Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch5:-فرکانس مردگان- تا چند روز بعد از آن حادثه، النور در یک کابوس زنده دست و پا میزد. هر بار که ا
ch6:- فرکانس آلفا در نیمهشب-
ساعت دیواری آشپزخانه عدد دو بامداد را نشان میداد. کل خانه در سکوتی خفقانآور غرق شده بود؛ سکوتی که تنها با صدای کوبیده شدن شاخههای درخت بید به شیشهی پنجره میشکست. باران بیرون، شبیه به زمزمههای نامفهوم هزاران حنجرهی بریده بود.
النور در تاریکی مطلق راهرو ایستاده بود. حرفهای کیب مثل یک نوای مکرر در مغزش میپیچید:«وقتی خوابه برو بالای سرش وایسا... اون موقع صدای تو از دیوار انکارش رد میشه.»
پا برهنه، بدون اینکه کمترین صدایی از قدمهایش بلند شود، به سمت اتاق خواب مادرش حرکت کرد. در چوبی اتاق نیمهباز بود. النور مثل یک سایه، بیصدا به درون اتاق خزید. نور ضعیف و آبیرنگ چراغ خیابان از پشت پردهی توری، روی تختخواب افتاده بود. مادرش آنجا دراز کشیده بود؛ با چهرهای ترکیده، چشمانی پفکرده و ملحفهای که تا روی سینهاش بالا کشیده شده بود. تنفسش سنگین و نامنظم بود، انگار حتی در خواب هم داشت بار سنگینی را حمل میکرد.
النور جلوتر رفت. درست لبهی تخت، بالای سر مادرش ایستاد. سرمای عجیبی از پنجره به سمت او میوزید، اما النور متوجه شد این سرما از بیرون نیست، بلکه از درون خودش منشا میگیرد.
خم شد. صورتش را به صورت مادرش نزدیک کرد. بوی عطر همیشگی مادرش با بوی تند داروهای بیمارستان مخلوط شده بود. النور بغضش را قورت داد و با صدایی لرزان و زمزمهوار گفت:«مامان؟... صدای منو میشنوی؟»
پلکهای مادرش تکان خوردند. فرکانس مغز او در آن ساعت شب، در عمیقترین حالت نیمه هوشیار قرار داشت؛ همان مرز باریکی که کیب از آن حرف میزد. مادرش بیدار نشد، اما چشمهایش را نیمهباز کرد. نگاهش مات، دو دو زننده و شیشهای بود، انگار داشت به یک نقطه در فضایی خالی نگاه میکرد.
اشکی از گوشهی چشم مادر روی بالش چکید. او با صدایی خفه، ضعیف و پر از دردی جانکاه زمزمه کرد: «النور؟... دختر قشنگم؟ تویی؟»
قلب النور تاپتاپ ایستاد. بالاخره مادرش او را صدا زده بود! با خوشحالی و التماس دستش را دراز کرد تا گونهی مادرش را نوازش کند: «آره مامان! منم! من اینجام... چرا اینطوری میکنی؟ چرا روزها اصلا نگام نمیکنی؟ چرا برام غذا درست نمیکنی؟ من خیلی تنهام مامان...»
اما همین که انگشتان النور پوست صورت مادرش را لمس کرد، خون در رگهایش منجمد شد.هیچ گرما و لطافتی در کار نبود. دست النور بدون هیچ مقاومت مادی، انگار که از جنس هوا باشد، کمی به درون صورت مادرش فرو رفت! مادرش ناگهان لرزید، به شدت هقهق کرد و در همان حالت نیمهخواب، سرش را تکان داد:«خونه خیلی سرده... خیلی سرده النور... دلم برات تنگ شده دخترم. چرا توی اون تصادف لعنتی منو تنها گذاشتی؟ چرا ولم کردی و رفتی زیر خاک؟...»
مادرش هقهقکنان برگشت و پتو را روی سرش کشید و دوباره در خوابی عمیق و مرگبار فرو رفت.
النور چند قدم به عقب تلوتلو خورد. دستانش را بالا آورد و در نور آبی اتاق نگاهشان کرد. دستهایش کمی شفاف به نظر میرسیدند. کلمات مادرش مثل خنجرهایی زهرآلود در بدنش فرو میرفتند: تصادف... تنها گذاشتی... زیر خاک...
«نه... نه... این یه کابوسه. من زندهام. من دارم نفس میکشم...»
