POV: گمونم دوباره پوش شدم تو سایدی که بزور خودمو ازش نجات داده بودم.

[ اگه هنوز کسی بهت شب بخیر نگفته، شبت بخیر* ]

-

"بارون" چه در خاموش کردن شمع تولدش، چه در ساعت رند و یا در پر پر کردن قاصدک، آرزویش تغییر ناپذیر بود. کنج پنجره حسرت می‌خورد، قطرات باران کنار یک دیگر سر می‌خوردند و آزادنه بر زمین چکه می‌کردند، و انهایی که عاشق بودند در انتها یکی می‌شدند، کاملاً بر خلاف او و آروزیش 40% https://eitaa.com/u_know_me

یادم نبود که اینو گذاشته بودم یا نه*

[مرسی از تو 🫵 ، که نذاشتی اون‌موقع اینجارو دیل بزنم]

((کاش فکرم بفهمه که چقدر خوابم میاد و دیگه باقیشو بزاره برای بعد))

[ اگه هنوز کسی بهت شب بخیر نگفته، شبت بخیر* ]

دوباره یه تیک‌تاکِ دلنشین به اتاقم برگشته*

. . .