هدایت شده از Lost in the Chaos 🖤
میشه دعاکنین همه چیز به خیروخوبی بگذره؟
هدایت شده از توییت فارسی 🇮🇷
واقعاً دنیای ادبیات شگفتانگیزه؛ همینطور که گوشهای نشستی، سوگ یک مرد آلمانی، عشق یک زن فرانسوی، ذهن یک قاتل ژاپنی و زندگی یک روسی رو تجربه میکنی؛ بیآنکه حتی یک قدم از جایی که نشستی دور شده باشی.
ادبیات یعنی جهانگردی بدون بلیت.
*توچکا*
@farsitweets
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
سوگند صیادی🖤:))
جدی کاری ندارم
فمنیست هم نیستم
خیلی وقت ها هم از این جریانات تبعیت نکردم
خون در برابر خون، مرد در برابر زن، هر جانی با ارزشه
ولی اصلا پدر بد داشتن تو ذهنتون میگنجه که میگید بزرگش نکنید؟
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
هرکی طرح های اولیه ی آرتیست ها رو ببینه فکر میکنه معلول ذهنی ای چیزین
راستی، داشتم میکشیدم اینو دیدم، اصلا یادم رفته بود وجود داره و قرار بوده تکمیلش کنم
سلام
همینجوری ورود کردنت رو به دیلی بنده تبریک میگم هرچند خیلی دیره ولی خب😔😂✨من باحالم سید؟جدی میفرمایید؟😔👈👉داستان هایم... نام نام... افسردگی میگیرید
من اومدم، شما هم تشریف بیارید مهمون خانم فاطمه زهرا(س)~
https://eitaa.com/joinchat/1000079873Ce09e254860
اوه خب خیلی دیر شد جواب دادم، با عرض معذرت😭😂سینما جای شست و شوی مغز هاست، چه توی کشور ما باشه چه توی کشور های دیگه. اینکه به این شیوه پیش میره یعنی قصد جداسازی بخش بزرگی از تاریخ ما رو دارن. مثلا شما دیگه نمیشنوید کسی بگه ما 8000 سال تمدن داریم. میگن تمدن "2400" ساله ی ما...
قضیه ی فوکوس روی دوران قاجار و پهلوی هم همینه درحالیکه اون زمان واقعا اصلا با فیلم هاشون جور در نمیاد
خب... قصد دارم یکی از داستان های کوتاهم رو بذارم...
هر پارت کوتاهه
فقط افسردگی میگیرید...
این ایده رو چند سال پیش داشتمش، و حدود یک سال پیش نوشتمش و اجراییش کردم.
خوشحال میشم نظراتتون هم روانه ام کنید(حقیقتا امتحانی میذارم ببینم کسی واقعا میخونه یا نه)
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
_ماه و ماهی_ {تعداد پارت: ده} {وضعیت: پایان یافته} {ژانر: عاشقانه-تراژدیک-رازآلود} خلاصه ازش نم
ch1:-مِه پاییز و صندلی آخر-
تابلوهای نئونی زرد و آبی دبیرستان «ریوردیل» زیر باران پاییزی ایالت اورگان میدرخشیدند. برای اِلنور، همهچیز زیادی بزرگ، زیادی غریبه و زیادی سرد بود. او تازه از «بلکوود» به اینجا آمده بود؛ یک شهر کوچک روستایی که بزرگترین ساختمانش یک کلیسای چوبی قدیمی بود، نه این غول آجری با سه طبقه راهرو و صدها دانشآموز که مثل موجهای خروشان در هم میلولیدند.
