eitaa logo
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
64 دنبال‌کننده
190 عکس
135 ویدیو
0 فایل
آرورا؛از خانواده اصیل "مایکلسون" ها. isfp . 9w1 . 964 عمارت ممنوعه؟!شما فقط تا دم در میاید. لینک ناشناس: https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_mlklls7&btn=Aurora.michaelson پیوی: @Yuu_san
مشاهده در ایتا
دانلود
اینجا شصت شه تقدیمی میدم
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
سوگند صیادی🖤:))
جدی کاری ندارم فمنیست هم نیستم خیلی وقت ها هم از این جریانات تبعیت نکردم خون در برابر خون، مرد در برابر زن، هر جانی با ارزشه ولی اصلا پدر بد داشتن تو ذهنتون میگنجه که میگید بزرگش نکنید؟
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
هرکی طرح های اولیه ی آرتیست ها رو ببینه فکر میکنه معلول ذهنی ای چیزین
راستی، داشتم میکشیدم اینو دیدم، اصلا یادم رفته بود وجود داره و قرار بوده تکمیلش کنم
سلام همینجوری ورود کردنت رو به دیلی بنده تبریک میگم هرچند خیلی دیره ولی خب😔😂✨من باحالم سید؟جدی میفرمایید؟😔👈👉داستان هایم... نام نام... افسردگی میگیرید من اومدم، شما هم تشریف بیارید مهمون خانم فاطمه زهرا(س)~ https://eitaa.com/joinchat/1000079873Ce09e254860 اوه خب خیلی دیر شد جواب دادم، با عرض معذرت😭😂سینما جای شست و شوی مغز هاست، چه توی کشور ما باشه چه توی کشور های دیگه. اینکه به این شیوه پیش میره یعنی قصد جداسازی بخش بزرگی از تاریخ ما رو دارن. مثلا شما دیگه نمیشنوید کسی بگه ما 8000 سال تمدن داریم. میگن تمدن "2400" ساله ی ما... قضیه ی فوکوس روی دوران قاجار و پهلوی هم همینه درحالیکه اون زمان واقعا اصلا با فیلم هاشون جور در نمیاد
خب... قصد دارم یکی از داستان های کوتاهم رو بذارم... هر پارت کوتاهه فقط افسردگی میگیرید... این ایده رو چند سال پیش داشتمش، و حدود یک سال پیش نوشتمش و اجراییش کردم. خوشحال میشم نظراتتون هم روانه ام کنید(حقیقتا امتحانی میذارم ببینم کسی واقعا میخونه یا نه)
_ماه و ماهی_ {تعداد پارت: ده} {وضعیت: پایان یافته} {ژانر: عاشقانه-تراژدیک-رازآلود} خلاصه ازش نمیدم. این داستان از ذهنم نیومده،عملا از قلبم جاری شده.خوندنیه نه خلاصه کردنی.
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
_ماه و ماهی_ {تعداد پارت: ده} {وضعیت: پایان یافته} {ژانر: عاشقانه-تراژدیک-رازآلود} خلاصه ازش نم
ch1:-مِه پاییز و صندلی آخر- تابلوهای نئونی زرد و آبی دبیرستان «ریوردیل» زیر باران پاییزی ایالت اورگان می‌درخشیدند. برای اِلنور، همه‌چیز زیادی بزرگ، زیادی غریبه و زیادی سرد بود. او تازه از «بلک‌وود» به این‌جا آمده بود؛ یک شهر کوچک روستایی که بزرگ‌ترین ساختمانش یک کلیسای چوبی قدیمی بود، نه این غول آجری با سه طبقه راهرو و صدها دانش‌آموز که مثل موج‌های خروشان در هم می‌لولیدند. کوله‌پشتی جین کهنه‌اش را محکم‌تر روی شانه‌اش کشید و وارد ساختمان شد. صدای کوبیده شدن در کمدها، خنده‌های بلند اکیپ‌های