حق منه!؟ حقمه که شب نتونم بخوابم؟ حقمه که اینقد سردرد بگیرم و شدتش زیاد باشه که خودمو زندگی و همچیو فحش بدم؟ حقمه که با ترس و لرز بخوابم؟ حقمه که تمرکز نداشته باشم؟ حقمه که اونقدر یخ کنم که با قطب شمال یکسان باشه دمای بدنم؟ و.. خب شاید آره. شاید دارم کارما پس میدم. شاید چیه قطعا. امیدوارم زودتر تموم شه این کارمای لعنتی تا له نشدم-

درسته یکاراییو نباید با یه سریا انجام میدادم و میدونم کارمای همون کارام حال الانمه؛ اما اگه اون کارا رو انجام نمیدادم، الان صدبرابر بدتر بودم- پس دووم میارم، باید دووم بیارم.

چقد متنفرم ازینکه یهو غیب میشین و ساعتها بعد میاین، حتی اگه دلیل منطقیم باشه بازم دلخور میشم.

پایسیز ، موهای زیبایی داری.

ایخ‌تی‌ئس،حست در مورد یک نفر خیلی قویه؛ به اون چیزی که قلبت درباره‌ش می‌گه، شک نکن.

حسم میگه برو ازش بپرس، چرا.

خاطره ها عجیبن، گاهی باعث سرخ شدن گونه ها میشن و گاهی چشم ها، و گاهی باعث خیره شدن به یه نقطه برای مدت طولانی.

می شود تو سهم من باشی؟ می شود در اقیانوس نگاه هایت غرق شوم؟ می شود آغوش گرمت تنها برای من باشد؟ می شود فدای آن خنده های محزونِ شادت شوم؟ می شود هر روز درکنارم باشی؟ می شود ماهتاب من باشی؟ حیف... حیف که سهم من فقط اشک های ابرِ خشمگین است! حیف که نمیتوانم با پوست و استخوانم تو را در آغوش بکشم و در آن غرق شوم.. سهم من فقط چند تکه عکس و هزاران خاطره است..خاطراتی که در اعماق ذهنم نقش بسته اند! و اما تو.. سرآغاز و پایان خنده های من هستی!:) با رفتنت؛ ذوق دیرینه ام کور شد؛ لبخند بر لبم غریبه شد؛ چشم هایم، آسمانِ دلگیری شد که هر لحظه می بارید.. اما.. در انتظارت می نشینم تا در آغوشت بکشم.. ¹⁴⁰⁴ ' ⁰¹ ' ¹⁶