—

—

« زندگی جریانِ عجیبی‌ست. ما آدم‌ها گاه دومینوهای رنگارنگی هستیم که با چیزهای مختلفی، به یکدیگر زنجیر و ردیف شده‌ایم. که هر کنش ما، شاید واکنشش تا ده‌ها مهرهٔ بعد خودمان هم برسد. حال فکر کن در این میان، مهرهٔ ۵۳ ام از این دومینوی بلندبالا و طولانی، مهرهٔ ۲۴ را درک میکند. درک می‌کند چرا افتاد ، چه باعث‌ش شد و چه حسی داشته است. و این ۵۳ حالا، خودش نیز دارد میوفتد، و نمی‌داند بابت احساس آن ۲۴ و چیزی که تقصیر او نبوده ناراحت باشد، یا به حال خودش فکر کند. »

براتون عکسای زیادی دارم، انقدری که مشخصه چندوقته ازتون فرار میکنم. چون نمیدونم از کدوما شروع کنم.

و دراین‌بین آرزو دارم ای کاش بتونم مقداری از این افکار مشوَش، این قطرات باران و بوی بهارِ طبیعت، آسمان آبی‌رنگِ دوست‌داشتنی این روزها، خیابون و جاده‌ها، سبزی دشت و دمن و کوه، گل‌های شقایقِ بیجون و لاله‌های کوهی زیبا، و حس و حال خودم، و پرچمِ ایرانِ بزرگِ قشنگم که حالا یار و همراهِ من توی همه‌چیز و همه‌جا شده حتی جنگل و دریا و کویر و سبزه‌زار، براتون در لباسِ کلمات و واژه‌ها بنویسم. ای کاش.

من خوب شدم عشقِ تو پروانگی‌م بود

POV: در مسیرِ آغوش او و پناه گرفتن.

—

بیا ای خسته از دنیا که من باز است آغوشم.

POV: وقتی یه‌جوری حالتو خراب کرده که کل روزت و موودت خراب شده حتی اگه ماجرا تموم شده و همه‌چیز گل و بلبله الان.

آسترولوژی واقعی میگه متولد هر ماهی هستی چند قدم از "سلطنت طلب دگوری" فاصله بگیر