دانش‌آموزی و صدای کشیده شدن کتانی‌ها روی کفپوش سالن، برایش سرسام‌آور بود. النور از کنار گروهی از دخترهای سال‌بالایی رد شد. ناخودآگاه خودش را جمع کرد تا به آن‌ها برخورد نکند. آن‌ها سرگرم حرف زدن بودند و حتی نگاهش هم نکردند؛ برای النور که به صمیمیت روستایشان عادت داشت، این حجم از بی‌تفاوتی آدم‌های شهر مثل یک سیلی سرد بود. او فقط یک دختر جدید، خجالتی و غریبه بود که در شلوغی این مدرسه‌ی درندشت گم شده بود. وقتی زنگ کلاس اول به صدا درآمد، او وارد کلاس ادبیات شد. ردیف‌ها تقریبا پر شده بودند. النور بدون اینکه جلب توجه کند، صندلی خالی انتهایی، درست کنار پنجره‌ی باران‌خورده را انتخاب کرد تا از دیدرس بقیه دور باشد. آقای هریسون، معلم سال‌خورده‌ی ادبیات، با چهره‌ای کلافه پشت میزش نشست، عینک ته‌استکانی‌اش را جابه‌جا کرد و بدون هیچ مقدمه‌ای شروع کرد به نوشتن روی تخته و تحلیل شعر رابرت فراست. النور دهان باز کرد تا بگوید:«ببخشید آقا... من دانش‌آموز جدیدم و هنوز برگه‌ی معرفیم رو از ناظم نگرفتم» اما صدای بم و یکنواخت معلم که انگار حوصله خودش را هم نداشت، فضا را پر کرد. النور با خودش فکر کرد:«شاید بهتره زنگ تفریح اول خودم برم دفتر ناظم تا پرونده‌ام رو کامل کنم. فعلا بهتره سکوت کنم و دردسر درست نکنم.» از فرط کم‌رویی، سرش را پایین انداخت و شروع کرد به جزوه نوشتن. زنگ تفریح که شد، النور برای فرار از جو سنگین و اکیپیِ سلف‌سرویس، ساندویچ خانگی‌اش را برداشت و به سمت حیاط خلوت و مه‌آلود پشت مدرسه رفت؛ جایی که حداقل خلوت‌تر و شبیه به طبیعت روستای خودش بود. روی یکی از پله‌های سنگی نشست. باران بند آمده بود و مه غلیظی از سمت جنگل کاج پشت مدرسه به داخل حیاط می‌خزید. همان‌جا، روی یک نیمکت سنگی خیس، پسری تنها نشسته بود. یک هودی مشکی گشاد به تن داشت و با آرامشی عجیب و مقتدرانه که اصلا به جو پرتنش و استرس‌زای دبیرستان نمی‌خورد، پاهایش را دراز کرده بود. کتاب ضخیمی با جلد چرمی در دستش بود و ورق می‌زد. چند دانش‌آموز ورزشکار با کاپشن‌های بیسبال از کنار نیمکت او رد شدند.رهبر آن‌ها، پسری درشت‌هیکل به اسم تِیت، عمدا پایش را به لبه‌ی نیمکت پسر کوبید و زیر لب چیزی پراند. بچه‌ها خندیدند، اما پسر هودی‌پوش حتی سرش را از روی کتاب بلند نکرد؛ انگار کلمات آن‌ها اصلا از پوستش رد نمی‌شدند. یک جور بی‌تفاوتی مطلق و مغرورانه در رفتار این پسر کتاب‌خوان بود که بچه‌ها را هم‌زمان عصبانی و ترسان می‌کرد. ناگهان، انگار که پسر سنگینی نگاهی را حس کرده باشد، کتابش را آرام بست. سرش را بالا آورد و چشمان تیره، تیزبین و هوشمندش از میان مه، دقیقا روی النور قفل شد. النور دستپاچه شد و خواست نگاهش را بدزدد، اما متوجه چیز عجیبی شد. در تمام طول امروز، این پسر، اولین کسی بود که دقیقا به چشمان او نگاه می‌کرد. او النور را نادیده نگرفته بود. پسر نیم‌نگاهی به دختر غریبه‌ی روی پله‌ها انداخت و با همان خونسردی همیشگی‌اش، سرش را به نشانه‌ی یک سلام کوتاه و نامحسوس تکان داد...