کولهپشتی جین کهنهاش را محکمتر روی شانهاش کشید و وارد ساختمان شد. صدای کوبیده شدن در کمدها، خندههای بلند اکیپهای دانشآموزی و صدای کشیده شدن کتانیها روی کفپوش سالن، برایش سرسامآور بود. النور از کنار گروهی از دخترهای سالبالایی رد شد. ناخودآگاه خودش را جمع کرد تا به آنها برخورد نکند. آنها سرگرم حرف زدن بودند و حتی نگاهش هم نکردند؛ برای النور که به صمیمیت روستایشان عادت داشت، این حجم از بیتفاوتی آدمهای شهر مثل یک سیلی سرد بود. او فقط یک دختر جدید، خجالتی و غریبه بود که در شلوغی این مدرسهی درندشت گم شده بود.
وقتی زنگ کلاس اول به صدا درآمد، او وارد کلاس ادبیات شد. ردیفها تقریبا پر شده بودند. النور بدون اینکه جلب توجه کند، صندلی خالی انتهایی، درست کنار پنجرهی بارانخورده را انتخاب کرد تا از دیدرس بقیه دور باشد.
آقای هریسون، معلم سالخوردهی ادبیات، با چهرهای کلافه پشت میزش نشست، عینک تهاستکانیاش را جابهجا کرد و بدون هیچ مقدمهای شروع کرد به نوشتن روی تخته و تحلیل شعر رابرت فراست. النور دهان باز کرد تا بگوید:«ببخشید آقا... من دانشآموز جدیدم و هنوز برگهی معرفیم رو از ناظم نگرفتم» اما صدای بم و یکنواخت معلم که انگار حوصله خودش را هم نداشت، فضا را پر کرد. النور با خودش فکر کرد:«شاید بهتره زنگ تفریح اول خودم برم دفتر ناظم تا پروندهام رو کامل کنم. فعلا بهتره سکوت کنم و دردسر درست نکنم.»
از فرط کمرویی، سرش را پایین انداخت و شروع کرد به جزوه نوشتن.
زنگ تفریح که شد، النور برای فرار از جو سنگین و اکیپیِ سلفسرویس، ساندویچ خانگیاش را برداشت و به سمت حیاط خلوت و مهآلود پشت مدرسه رفت؛ جایی که حداقل خلوتتر و شبیه به طبیعت روستای خودش بود. روی یکی از پلههای سنگی نشست. باران بند آمده بود و مه غلیظی از سمت جنگل کاج پشت مدرسه به داخل حیاط میخزید.
همانجا، روی یک نیمکت سنگی خیس، پسری تنها نشسته بود. یک هودی مشکی گشاد به تن داشت و با آرامشی عجیب و مقتدرانه که اصلا به جو پرتنش و استرسزای دبیرستان نمیخورد، پاهایش را دراز کرده بود. کتاب ضخیمی با جلد چرمی در دستش بود و ورق میزد.
چند دانشآموز ورزشکار با کاپشنهای بیسبال از کنار نیمکت او رد شدند.رهبر آنها، پسری درشتهیکل به اسم تِیت، عمدا پایش را به لبهی نیمکت پسر کوبید و زیر لب چیزی پراند. بچهها خندیدند، اما پسر هودیپوش حتی سرش را از روی کتاب بلند نکرد؛ انگار کلمات آنها اصلا از پوستش رد نمیشدند. یک جور بیتفاوتی مطلق و مغرورانه در رفتار این پسر کتابخوان بود که بچهها را همزمان عصبانی و ترسان میکرد.
ناگهان، انگار که پسر سنگینی نگاهی را حس کرده باشد، کتابش را آرام بست. سرش را بالا آورد و چشمان تیره، تیزبین و هوشمندش از میان مه، دقیقا روی النور قفل شد.
النور دستپاچه شد و خواست نگاهش را بدزدد، اما متوجه چیز عجیبی شد. در تمام طول امروز، این پسر، اولین کسی بود که دقیقا به چشمان او نگاه میکرد. او النور را نادیده نگرفته بود. پسر نیمنگاهی به دختر غریبهی روی پلهها انداخت و با همان خونسردی همیشگیاش، سرش را به نشانهی یک سلام کوتاه و نامحسوس تکان داد...
#ماه_و_ماهی