دست و پا گر بشکند با نسخه درمان می شود چشم گریان هم دمی با بوسه خندان می شود سیل باران گر ببارد از نسیم صورتی غم مخور با خنده ای از دیده پنهان می شود مختصر گویم اگر ویران شود کاشانه ای جای هر ویرانه ای کاخی نمایان میشود یا که آید سوز غم تا بشکند خم خانه را گر که باشد همتی میخانه بنیان می شود چون مریدی میکشد رنج ریاضت سال ها عاقبت با پیر خود هم سوی رندان می شود ای خدا هرگز نبینم بشکند قلب کسی دل شکسته باطنش از ریشه ویران می شود

خود گنه کاریم و از دنیا شکایت میکنیم غافل از خود دیگری را هم قضاوت میکنیم کودکی جان میدهد از درد فقر و ما هنوز چشم می بندیم و هر شب خواب راحت میکنیم عمر کوتاه است و دنیا فانی و با این وجود ما به این دنیای فانی زود عادت میکنیم ما که بردیم آبرو از عشق پس دیگر چرا عشق را با واژه هامان بی شرافت میکنیم؟ کاش پاسخ داشت این پرسش که ما در زندگی با همیم اما چرا احساس غربت میکنیم؟ من به این مصرع یقین دارم که روزی میرسد سوره ای از عشق را با هم قرائت میکنیم

متفاوت زیبا تولدت مبارک دختر مهربون ،امیدوارم ک تجربه های جالب و جدید و خوبی بدست بیاری✨️ از طرف گربه سیاه