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch1:-مِه پاییز و صندلی آخر- تابلوهای نئونی زرد و آبی دبیرستان «ریوردیل» زیر باران پاییزی ایالت اورگ
ch2:-آشنایی غریبانه- روز بعد، النور برای فرار از شلوغی احمقانه‌ی راهروها، به کتابخانه‌ی قدیمی و کم‌نور مدرسه پناه برد. در انتهای سالن، بین قفسه‌های گردوخاک‌گرفته‌ی کتاب‌های تاریخ، همان پسر هودی‌پوش را دید که روی زمین نشسته بود و به قفسه تکیه داده بود. ​النور این‌بار شجاعتش را جمع کرد. قدمی به جلو گذاشت و با صدای آرامی گفت:«سلام... من النورم. دیروز... توی حیاط دیدمت.» ​پسر سرش را بلند کرد. نگاهش هوشمندانه، سرد، اما بدون گارد بود. کتابش را بست و گفت:«کِیب.» صدایش بم و ریلکس بود:«می‌دونم کی هستی. از بلک‌وود اومدی، نه؟» ​النور چشم‌هایش گرد شد: «تو از کجا می‌دونی؟» ​کیب نیم‌لبخند محوی زد: «حدس زدنش سخت نیست. بوی خاک باران‌خورده و هیزم می‌دی،و بلک وود تنها روستاییه که به این شهر نزدیکه. آدم‌های این شهر لعنتی بوی اسپری بدن و فست‌فود می‌دن.» او جابه‌جا شد و فضای کنارش را خالی کرد:«بشین.» ​این آغاز ارتباط عجیب آن‌ها بود. کیب زیاد حرف نمی‌زد، اما وقتی حرف می‌زد، کلماتش دقیق و عمیق بودند. او تظاهر به خوش‌اخلاقی نمی‌کرد، اما النور در کنار او حس امنیت عجیبی داشت. کیب تنها کسی بود که در آن مدرسه‌ی درندشت، النور را می‌دید و با او وقت می‌گذراند. ​چند روز بعد، زنگ آخر، باران شدیدی شروع به باریدن کرد. النور و کیب داشتند از در پشتی مدرسه خارج می‌شدند که سه نفر از همان بچه‌های تیم فوتبال، راهشان را سد کردند. لیدر آن‌ها، پسری درشت‌هیکل به اسم تِیت بود که توپ بیسبالی را در دستش می‌چرخاند. ​تِیت با نیشخند جلوی کیب ایستاد: «هی، دیوونه! شنیدم تازگی‌ها داری با خودت بلندبلند حرف می‌زنی. نکنه این دختری که کنارت وایساده هم یکی از اون روح‌های توهمی ذهنته؟» بچه‌های پشت سرش بلند خندیدند. تیت دستش را دراز کرد تا کلاه هودی کیب را از سرش بکشد:«ببینم نکنه گوشات...» ​جمله‌ی تیت هیچ‌وقت تمام نشد.​در یک کسر از ثانیه، خونسردی کیب به یک حرکت انفجاری و مرگبار تبدیل شد. کیب قبل از اینکه دست تیت به کلاهش برسد، مچ دست او را در هوا قاپید. سرعتش باورنکردنی بود. با یک پیچش محکم و حرفه‌ای، دست تیت را پشتش قفل کرد و با دست دیگرش، یقه‌ی کاپشن تیت را گرفت و او را با تمام قدرت به دیوار آجری مدرسه کوبید. ​صدا سنگین و هولناک بود. توپ بیسبال از دست تیت رها شد و روی زمین غلت خورد. تیت از درد ناله‌ای کرد و رنگش پرید. دو همراهش شوکه شده بودند و حتی جرعت نکردند یک قدم جلو بیایند. کیب با اینکه قدش هم‌اندازه‌ی تیت بود، اما قدرت بدنی وحشتناکی را به رخ می‌کشید که اصلا به همچین پسری نمی‌خورد. ​کیب صورتش را به گوش تیت نزدیک کرد. لحن صدایش هنوز هم همان‌قدر ریلکس بود، اما سرمایی کشنده در آن وجود داشت:«دفعه‌ی بعد که دهنت رو باز کنی تا درباره‌ی چیزایی که نمی‌فهمی چرت بگی، کاری می‌کنم که تا آخر عمرت غذاتو با نی بخوری. فهمیدی؟» ​تیت که نفسش بند آمده بود، فقط توانست سرش را تکان دهد. کیب او را رها کرد. تیت روی زمین افتاد و همراهانش زیر بغلش را گرفتند و با سرعت فرار کردند. ​کیب خیلی خونسرد دست‌هایش را در جیب هودی‌اش گذاشت، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. رو به النور کرد که با دهان باز نگاهش می‌کرد، و با همان لحن آرام همیشگی‌اش گفت:«بریم؟ الان اتوبوس حرکت می‌کنه.»