النور جیغ کشید، اما هیچ صدایی از گلویش خارج نشد. هیچ اکسیژنی در ریههایش نبود. خانه دور سرش چرخید.
او با وحشت مطلق از خانه بیرون دوید. در باران سیلآسای نیمهشب، بدون اینکه بدنش خیس شود یا سرمای باران را حس کند، به سمت تنها کسی دوید که حقیقت را میدانست؛ به سمت کیب.
#ماه_و_ماهی
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch6:- فرکانس آلفا در نیمهشب- ساعت دیواری آشپزخانه عدد دو بامداد را نشان میداد. کل خانه در سکوتی خ
ch7:-بیداری در اتاق سایهها-
النور در باران سیلآسا میدوید، اما پاهایش زمین را لمس نمیکردند. هیچ قطرهی بارانی روی پوستش نمینشست و موهایش کاملا خشک بودند. او دیگر یک دختر خجالتی روستایی نبود؛ او یک علامت سوال سرگردان و وحشتزده بود. ناخودآگاهش او را هدایت کرد و قبل از اینکه خودش بفهمد، پشت در خانهای قدیمی و چوبی در انتهای خیابان «ملانی» ایستاده بود؛ خانهی کیب.
قفل در برای او معنایی نداشت. النور مثل یک نسیم سرد از چوب در عبور کرد و وارد شد. خانه بوی کتابهای کهنه، قهوه و گیاه های خوشبو میداد. از پلههای چوبی بالا رفت و کشش عجیبی او را به سمت اتاقی در انتهای راهرو برد.
در اتاق خواب کیب باز بود. اتاق او دقیقا بازتابی از شخصیتش بود؛ همهچیز نیمه مرتب، مینیمال، با قفسههای پر از کتابهای ضخیم و یک میز تحریر شلوغ. کیب روی تخت دونفرهاش، با تیشرت مشکی گشاد، به پشت خوابیده بود. ملحفهی خاکستری تا روی کمرش بالا آمده بود. بازوهایش روی بالشت رها شده بودند و موهای تیرهاش روی پیشانیاش ریخته بود. در خواب، آن اخم جدیاش کمی باز شده بود و معصومیتی در چهرهاش دیده میشد که النور تا به حال ندیده بود.
النور با بدنی لرزان جلو رفت. کنار تخت، بالای سر کِیب ایستاد. یاد حرف کیب افتاد:«موقع خواب مرز، در باریکترین حد ممکنه.»
او خم شد. اشکهای نامرئیاش فضا را سردتر کردند. با صدایی خفه و پر از التماس زمزمه کرد:«کیب... کیب بیدار شو. خواهش میکنم...»
چشمان کِیب ناگهان باز شدند. هیچ غافلگیری یا ترسی در نگاهش نبود؛ انگار منتظر او بود. کیب در فرکانس آلفای خواب و بیداری، النور را شفافتر از همیشه میدید. او آرام روی تخت نشست، دستش را تکیه گاه بدنش کرد و با همان صدای بم، خشدار و ریلکس اول صبحش گفت:«رفتی پیش مادرت، نه؟»
النور هقهق کرد. دستهایش را جلوی صورت کیب گرفت؛ دستهایی که حالا در تاریکی اتاق، کمی نور آبی مهتاب از آنها عبور میکرد: «مامانم... مامانم گفت من توی تصادف مردم... گفت من زیر خاکم. کیب، دستم از صورتش رد شد! بهم بگو اینا دروغه. بگو من دارم خواب میبینم. تو منو میبینی، تو دست منو توی بارون گرفتی، تو باهام حرف میزنی! من چطوری میتونم مرده باشم؟»
کیب به دستهای شفاف النور نگاه کرد. در چشمان تیرهاش، غم سنگینی جا خوش کرد که تمام ابهت و غرور همیشگیاش را ذوب کرد. او پاهایش را از تخت آویزان کرد و روبهروی النور ایستاد.
کیب با صدایی که اینبار کمی میلرزید، گفت:«من دستت رو نگرفتم النور... من فقط طوری تظاهر کردم که تو فکر کنی دستت رو گرفتم. من ارادهی تو رو گرفتم تا جلو نری. بدن تو هیچ جِرمی نداره.»
