کاپوچینوی خوش‌عطرش را زیر لب مزه مزه می‌کرد، جسمش آنجا بود و اما افکارش دور از آن حوالی، رویا می‌پنداشت رویایی از جنس و عمق آبی، یک آبیِ شفاف و زلال. غرق در رویا پردازی هایی بود که تمامی نداشت و هر لحظه بال و پر بیشتری می‌گرفت و همانند گیاه پتوس ‌می‌پیچید و بالا می‌رفت. برایِ اشتباهِ خوب" عزیز🤍

00:24 ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می‌گویند.

عملاً بزرگتر بود در خیلی از مواقع، ضرره.

چه از بدو تولد و موش آزمایشگاهی بودنت چه تا ۹۰ سالگیت و مسئولیت‌هات و احساسات پاره‌پوره‌شدت چون با آزمون خطا جلو رفتی و بالاخره تجربیات تلخ اما جامع و کاملت.

حالا فکرکن ۹۱ سالگیت میگی «جوون، اینکارو نکن من میدونم تهشو» و اون میگه باع باز این پیری شروع کرد نصیحت کردن با دیتاهای فوق قدیمی و پیش پا افتادش.

The old guy at that moment:

ذهنم بیشتر از ظرفیت نوشتنم ایده داره

معمولاً حرف نمی‌زنید ولیخب شاید امروز مهربون بودید با من. 📮https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_1n7myrf&btn=Tell.me.unknown

@good_mistake هنرمند :Édouard Manet دو بیتی شما : گیرم که هر کجا توئی ، آنجا گذر کنم آن جراتم کجا ، که به رویت نظر کنم رنگی که چنل شما داره : فرمی از سرمه ای و بنفش آبی

عجب رنگی عجب شعری و من ادوار مانه‌م وقتی خیلی با امپرسیونیسم تلفیق شده بود.

–