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch2:-آشنایی غریبانه- روز بعد، النور برای فرار از شلوغی احمقانه‌ی راهروها، به کتابخانه‌ی قدیمی و کم‌
ch3:-دنیای خاکستری و صندلی‌های موازی- یک هفته از ماجرای راهروی پشتی و گوشمالی تیت گذشته بود. دبیرستان ریوردیل بعد از آن روز، فضای عجیبی به خود گرفته بود. تیت و دارودسته‌اش دیگر حتی از چند متری کیب هم رد نمی‌شدند. نگاه‌های بچه‌ها به کیب ترکیبی از ترس، کنجکاوی و انزجار پنهان بود. وقتی کیب از راهروها رد می‌شد، بچه‌ها کمدها را می‌بستند و پچ‌پچ می‌کردند. کلماتی مثل «روانی»،«مجنون» و «متوهم» مثل سایه‌های نامرئی در هوای مدرسه چرخ می‌زدند.اما برای النور، کیب تنها نقطه‌ی امن و واقعی این جهنم آجری بود. آن روز پاییزی، آسمان ریوردیل تیره تر از همیشه بود و بارانی ریز و مداوم پوست را می‌سوزاند. زنگ ناهار، النور باز هم به جای سلف‌سرویس پر سروصدا، راهش را کج کرد و به سمت کتابخانه‌ی قدیمی، طبقه دوم رفت. کتابخانه همیشه بوی کاغذ کهنه و پارکت چوبی می‌داد و پیرزن کتابدار معمولا پشت میزش چرت می‌زد. النور به انتهای سالن، بخش کتاب‌های مرجع و فلسفه رفت؛ پاتوق همیشگی آن‌ها. کیب آنجا بود، روی صندلی چوبی کهنه‌ای پشت یک میز بزرگ بلوطی نشسته بود. یک هودی سرمه‌ای به تن داشت، آستین‌هایش را تا آرنج بالا زده بود و رگ‌های برجسته‌ی روی ساعدش زیر نور ضعیف آباژور رومیزی مشخص بود. او غرق در کتابی درباره‌ی اسطوره‌شناسی بود. النور با قدم‌های آرام نزدیک شد و صندلی روبروی او را عقب کشید. کیب سرش را بلند نکرد، اما خط نگاهش را از روی کتاب تغییر داد و با صدای بم و ریلکسش گفت: «سه دقیقه دیر کردی، بلک‌وود.» النور لبخند محوی زد و کوله‌اش را پشت صندلی گذاشت:«معلم ریاضی ول‌کن نبود. در ضمن، اسم من النوره، نه بلک‌وود.» کیب کتاب را آرام بست، نشانک چرمی را بین صفحاتش گذاشت و به صندلی‌اش تکیه داد. چشمان تیزبینش روی چهر‌ی النور چرخید. او مثل بقیه‌ی پسرها نبود که دستپاچه شوند یا مدام حرف‌های بیهوده بزنند. سکوتش هم سنگین نبود، بلکه یک جور آرامش مطلق داشت. کیب گفت: «اسم‌ها فقط برچسبن. بلک‌وود حس تو رو بهتر توصیف می‌کنه. تو هنوز دلت اونجاست. این‌جا برات زیادی شلوغه، نه؟ آدم‌های این شهر مدام می‌دُوَن بدون اینکه بدونن مقصدشون کجاست.» النور چانه‌اش را روی دست‌هایش گذاشت و به آباژور خیره شد: «آره... حق با توئه. این‌جا هیچکس حوصله نداره بقیه رو بشناسه. همه‌چیز مکانیکیه. حتی مامانم... از وقتی اومدیم شهر، اون‌قدر شیفت‌های شبانه‌ی بیمارستان رو برمی‌داره که هفته‌ای یه بارم درست نمی‌بینمش. وقتی هم هست، انگار فقط یه جسم بی‌روحه که توی خونه راه میره. حتی به زور باهام حرف می‌زنه. گاهی فکر می‌کنم اگه کلا نباشم، فرقی به حال این شهر و آدم‌هاش نداره.» کیب بدون اینکه حالت خونسرد چهره‌اش تغییر کند، نگاه عمیق و پر از یک معنای پنهان به النور انداخت. در چشم‌های تیره او برای یک ثانیه، موجی از غم کهنه و سنگین آمد و رفت. او دست‌های بزرگش را روی میز قلاب کرد و گفت:«نادیده گرفته شدن تلخه، اما یه مزیت بزرگ داره.» النور ابروهایش را بالا انداخت:«چه مزیتی؟» کیب به پشتی صندلی تکیه داد و با لحنی فلسفی گفت:«وقتی برای بقیه نامرئی باشی، آزادترینی. کسی ازت توقعی نداره. کسی تو رو تو قفس قضاوت‌هاش نمی‌ذاره. تو می‌تونی بشینی و تماشا کنی که جهان چطور داره دروغ می‌گه. بیشتر آدم‌های این مدرسه تظاهر به زنده بودن می‌کنن، در حالی که درونشون خیلی وقته مرده.» النور به کلمات کیب فکر کرد. این دقیقا همان ویژگی بود...