" کارِ من از بازیِ عمدی با واژه‌های زیبا و معمای کلمات و تشبیه و استعاره‌های رنگارنگ گذشته است؛ من حالا فقط تراوشات و پریشانی‌هایم را بی اتلافِ وقت، می‌نویسم. گویی به اخلاصِ عواطفی رسیده باشم که مدت‌ها در غبارِ آنها چشم‌هایم را بسته نگه داشته بودم؛ از ترس یا تردید. من به فهمِ اخلاصِ دلتنگی نزدیکم، حلقه‌های دلتنگی را دور گردنم حس می‌کنم و بازی خشونت‌بارِ بی‌رحمانهٔ آن را با طناب ضخیمی که دورِ قلبم انداخته و به نام قلقلک، می‌خراشدَش احساس می‌کنم. [ من برای گذشته و حال و آینده دلتنگم؛ ] و این ساده‌ترین و صریح‌ترین و سریع‌ترین جمله برای واژه‌ایست که بندها می‌توان تشبیه و آرایه برای‌َش به‌کار برد و نامه‌ها نوشت و نگارشش کرد. و تنهایی را نیز مثلِ خون در رگ‌هایم لمس می‌کنم. من در شلوغ‌ترین ایستگاه‌ها و خانه‌هایی پر از دوست و آشنا باز کیفِ تنهایی به دوش و کفشِ تنهایی را به پا دارم. زمانی که هیچکس چشم‌هایت را نخوانَد و رنگِ پریده‌ات را نفهمد و صدای آرامِ سکوتت را نشنوَد و ابرازِ کوچک مثلِ همیشه‌ات نیستی را ببیند و مثلِ همیشه‌اش باشد، تو تنهایی و تنها آیینه را داری‌. و من حالا حتی آیینه را نیز از خودم دور کرده‌ام و به اوج اخلاصِ این احساس در دنیای احساساتِ مادی رسیده‌ام- نه معنوی. " - Abr .

کپریکورن ، تو خیلی بزرگ شدی.

همین الان تلویزیون یه فیلم کوتاه گذاشت، افعال ماضی ، و این.. گاد، خون‌ها برای این خاک رفته و می‌ره :).. چطور میتونی خواستار و منتظر بمب و موشک آمریکا باشی ؟

—

تولدت مبارک آقای بی‌نهایتِ ما 🤍 ای کسی که تمام توجه‌ش برای منه و تمامِ درد و اشکِ دردسرا و اشتباهاتم برای اون* :))

عیدتون مبارک🌊

— در ادامهٔ آن؛

[ الان فقط منم و خدایی که دوستَش دارم؛ اما پی بردم رنجِ من زمانی آرام می‌گیرد که دیگر منی نباشم، که هرچه که هست فقط او. تا مَن هست، رنجِ تنِ مَن هم هست. ]

تو هستیِ من شدی از آنی همه من من نیست شدم در تو از آنم همه تو - مولانا .

اکنون حالِ بهتری دارم و قلبی که انگار مثلِ دریا آرام باشد.