النور قدمی به عقب برداشت و سرش را به نشانهی انکار تکان داد:«نه... پس چرا بقیه بچهها منو نادیده میگیرن؟ اگه من روحم، چرا مثل اون پسر خونآلود روی پلهها نیستم؟ چرا زجر نمیکشم؟»
کیب قدمی به جلو گذاشت. فاصلهشان کم شد. کیب با لحنی که حالا بوی یک اعتراف پنهان را میداد، گفت:«چون اون پسر، اسیر نحوهی مرگش بود. اما تو... تو اسیر یه آرزو بودی. تو چند ماه پیش، توی جادهی بلکوود تصادف کردی، قبل از اینکه پات به این شهر برسه. اما روحت اینجا سرگردان شد، چون یه کار ناتموم داشتی. یه حس عمیق ناخودآگاه تو رو کشوند به این مدرسه... به سمت من.»
النور با چشمهای گرد شده به او زل زد: «به سمت تو؟...»
کیب نفس عمیقی کشید. برای اولین بار، آن ماسک خونسرد پسر تنها کاملا شکست. او دستهای بزرگش را جلو آورد، اینبار بدون تردید، و آنها را دو طرف صورت النور گذاشت. النور سرمای عجیبی حس کرد، اما همزمان، موجی از گرما و انرژی خالص از دستان کیب به درون وجودش تزریق شد. این پیوند احساسی عمیقی بود که کیب ماهها درون خودش قفل کرده بود.
کیب با چشمانی خیس و لحنی که قلب را پاره میکرد، گفت:«تو تمام تابستون، قبل از تصادفت، از دور توی کتابخونهی عمومی بلکوود به من نگاه میکردی، النور. فکر میکردی من حواسم نیست. فکر میکردی پسر مغرورِ شهری متوهم، تو رو نمیبینه. اما من میدیدمت... و وقتی شنیدم تصادف کردی، فکر کردم همه چیز تموم شده. تا اینکه هفته پیش روی صندلی آخر کلاس دیدمت.ما با هم... یه سال همکلاسی بودیم. تو منو یادت نمیاد...»
#ماه_و_ماهی
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch7:-بیداری در اتاق سایهها- النور در باران سیلآسا میدوید، اما پاهایش زمین را لمس نمیکردند. هیچ
ch8:- آوار خاطرات در اتاق سایهها-
حقیقت مثل یک موج انفجاری تاریک در ذهن النور منفجر شد. دستهای کیب روی صورتش بود؛ دستهایی زنده، گرم و قدرتمند، در حالی که خودش چیزی جز یک خاطرهی سرگردان در هوای سرد اتاق نبود.
النور ناگهان جیغ کشید. اینبار صدایش در فرکانس اتاق پیچید؛ صدایی شبیه به خشخشِ برگهای مرده و باد زمستانی. او خودش را عقب کشید، دستهای کیب از میان صورت شفافش سر خوردند و هوا را لمس کردند. النور با وحشت مطلق به بدنش نگاه کرد. دستش را به دیوار کوبید، اما دستش بدون هیچ مقاومت مادی تا مچ وارد گچ دیوار شد.
«نه... نه! من نمیخوام مرده باشم! کیب، خواهش میکنم... ما تازه همدیگه رو پیدا کردیم!»
النور روی زانوهایش افتاد. گریه میکرد، اما هیچ اشکی روی گونههایش جاری نمیشد؛ فقط لرزش شدید شانههایش و هقهق های خفهاش اتاق را پر کرده بود. وحشت از نیستی، وحشت از اینکه بدنش جایی زیر خاک سرد بلکوود رها شده، او را از درون متلاشی میکرد.
کیب همانجا روی دو زانو روبروی او نشست. شانه هایش حالا خمیده به نظر میرسید. سد یخی و نفوذناپذیر کیب، پسری که در برابر قلدریها و تنهایی مطلق حتی پلک هم نمیزد، ناگهان فروریخت. یک قطره اشک داغ و واقعی از چشمان تیرهی کیب چکید و روی کف اتاق افتاد. شانههایش شروع به لرزیدن کردند و هقهق خفهای از میان انگشتان کشیدهاش بیرون زد.
کیب دستهایش را از روی صورتش برداشت. با صدایی که تمام خونسردی همیشگیاش را از دست داده بود، نالید:«تقصیر منه... تمام این چند ماه که از بلکوود اومدیم اینجا، تقصیر من بود. النور، یادت میاد؟ یادت میاد اون روزای بارونی توی ایستگاه اتوبوس روستا رو؟ یادت میاد وقتی بچهها کتابام رو دور میانداختن و تو تنها کسی بودی که می اومدی و اونا رو از روی زمین جمع میکردی؟تنها کسی که...بهم میگفتی هنوزم...مهمه که وجود داشته باشم....»