نگاهی سرد و واقع‌گرایانه به دنیا، اما در عین حال عمیق و حفاظت‌کننده. کیب شاید مهربانی‌اش را با کلمات فانتزی نشان نمی‌داد، اما همین که ساعت‌ها در سکوت کنار النور می‌نشست و به حرف‌هایش گوش می‌داد، برای النور یعنی همه‌چیز. النور مدادش را بین انگشتانش چرخاند. کنجکاوی‌اش دیگر داشت به سقف می‌رسید. پچ‌پچ‌های راهرو دست از سر ذهنش برنمی‌داشتند. او به چشم‌های کیب نگاه کرد؛ چشم‌هایی که هیچ توهم یا دیوانگی‌ای در آن‌ها نبود، فقط یک هوش سرشار و شاید یک راز تاریک و مگو وجود داشت. النور صدایش را پایین‌تر آورد، طوری که حتی به گوش پیرزن کتابدار هم نرسد، و پرسید:«کیب... می‌تونم یه چیزی بپرسم؟ بدون اینکه عصبی بشی؟» کیب یکی از ابروهایش را بالا داد، دستش را زیر چانه‌اش گذاشت و با همان آرامش همیشگی‌اش به چشم‌های النور زل زد:«بپرس.» النور نفسش را حبس کرد:«چرا بچه‌های مدرسه... چرا تیت و بقیه بهت می‌گن متوهم؟ اونا از چی تو می‌ترسن؟»
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch3:-دنیای خاکستری و صندلی‌های موازی- یک هفته از ماجرای راهروی پشتی و گوشمالی تیت گذشته بود. دبیرست
ch4:-زمزمه‌ی پله‌های خاکستری- سکوت سنگینی روی میز بلوطی کتابخانه سایه انداخت. صدای برخورد قطرات باران به شیشه‌های بلند و دودی سالن، شبیه به ضربه زدن ناخن‌های بلند یک مرده روی شیشه بود. کیب حتی پلک هم نزد. چشمان تیره‌اش روی صورت النور قفل شده بود؛ نگاهی که دیگر فقط ریلکس نبود، بلکه به شدت عمیق، منجمدکننده و خالی از هرگونه احساس انسانی به نظر می‌رسید. کیب دست‌هایش را از هم باز کرد، کتاب اسطوره‌شناسی را برداشت و سر جایش در قفسه گذاشت. سپس رو به النور کرد و با صدایی که انگار از ته یک چاه عمیق بیرون می‌آمد،خیلی آروم گفت:«چون من چیزهایی رو می‌بینم که اونا ترجیح می‌دن باور کنن وجود نداره.» النور ناخودآگاه خودش را کمی عقب کشید. سرمای ناگهانی‌ای را در ستون فقراتش حس کرد: «مثلا چی؟» کیب قدمی به او نزدیک‌تر شد. سایه‌ی بلندش روی النور افتاد. لحنش در کمال خونسردی، وحشتناک بود:«روح‌ها، النور.اونایی که توی زمان گیر کردن. اونا همه جا هستن... توی راهروها، توی سلف، حتی همین الان، درست پشت سر تو.» النور ناگهان برگشت و به پشت سرش نگاه کرد. هیچ‌کس نبود جز قفسه‌های تاریک و غبارگرفته‌ی کتاب‌ها. قلاب قلبش تندتر زد. با صدایی که کمی می‌لرزید، لبخند مصنوعی زد:«داری... داری سربه سرم می‌ذاری، نه؟ برای همینه که بهت می‌گن متوهم؟ چون داستان‌های ترسناک سر هم می‌کنی؟» کیب جوابش را نداد. فقط نگاهش کرد؛ نگاهی که می‌گفت او هرگز شوخی نمی‌کند. کیفش را روی شانه‌اش انداخت و گفت:«زنگ خورده. باید بریم کلاس بعدی.» آن‌ها از کتابخانه خارج شدند. راهروی طبقه دوم خلوت بود و نور مهتابی‌های سقف، تیک‌تیک‌کنان خاموش و روشن می‌شد. جو مدرسه به طرز عجیبی تغییر کرده بود. هیچ صدایی از کلاس‌ها نمی‌آمد، انگار کل ساختمان در یک سکوت مرده فرو رفته بود. هوا آن‌قدر سرد شده بود که النور می‌توانست بخار نفس‌هایش را در فضای راهرو ببیند. وقتی به پله‌های فرعی و کم‌رفت‌وآمد انتهای راهرو رسیدند تا به طبقه‌ی اول بروند، کیب ناگهان ایستاد. دستش را دراز کرد و مچ دست النور را چسبید. انگشتان کیب مثل یخ، منجمد بودند، اما دستش آن‌قدر قوی و محکم بود که النور نتوانست تکان بخورد. النور با تعجب گفت:«کیب؟ دستم رو درد آوردی...» «ساکت باش. فقط نگاه کن.» صدای کیب یک زمزمه‌ی خفه و جدی بود. چشمانش به انتهای راه پله خیره شده بود. النور نگاهش را به سمت پله‌ها چرخاند و چیزی را دید که خون در رگ‌هایش یخ زد. از پایین پله‌ها، پسری با لباس فرم مدرسه‌ی ریوردیل داشت قدم‌به‌قدم بالا می‌آمد. اما او یک دانش‌آموز معمولی نبود. سمت چپ صورتش کاملا متلاشی شده بود؛ گوشت و پوستش آویزان بود و خون تیره و لخته‌شده‌ای از شقیقه‌اش روی پیراهن سفیدش می‌ریخت. بدتر از همه، صدای راه رفتنش بود. هیچ صدای پایی روی پله‌های سنگی نمی‌آمد، اما صدای وحشتناک دیگری در فضا می‌پیچید؛ صدای چکه کردن مداوم و غلیظ خون روی زمین... پسر زخمی با چشمانی که هردوی آن‌ها کاملا سفید و کاسه‌ی خون بودند، به جلو خیره شده بود و با بدنی لرزان جلو می‌آمد. بوی تعفن شدید، مخلوطی از گوشت گندیده و خون، فضا را پر کرد، طوری که النور دستش را جلوی دهانش گذاشت تا بالا نیاورد. وحشت و غریزه‌ی النور فریاد کشید. او دانش‌آموز روبرویش را دید که داشت زجر می‌کشید. النور با ترس و التماس به کیب گفت:«کیب! اون... اون داره می‌میره! باید کمکش کنیم... بذار برم... باید بهش کمک کنیم!» النور خواست خودش را از دست کیب بیرون بکشد و به سمت پسر خون‌آلود بدود، اما کیب با قد بلندش جلوی او سد شد. کیب او را به عقب هل داد و با صدایی محکم، سرد و بی‌رحمانه گفت:«نه! جلو نرو. کاری به کارش نداشته باش.» «ولی اون داره خون‌ریزی می‌کنه!» النور اشک در چشمانش حلقه زده بود و بدنش به شدت می‌لرزید.کیب بدون اینکه نگاهش را از آن موجود وحشتناک بردارد، یقه النور را کمی کشید تا او را پشت سر خودش پنهان کند. او با همان لحن مرگبارش گفت: «اون سه سال پیش از همین پله‌ها افتاد و گردنش شکست، النور. تو نمی‌تونی به کسی که خیلی وقته مرده، کمک کنی.» موجود خون‌آلود، بدون اینکه حتی متوجه حضور آن‌ها شود، با همان چشمان سفید و کور از کنار آن‌ها رد شد. النور با وحشت دید که وقتی آن موجود از کنارشان عبور کرد، سرمای استخوان‌سوزی به تنش اصابت کرد و برای یک لحظه، پیراهن خون‌آلود پسر، از درون بدن النور رد شد! موجود به انتهای راهرو رسید و در مه خاکستری طبقه بالا غیب شد. صدای چک چک خون قطع شد. هوا دوباره عادی شد، اما النور روی پله‌ها سر خورد و روی زمین نشست. دستانش می‌لرزید و به کیب نگاه می‌کرد که با همان خونسردی ترسناکش، داشت به نقطه‌ای که روح ناپدید شده بود، خیره نگاه می‌کرد...
