_ شبِ بیست‌ویکم قدر , ۱۴۰۴ .

[ به یادِ همتون، صحنِ امام رضا-ع ]

[ صبح بخیر ] 🌊

_

_

" چندصباحی می‌شد که بی‌دلیل ناگهان عجیب غمم می‌گرفت؛ غمِ فقدانِ حضورش نه در نزدیکی‌ام که حتی در دوردستِ خانه‌مان ؛ با دلم عهدِ ندیدنش بسته بودم و دست رویِ دست گذاشتم تا دستی‌دستی نیمهٔ وجودم و آنی که ضربانم بود و عقل وی را شیفته و محصور خودش کرده بود، بدهم از دست، ولیکن به چه قیمت؟ قیمتش اگر خوشیِ او بود می‌ارزید به تمامِ شن‌ریزه‌های ساعت‌شنیِ عمر و قلبم اما ، من هیچ‌گاه صدای اورا هم نشِنیدم چه رسد به تایید و تکذیبِ صلاح و مصلحت‌اش و فهم و اطمینانم از مزهٔ کلامش که براستی او هم اینگونه خوش است؟ یا کورسوی امیدی ولو واهی وجود دارد که او نیز مرا دیده و گاهی دلی تنگ می‌شود برای من؟.. کاش کسی بی‌آنکه بخواهم ، خبری برایم می‌آورد که بدانم هنوز هم گلدان‌های پشت پنجره ، همان باغبان گلی‌پوشِ فرسیمایشان را شاد و خوشحال دارند؟ " - ³ "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

امشب آخرین شبِ قدر، شبِ یه کنجی نشستن و یه خلوتی داشتن با واجب‌الوجوده و میره تااا سالِ بعد .. که حتی معلوم نیست ببینیمش و باشیم یا نه؛

هرچی میخواد بشه امشب و شبای قبلش نوشته می‌شه :) هر لبخندی که بخوای بزنی و هر گریه‌ای که بخاطر مرتکب شدن اشتباهی بخوای بکنی ، هر اتفاق خوبی که خوش‌حالت کنه و هر چیزی که غم روی قلبت بشونه..

میخوام بگم هرکاری میخوایم بکنیم و هرآرزویی برای امسالمون داریم و و و امشب دیگه تهشه اینشب قدرو دیگه قدر ندونیم.. باختیم =)