—

«دلم لک زده واسه روزایی که بی‌خیال از هر هیاهویی، روزهارو می‌گذروندیم. به راه رفتن، به دور زدن توی خیابونا، و به چای خوردنای ساده‌ای که کنارِ هم می‌چسبید. روزهایی که من، فقط تورو می‌شناختم و تو، فقط منو؛ و تمامِ حرفای دنیا برای خودمون دوتا باقی می‌موند. وقت مجبور بود برای دیدار ما کش پیدا کنه و روز مجبور بود دیرتر از همیشه به فردا برسه، تا بیشتر پیشِ هم باشیم. نگاهامون بیشتر باهم تلاقی کنن و دلامون انقدری آیینه بود تا بی‌صدا، صدای همو از حنجرهٔ چشمامون بشنویم. دلم لک زده برای روزایی که گذشته‌ن، و دیگه ما، اون ما ی گذشته نیستیم.» - Abr .

POV: اگه الان یکی بچلونتم، خستگی ازم میپاچه.

یه خواب خوب دیدم، یه خواب خیلی خوب.

🌊\ صبح ، واقعاً قشنگ تر از چیزیه که فکر میکنی. و من دوست دارم هر صبح که بیدار میشم بهت بگم: امروز هم تو از صبح‌تر زیباتری.

ولی بهترین صبح بخیر/دلم برات تنگ بود/حالت چطوره؟/دوست دارم/ چخبر/ و.. ، «دوتا چای بریزم بخوریم؟» عه.

نکنه ترکم خودم خبر ندارم ؟

تام مورلیه؟

نه به دانشگاه تهران که «صددرصد حضوریه» رو یجوری گفته تن و بدنت بلرزه، نه به دانشگاه آزاد که از خدا خواسته اعلام امتحانات «مجازی» کرده. دانشجوهای آزاد، خیلی خوش میگذره بهتونا رسماً تفریحاته. دانشگاه مارو خدا بخیر کنه.

رضا صادقی‌ام قشنگه‌ها ، بخصوص «همهٔ اون‌روزا» ش.