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch4:-زمزمه‌ی پله‌های خاکستری- سکوت سنگینی روی میز بلوطی کتابخانه سایه انداخت. صدای برخورد قطرات بار
ch5:-فرکانس مردگان- تا چند روز بعد از آن حادثه، النور در یک کابوس زنده دست‌ و پا می‌زد. هر بار که از پله‌های مدرسه پایین می‌رفت، بوی آهن زنگ‌زده و گوشت گندیده را در بینی‌اش حس می‌کرد. دنیا برای او تغییر کرده بود؛ انگار یک لایه پرده‌ی خاکستری و ضخیم روی واقعیت کشیده شده بود. اما عجیب‌تر این بود که هر چقدر او بیشتر با کیب وقت می‌گذراند، چیزهای عجیبی که دوروبرش اتفاق می‌افتاد بیشتر می‌شد. او حالا متوجه صداهایی می‌شد که بقیه نمی‌شنیدند؛ زمزمه‌هایی خفه در دیوارهای مدرسه، صدای ناخن کشیدن روی کمدهای خالی در اواخر شب، و سایه‌هایی که در حاشیه‌ی دیدش حرکت می‌کردند اما وقتی سرش را می‌چرخاند، غیب می‌شدند. او داشت همراه با کیب، به فرکانس دیگری متصل می‌شد. عصر یک روز بارانی، آن‌ها در ایستگاه اتوبوس متروکه‌ی نزدیک جنگل ایستاده بودند. باد سرد پاییزی برگ‌های خشک را روی زمین می‌چرخاند. کیب مثل همیشه با همان هودی مشکی‌اش به تیرک آهنی ایستگاه تکیه داده بود، دست‌هایش در جیبش بود و با نگاهی ریلکس اما هوشیار، به جاده‌ی مه‌آلود خیره شده بود. النور که زیپ کاپشنش را تا زیر چانه‌اش بالا کشیده بود، با صدایی که از فرط خستگی می‌لرزید، سکوت را شکست:«کیب... من دارم دیوونه می‌شم؟» کیب بدون اینکه سرش را بچرخاند، گفت:«دیوانگی تعریف آدم‌های احمقیه که طاقت دیدن حقیقت رو ندارن. چی شده، بلک‌وود؟» النور به کفش‌های خیسش نگاه کرد. اشک در چشمانش حلقه زد:«مسئله فقط مدرسه یا اون روحی که روی پله‌ها دیدیم نیست. مسئله خونه‌ست. حس می‌کنم دیگه اصلا وجود ندارم. بقیه منو نادیده می‌گیرن... حتی مادرم.» کیب سرش را چرخاند. چشمان تیره‌اش در تاریک‌ و روشن غروب، با عمق عجیبی به النور زل زدند. او سراپا گوش شد. النور ادامه داد، در حالی که هق‌هق خفه‌ای از گلویش خارج می‌شد:«مامانم... اون حتی برام غذا درست نمی‌کنه. وقتی شب‌ها از بیمارستان برمی‌گرده، اصلا به من نگاه نمی‌کنه. روی کاناپه می‌شینه، زل می‌زنه به دیوار و فقط گریه می‌کنه. چند بار رفتم جلو، دستش رو گرفتم، باهاش حرف زدم، فریاد زدم... اما اون حتی سرش رو هم بلند نکرد! انگار من اصلا اونجا نیستم. کیب، چرا مادرم باید این‌طوری باهام رفتار کنه؟ مگه من چیکار کردم؟» کیب به النور نزدیک شد. تفاوت جثه‌ی آن‌ها چشمگیر بود؛ کیب با آن شانه‌های پهن و قد بلندش، کاملا روی النور سایه انداخته بود. در چشم‌های کیب هیچ نشانه‌ای از غافلگیری نبود. یک جور دانستن عمیق و اندوهبار در نگاهش موج می‌زد که النور قادر به درکش نبود. کیب دست بزرگش را جلو آورد، اما قبل از اینکه شانه یا دست النور را لمس کند، انگشتانش برای یک لحظه در هوا معلق ماندند، انگار که از یک جور تردید یا درد پنهان رنج می‌برد. در نهایت، دستش را عقب کشید، دوباره در جیب هودی‌اش گذاشت و با صدایی بم، آرام و به شدت مرموز گفت:«بشر وقتی بیداره، ذهنش پر از نویز و هیاهوست. اونا فقط چیزایی رو می‌بینن که مغز مادی‌شون اجازه میده. مادرت... اون غرق در سوگ و انکار خودشه.» النور با چشم‌های خیس نگاهش کرد:«پس یعنی هیچ‌وقت قراره صدای منو نشنوه؟» کیب نیم‌لبخند بسیار تلخ و نامحسوسی زد. چشمانش را کمی ریز کرد و گفت:«یه راهی هست.امشب... وقتی مادرت خوابید، برو بالای سرش وایسا. توی تاریکی باهاش حرف بزن. اون موقع... صدای تو از دیوار انکارش رد می‌شه. اون موقع جوابتو میده.» باد شدیدی وزید و تابلوی فلزی ایستگاه اتوبوس با صدای وحشتناکی تکان خورد. النور به حرف کیب فکر کرد. این پیشنهاد به طرز عجیبی ترسناک و در عین حال تنها امیدش بود. او نمی‌دانست که با این کار، دارد قدم در پله‌ی اول کشف یک حقیقت هولناک می‌گذارد...
