسیار کم است؛ جمله‌ای که با این تعدیل فضای تنش هم‌خوانی دارد. 🔺هشتم: با این همه، یک واقعیت را نباید فراموش کرد: ترامپ دمدمی‌مزاج است. نمی‌شود سیاست آمریکا را فقط با یک توئیت یا یک پست قضاوت کرد. آن‌چه فعلاً دیده می‌شود، عقب‌نشینی تاکتیکی در کلام است؛ نه تغییر قطعی در راهبرد. ✍🏻۹ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah