هدایت شده از Lost in the Chaos 🖤
میشه دعاکنین همه چیز به خیروخوبی بگذره؟
هدایت شده از توییت فارسی 🇮🇷
واقعاً دنیای ادبیات شگفتانگیزه؛ همینطور که گوشهای نشستی، سوگ یک مرد آلمانی، عشق یک زن فرانسوی، ذهن یک قاتل ژاپنی و زندگی یک روسی رو تجربه میکنی؛ بیآنکه حتی یک قدم از جایی که نشستی دور شده باشی.
ادبیات یعنی جهانگردی بدون بلیت.
*توچکا*
@farsitweets
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
سوگند صیادی🖤:))
جدی کاری ندارم
فمنیست هم نیستم
خیلی وقت ها هم از این جریانات تبعیت نکردم
خون در برابر خون، مرد در برابر زن، هر جانی با ارزشه
ولی اصلا پدر بد داشتن تو ذهنتون میگنجه که میگید بزرگش نکنید؟
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
هرکی طرح های اولیه ی آرتیست ها رو ببینه فکر میکنه معلول ذهنی ای چیزین
راستی، داشتم میکشیدم اینو دیدم، اصلا یادم رفته بود وجود داره و قرار بوده تکمیلش کنم
سلام
همینجوری ورود کردنت رو به دیلی بنده تبریک میگم هرچند خیلی دیره ولی خب😔😂✨من باحالم سید؟جدی میفرمایید؟😔👈👉داستان هایم... نام نام... افسردگی میگیرید
من اومدم، شما هم تشریف بیارید مهمون خانم فاطمه زهرا(س)~
https://eitaa.com/joinchat/1000079873Ce09e254860
اوه خب خیلی دیر شد جواب دادم، با عرض معذرت😭😂سینما جای شست و شوی مغز هاست، چه توی کشور ما باشه چه توی کشور های دیگه. اینکه به این شیوه پیش میره یعنی قصد جداسازی بخش بزرگی از تاریخ ما رو دارن. مثلا شما دیگه نمیشنوید کسی بگه ما 8000 سال تمدن داریم. میگن تمدن "2400" ساله ی ما...
قضیه ی فوکوس روی دوران قاجار و پهلوی هم همینه درحالیکه اون زمان واقعا اصلا با فیلم هاشون جور در نمیاد
خب... قصد دارم یکی از داستان های کوتاهم رو بذارم...
هر پارت کوتاهه
فقط افسردگی میگیرید...
این ایده رو چند سال پیش داشتمش، و حدود یک سال پیش نوشتمش و اجراییش کردم.
خوشحال میشم نظراتتون هم روانه ام کنید(حقیقتا امتحانی میذارم ببینم کسی واقعا میخونه یا نه)
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
_ماه و ماهی_ {تعداد پارت: ده} {وضعیت: پایان یافته} {ژانر: عاشقانه-تراژدیک-رازآلود} خلاصه ازش نم
ch1:-مِه پاییز و صندلی آخر-
تابلوهای نئونی زرد و آبی دبیرستان «ریوردیل» زیر باران پاییزی ایالت اورگان میدرخشیدند. برای اِلنور، همهچیز زیادی بزرگ، زیادی غریبه و زیادی سرد بود. او تازه از «بلکوود» به اینجا آمده بود؛ یک شهر کوچک روستایی که بزرگترین ساختمانش یک کلیسای چوبی قدیمی بود، نه این غول آجری با سه طبقه راهرو و صدها دانشآموز که مثل موجهای خروشان در هم میلولیدند.
کولهپشتی جین کهنهاش را محکمتر روی شانهاش کشید و وارد ساختمان شد. صدای کوبیده شدن در کمدها، خندههای بلند اکیپهای دانشآموزی و صدای کشیده شدن کتانیها روی کفپوش سالن، برایش سرسامآور بود. النور از کنار گروهی از دخترهای سالبالایی رد شد. ناخودآگاه خودش را جمع کرد تا به آنها برخورد نکند. آنها سرگرم حرف زدن بودند و حتی نگاهش هم نکردند؛ برای النور که به صمیمیت روستایشان عادت داشت، این حجم از بیتفاوتی آدمهای شهر مثل یک سیلی سرد بود. او فقط یک دختر جدید، خجالتی و غریبه بود که در شلوغی این مدرسهی درندشت گم شده بود.
وقتی زنگ کلاس اول به صدا درآمد، او وارد کلاس ادبیات شد. ردیفها تقریبا پر شده بودند. النور بدون اینکه جلب توجه کند، صندلی خالی انتهایی، درست کنار پنجرهی بارانخورده را انتخاب کرد تا از دیدرس بقیه دور باشد.
آقای هریسون، معلم سالخوردهی ادبیات، با چهرهای کلافه پشت میزش نشست، عینک تهاستکانیاش را جابهجا کرد و بدون هیچ مقدمهای شروع کرد به نوشتن روی تخته و تحلیل شعر رابرت فراست. النور دهان باز کرد تا بگوید:«ببخشید آقا... من دانشآموز جدیدم و هنوز برگهی معرفیم رو از ناظم نگرفتم» اما صدای بم و یکنواخت معلم که انگار حوصله خودش را هم نداشت، فضا را پر کرد. النور با خودش فکر کرد:«شاید بهتره زنگ تفریح اول خودم برم دفتر ناظم تا پروندهام رو کامل کنم. فعلا بهتره سکوت کنم و دردسر درست نکنم.»
از فرط کمرویی، سرش را پایین انداخت و شروع کرد به جزوه نوشتن.
زنگ تفریح که شد، النور برای فرار از جو سنگین و اکیپیِ سلفسرویس، ساندویچ خانگیاش را برداشت و به سمت حیاط خلوت و مهآلود پشت مدرسه رفت؛ جایی که حداقل خلوتتر و شبیه به طبیعت روستای خودش بود. روی یکی از پلههای سنگی نشست. باران بند آمده بود و مه غلیظی از سمت جنگل کاج پشت مدرسه به داخل حیاط میخزید.
همانجا، روی یک نیمکت سنگی خیس، پسری تنها نشسته بود. یک هودی مشکی گشاد به تن داشت و با آرامشی عجیب و مقتدرانه که اصلا به جو پرتنش و استرسزای دبیرستان نمیخورد، پاهایش را دراز کرده بود. کتاب ضخیمی با جلد چرمی در دستش بود و ورق میزد.
چند دانشآموز ورزشکار با کاپشنهای بیسبال از کنار نیمکت او رد شدند.رهبر آنها، پسری درشتهیکل به اسم تِیت، عمدا پایش را به لبهی نیمکت پسر کوبید و زیر لب چیزی پراند. بچهها خندیدند، اما پسر هودیپوش حتی سرش را از روی کتاب بلند نکرد؛ انگار کلمات آنها اصلا از پوستش رد نمیشدند. یک جور بیتفاوتی مطلق و مغرورانه در رفتار این پسر کتابخوان بود که بچهها را همزمان عصبانی و ترسان میکرد.
ناگهان، انگار که پسر سنگینی نگاهی را حس کرده باشد، کتابش را آرام بست. سرش را بالا آورد و چشمان تیره، تیزبین و هوشمندش از میان مه، دقیقا روی النور قفل شد.
النور دستپاچه شد و خواست نگاهش را بدزدد، اما متوجه چیز عجیبی شد. در تمام طول امروز، این پسر، اولین کسی بود که دقیقا به چشمان او نگاه میکرد. او النور را نادیده نگرفته بود. پسر نیمنگاهی به دختر غریبهی روی پلهها انداخت و با همان خونسردی همیشگیاش، سرش را به نشانهی یک سلام کوتاه و نامحسوس تکان داد...
#ماه_و_ماهی
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch1:-مِه پاییز و صندلی آخر- تابلوهای نئونی زرد و آبی دبیرستان «ریوردیل» زیر باران پاییزی ایالت اورگ
ch2:-آشنایی غریبانه-
روز بعد، النور برای فرار از شلوغی احمقانهی راهروها، به کتابخانهی قدیمی و کمنور مدرسه پناه برد. در انتهای سالن، بین قفسههای گردوخاکگرفتهی کتابهای تاریخ، همان پسر هودیپوش را دید که روی زمین نشسته بود و به قفسه تکیه داده بود.
النور اینبار شجاعتش را جمع کرد. قدمی به جلو گذاشت و با صدای آرامی گفت:«سلام... من النورم. دیروز... توی حیاط دیدمت.»
پسر سرش را بلند کرد. نگاهش هوشمندانه، سرد، اما بدون گارد بود. کتابش را بست و گفت:«کِیب.»
صدایش بم و ریلکس بود:«میدونم کی هستی. از بلکوود اومدی، نه؟»
النور چشمهایش گرد شد: «تو از کجا میدونی؟»
کیب نیملبخند محوی زد: «حدس زدنش سخت نیست. بوی خاک بارانخورده و هیزم میدی،و بلک وود تنها روستاییه که به این شهر نزدیکه. آدمهای این شهر لعنتی بوی اسپری بدن و فستفود میدن.»
او جابهجا شد و فضای کنارش را خالی کرد:«بشین.»
این آغاز ارتباط عجیب آنها بود. کیب زیاد حرف نمیزد، اما وقتی حرف میزد، کلماتش دقیق و عمیق بودند. او تظاهر به خوشاخلاقی نمیکرد، اما النور در کنار او حس امنیت عجیبی داشت. کیب تنها کسی بود که در آن مدرسهی درندشت، النور را میدید و با او وقت میگذراند.
چند روز بعد، زنگ آخر، باران شدیدی شروع به باریدن کرد. النور و کیب داشتند از در پشتی مدرسه خارج میشدند که سه نفر از همان بچههای تیم فوتبال، راهشان را سد کردند. لیدر آنها، پسری درشتهیکل به اسم تِیت بود که توپ بیسبالی را در دستش میچرخاند.
تِیت با نیشخند جلوی کیب ایستاد: «هی، دیوونه! شنیدم تازگیها داری با خودت بلندبلند حرف میزنی. نکنه این دختری که کنارت وایساده هم یکی از اون روحهای توهمی ذهنته؟» بچههای پشت سرش بلند خندیدند. تیت دستش را دراز کرد تا کلاه هودی کیب را از سرش بکشد:«ببینم نکنه گوشات...»
جملهی تیت هیچوقت تمام نشد.در یک کسر از ثانیه، خونسردی کیب به یک حرکت انفجاری و مرگبار تبدیل شد. کیب قبل از اینکه دست تیت به کلاهش برسد، مچ دست او را در هوا قاپید. سرعتش باورنکردنی بود. با یک پیچش محکم و حرفهای، دست تیت را پشتش قفل کرد و با دست دیگرش، یقهی کاپشن تیت را گرفت و او را با تمام قدرت به دیوار آجری مدرسه کوبید.
صدا سنگین و هولناک بود. توپ بیسبال از دست تیت رها شد و روی زمین غلت خورد. تیت از درد نالهای کرد و رنگش پرید. دو همراهش شوکه شده بودند و حتی جرعت نکردند یک قدم جلو بیایند. کیب با اینکه قدش هماندازهی تیت بود، اما قدرت بدنی وحشتناکی را به رخ میکشید که اصلا به همچین پسری نمیخورد.
کیب صورتش را به گوش تیت نزدیک کرد. لحن صدایش هنوز هم همانقدر ریلکس بود، اما سرمایی کشنده در آن وجود داشت:«دفعهی بعد که دهنت رو باز کنی تا دربارهی چیزایی که نمیفهمی چرت بگی، کاری میکنم که تا آخر عمرت غذاتو با نی بخوری. فهمیدی؟»
تیت که نفسش بند آمده بود، فقط توانست سرش را تکان دهد. کیب او را رها کرد. تیت روی زمین افتاد و همراهانش زیر بغلش را گرفتند و با سرعت فرار کردند.
کیب خیلی خونسرد دستهایش را در جیب هودیاش گذاشت، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. رو به النور کرد که با دهان باز نگاهش میکرد، و با همان لحن آرام همیشگیاش گفت:«بریم؟ الان اتوبوس حرکت میکنه.»
#ماه_و_ماهی
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch2:-آشنایی غریبانه- روز بعد، النور برای فرار از شلوغی احمقانهی راهروها، به کتابخانهی قدیمی و کم
ch3:-دنیای خاکستری و صندلیهای موازی-
یک هفته از ماجرای راهروی پشتی و گوشمالی تیت گذشته بود. دبیرستان ریوردیل بعد از آن روز، فضای عجیبی به خود گرفته بود. تیت و دارودستهاش دیگر حتی از چند متری کیب هم رد نمیشدند. نگاههای بچهها به کیب ترکیبی از ترس، کنجکاوی و انزجار پنهان بود. وقتی کیب از راهروها رد میشد، بچهها کمدها را میبستند و پچپچ میکردند. کلماتی مثل «روانی»،«مجنون» و «متوهم» مثل سایههای نامرئی در هوای مدرسه چرخ میزدند.اما برای النور، کیب تنها نقطهی امن و واقعی این جهنم آجری بود.
آن روز پاییزی، آسمان ریوردیل تیره تر از همیشه بود و بارانی ریز و مداوم پوست را میسوزاند. زنگ ناهار، النور باز هم به جای سلفسرویس پر سروصدا، راهش را کج کرد و به سمت کتابخانهی قدیمی، طبقه دوم رفت. کتابخانه همیشه بوی کاغذ کهنه و پارکت چوبی میداد و پیرزن کتابدار معمولا پشت میزش چرت میزد.
النور به انتهای سالن، بخش کتابهای مرجع و فلسفه رفت؛ پاتوق همیشگی آنها. کیب آنجا بود، روی صندلی چوبی کهنهای پشت یک میز بزرگ بلوطی نشسته بود. یک هودی سرمهای به تن داشت، آستینهایش را تا آرنج بالا زده بود و رگهای برجستهی روی ساعدش زیر نور ضعیف آباژور رومیزی مشخص بود. او غرق در کتابی دربارهی اسطورهشناسی بود.
النور با قدمهای آرام نزدیک شد و صندلی روبروی او را عقب کشید. کیب سرش را بلند نکرد، اما خط نگاهش را از روی کتاب تغییر داد و با صدای بم و ریلکسش گفت: «سه دقیقه دیر کردی، بلکوود.»
النور لبخند محوی زد و کولهاش را پشت صندلی گذاشت:«معلم ریاضی ولکن نبود. در ضمن، اسم من النوره، نه بلکوود.»
کیب کتاب را آرام بست، نشانک چرمی را بین صفحاتش گذاشت و به صندلیاش تکیه داد. چشمان تیزبینش روی چهری النور چرخید. او مثل بقیهی پسرها نبود که دستپاچه شوند یا مدام حرفهای بیهوده بزنند. سکوتش هم سنگین نبود، بلکه یک جور آرامش مطلق داشت.
کیب گفت: «اسمها فقط برچسبن. بلکوود حس تو رو بهتر توصیف میکنه. تو هنوز دلت اونجاست. اینجا برات زیادی شلوغه، نه؟ آدمهای این شهر مدام میدُوَن بدون اینکه بدونن مقصدشون کجاست.»
النور چانهاش را روی دستهایش گذاشت و به آباژور خیره شد: «آره... حق با توئه. اینجا هیچکس حوصله نداره بقیه رو بشناسه. همهچیز مکانیکیه. حتی مامانم... از وقتی اومدیم شهر، اونقدر شیفتهای شبانهی بیمارستان رو برمیداره که هفتهای یه بارم درست نمیبینمش. وقتی هم هست، انگار فقط یه جسم بیروحه که توی خونه راه میره. حتی به زور باهام حرف میزنه. گاهی فکر میکنم اگه کلا نباشم، فرقی به حال این شهر و آدمهاش نداره.»
کیب بدون اینکه حالت خونسرد چهرهاش تغییر کند، نگاه عمیق و پر از یک معنای پنهان به النور انداخت. در چشمهای تیره او برای یک ثانیه، موجی از غم کهنه و سنگین آمد و رفت. او دستهای بزرگش را روی میز قلاب کرد و گفت:«نادیده گرفته شدن تلخه، اما یه مزیت بزرگ داره.»
النور ابروهایش را بالا انداخت:«چه مزیتی؟»
کیب به پشتی صندلی تکیه داد و با لحنی فلسفی گفت:«وقتی برای بقیه نامرئی باشی، آزادترینی. کسی ازت توقعی نداره. کسی تو رو تو قفس قضاوتهاش نمیذاره. تو میتونی بشینی و تماشا کنی که جهان چطور داره دروغ میگه. بیشتر آدمهای این مدرسه تظاهر به زنده بودن میکنن، در حالی که درونشون خیلی وقته مرده.»
النور به کلمات کیب فکر کرد. این دقیقا همان ویژگی بود...نگاهی سرد و واقعگرایانه به دنیا، اما در عین حال عمیق و حفاظتکننده. کیب شاید مهربانیاش را با کلمات فانتزی نشان نمیداد، اما همین که ساعتها در سکوت کنار النور مینشست و به حرفهایش گوش میداد، برای النور یعنی همهچیز.
النور مدادش را بین انگشتانش چرخاند. کنجکاویاش دیگر داشت به سقف میرسید. پچپچهای راهرو دست از سر ذهنش برنمیداشتند. او به چشمهای کیب نگاه کرد؛ چشمهایی که هیچ توهم یا دیوانگیای در آنها نبود، فقط یک هوش سرشار و شاید یک راز تاریک و مگو وجود داشت.
النور صدایش را پایینتر آورد، طوری که حتی به گوش پیرزن کتابدار هم نرسد، و پرسید:«کیب... میتونم یه چیزی بپرسم؟ بدون اینکه عصبی بشی؟»
کیب یکی از ابروهایش را بالا داد، دستش را زیر چانهاش گذاشت و با همان آرامش همیشگیاش به چشمهای النور زل زد:«بپرس.»
النور نفسش را حبس کرد:«چرا بچههای مدرسه... چرا تیت و بقیه بهت میگن متوهم؟ اونا از چی تو میترسن؟»
#ماه_و_ماهی