احساس کردم نیاز بود این حرفارو باهمدیگه بزنیم*

https://eitaa.com/good_mistake/10324 این چه حرف بی پایه و اساسیه — پایه و اساس چیه از نظرت؟

مخرج مشترک بگیر. پایه صورت، اساس مخرج.

— علامت بزنم، گم نکنید. که بخونید حتماً.

POV: یعنی جون به جونم کنن جوون به جووونم کنن من درست بشو نیستم. 😀

. . . .

—

«چندشبِ پیش، عینکِ VAR زدم؛ این صحنه.. یکی از چیزهایی بود که به چشم دیدم. و اون‌لحظه بود که اشک امونم نداد. تازه فهمیده بودم، تازه فهمیده بودم من تاحالا یه تیکه از روضه‌هارو ندیده بودم، نفهمیده بودم. من لحظهٔ وداع رو نفهمیده بودم.. آغوشِ آخرِ حسین علیه‌السلام؛ آغوشی که می‌دونست آیندهٔ این آغوش چه خواهد شد و باز‌‌.. باید اذن می‌داد. باید با دستِ خودش، بدرقه می‌کرد عزیزِ دل و جگرگوشه‌ای رو که دوست داشت، پارهٔ تنش بود. باید صبر می‌کرد. باید می‌دید. باید اینجوری عشق‌بازی می‌کرد با خدای خودش.. که ببین! می‌بینی که در مقابلِ تو، صبرِ حسین، عشقِ حسین، فرزندِ حسین، خواهر و برادرِ حسین، زندگیِ حسین، همه‌چیزِ حسین هیچ است و هیچ؛ که قبل از اینکه برای حسین باشه، امانتِ توست و حسین هم برای توست.. عجب از عشقِ تو حسین‌بن‌علی، حقا که پسر کو ندارد نشان از پدر.. =)))..»

/«و این عشق تنها به اسمِ اباعبدالله الحسین نبود در این میدان. این عشق در این خون جریان داشت، در وجودِ این اولاد، و در روحِ این اصحاب و یاران هم تجلی پیدا کرده بود. این آغوش، برای هرکدام آغوشِ وداع بود‌، آغوشی که خوب می‌دانستند چیزی تا پرواز نمانده است .. هرکدام سیرهٔ عاشقیِ خود را داشت. هرکدام صبر خاص خودش را داشت. هرکدام استوره‌ای بودند از صفات؛ نمادی از گوش به فرمان ولی بودن، که امر او امر خدا و خواست او، بی‌شک سعادت بود.»