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch5:-فرکانس مردگان- تا چند روز بعد از آن حادثه، النور در یک کابوس زنده دست‌ و پا می‌زد. هر بار که ا
ch6:- فرکانس آلفا در نیمه‌شب- ساعت دیواری آشپزخانه عدد دو بامداد را نشان می‌داد. کل خانه در سکوتی خفقان‌آور غرق شده بود؛ سکوتی که تنها با صدای کوبیده شدن شاخه‌های درخت بید به شیشه‌ی پنجره می‌شکست. باران بیرون، شبیه به زمزمه‌های نامفهوم هزاران حنجره‌ی بریده بود. النور در تاریکی مطلق راهرو ایستاده بود. حرف‌های کیب مثل یک نوای مکرر در مغزش می‌پیچید:«وقتی خوابه برو بالای سرش وایسا... اون موقع صدای تو از دیوار انکارش رد می‌شه.» پا برهنه، بدون اینکه کمترین صدایی از قدم‌هایش بلند شود، به سمت اتاق خواب مادرش حرکت کرد. در چوبی اتاق نیمه‌باز بود. النور مثل یک سایه، بی‌صدا به درون اتاق خزید. نور ضعیف و آبی‌رنگ چراغ خیابان از پشت پرده‌ی توری، روی تخت‌خواب افتاده بود. مادرش آنجا دراز کشیده بود؛ با چهره‌ای ترکیده، چشمانی پف‌کرده و ملحفه‌ای که تا روی سینه‌اش بالا کشیده شده بود. تنفسش سنگین و نامنظم بود، انگار حتی در خواب هم داشت بار سنگینی را حمل می‌کرد. النور جلوتر رفت. درست لبه‌ی تخت، بالای سر مادرش ایستاد. سرمای عجیبی از پنجره به سمت او می‌وزید، اما النور متوجه شد این سرما از بیرون نیست، بلکه از درون خودش منشا می‌گیرد. خم شد. صورتش را به صورت مادرش نزدیک کرد. بوی عطر همیشگی مادرش با بوی تند داروهای بیمارستان مخلوط شده بود. النور بغضش را قورت داد و با صدایی لرزان و زمزمه‌وار گفت:«مامان؟... صدای منو می‌شنوی؟» پلک‌های مادرش تکان خوردند. فرکانس مغز او در آن ساعت شب، در عمیق‌ترین حالت نیمه‌ هوشیار قرار داشت؛ همان مرز باریکی که کیب از آن حرف می‌زد. مادرش بیدار نشد، اما چشم‌هایش را نیمه‌باز کرد. نگاهش مات، دو دو زننده و شیشه‌ای بود، انگار داشت به یک نقطه در فضایی خالی نگاه می‌کرد. اشکی از گوشه‌ی چشم مادر روی بالش چکید. او با صدایی خفه، ضعیف و پر از دردی جانکاه زمزمه کرد: «النور؟... دختر قشنگم؟ تویی؟» قلب النور تاپ‌تاپ ایستاد. بالاخره مادرش او را صدا زده بود! با خوشحالی و التماس دستش را دراز کرد تا گونه‌ی مادرش را نوازش کند: «آره مامان! منم! من اینجام... چرا این‌طوری می‌کنی؟ چرا روزها اصلا نگام نمی‌کنی؟ چرا برام غذا درست نمی‌کنی؟ من خیلی تنهام مامان...» اما همین که انگشتان النور پوست صورت مادرش را لمس کرد، خون در رگ‌هایش منجمد شد.هیچ گرما و لطافتی در کار نبود. دست النور بدون هیچ مقاومت مادی، انگار که از جنس هوا باشد، کمی به درون صورت مادرش فرو رفت! مادرش ناگهان لرزید، به شدت هق‌هق کرد و در همان حالت نیمه‌خواب، سرش را تکان داد:«خونه خیلی سرده... خیلی سرده النور... دلم برات تنگ شده دخترم. چرا توی اون تصادف لعنتی منو تنها گذاشتی؟ چرا ولم کردی و رفتی زیر خاک؟...» مادرش هق‌هق‌کنان برگشت و پتو را روی سرش کشید و دوباره در خوابی عمیق و مرگبار فرو رفت. النور چند قدم به عقب تلوتلو خورد. دستانش را بالا آورد و در نور آبی اتاق نگاهشان کرد. دست‌هایش کمی شفاف به نظر می‌رسیدند. کلمات مادرش مثل خنجرهایی زهرآلود در بدنش فرو می‌رفتند: تصادف... تنها گذاشتی... زیر خاک... «نه... نه... این یه کابوسه. من زنده‌ام. من دارم نفس میکشم...» النور جیغ کشید، اما هیچ صدایی از گلویش خارج نشد. هیچ اکسیژنی در ریه‌هایش نبود. خانه دور سرش چرخید. او با وحشت مطلق از خانه بیرون دوید. در باران سیل‌آسای نیمه‌شب، بدون اینکه بدنش خیس شود یا سرمای باران را حس کند، به سمت تنها کسی دوید که حقیقت را می‌دانست؛ به سمت کیب.