النور با چشمهای گرد شده و لرزان نگاهش کرد. تصاویر بلکوود مثل یک فیلم کهنه در ذهنش جان گرفتند. جادههای خاکی، بوی هیزم، و کیب... پسر گوشهگیری که همیشه از دور تماشایش میکرد.
کیب ادامه داد، در حالی که اشکهایش سرازیر بود:«ما یک سال تمام توی بلکوود شونه به شونهی هم راه رفتیم. من تمام جزئیات تو رو حفظ بودم. میدونستم وقتی استرس داری با گوشهی آستینت بازی میکنی... میدونستم چقدر از شلوغی فراری هستی. ما با هم خاطره داشتیم النور! اما من احمق... من مغرور، به خاطر این ویژگیهای لعنتیم، هیچوقت نتونستم اونطور که باید بهت بگم که چقدر برام مهمی. فکر میکردم وقتی اسبابکشی کنیم به این شهر، توی این مدرسهی جدید، بالاخره شجاعتش رو پیدا میکنم و بهت اعتراف میکنم...»
کیب بازوهایش را جلو آورد و بدن نامرئی النور را در آغوش کشید. گرچه فقط هوای سرد را لمس میکرد، اما با تمام وجود آغوشش را سفت کرد:«وقتی خبر اون تصادف لعنتی رو توی جادهی ورودی شهر شنیدم... انگار دنیا برام تموم شد. تا اینکه هفتهی پیش روی صندلی آخر کلاس دیدمت. النور، من از همون ثانیهی اول که توی سلف بهت نگاه کردم، میدونستم تو روح شدی. من سالهاست این موجودات رو میبینم و میشناسمشون... اما دلم نیومد بهت بگم. من خودخواه میخواستم فقط چند وقت بیشتر پیشم بمونی. میخواستم اون حرفایی که توی زنده بودنت ازت دریغ کردم رو اینجا بهت بگم...»
النور در میان آغوش خالی اما پر از عشق کیب، آرام گرفت. وحشت مرگ، جایش را به یک غم عمیق و شیرین داد. او حالا میفهمید چرا به این مدرسه کشیده شده بود؛ روحت او سرگردان بود چون در تمام این مدت، منتظر شنیدن همین کلمات از کِیب بود.
#ماه_و_ماهی
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch8:- آوار خاطرات در اتاق سایهها- حقیقت مثل یک موج انفجاری تاریک در ذهن النور منفجر شد. دستهای کی
ch9:- آخرین غروب در ایستگاه زمان-
صبح روز بعد، دبیرستان ریوردیل مثل همیشه خاکستری و مهآلود بود، اما برای النور، دنیا رنگ دیگری به خود گرفته بود. او دیگر تظاهر نمیکرد که یک دانشآموز معمولی است. دیگر تلاش نمیکرد کمدش را باز کند یا در کلاسها جزوه بنویسد. او حالا میدانست که چرا معلمان اسمش را نمیخوانند و چرا مادرش در خانهای سرد، برای دختر از دست رفتهاش سوگواری میکند.
او فقط یک سایه بود، اما سایهای که حالا شادترین و در عین حال غمگینترین لحظاتش را میگذراند.
کیب آن روز به کلاسها نرفت. برای یک پسر مثل او، قوانین مدرسه در برابر آخرین ساعتهای حضور النور هیچ ارزشی نداشت. آنها تمام روز را در بالاترین نقطهی مدرسه، روی پشتبام بتنی و بادگیر ساختمان گذراندند. جایی که هیچکس مزاحمشان نمیشد و مه اورگان آنها را از چشم جهان پنهان میکرد.و حتی بعد از تعطیلی، جایی نرفتند.
کیب روی لبهی بتنی پشتبام نشسته بود، پاهایش را آویزان کرده بود و کاپشن مشکیاش را دورش پیچیده بود. النور با فاصلهی چند سانتیمتر، کنار او روی هوا معلق بود. آسمان بالای سرشان به رنگ ارغوانی و نارنجی تیره درآمده بود؛ آخرین غروب پاییزی که آنها با هم میدیدند.
کیب به نیمرخ شفاف النور نگاه کرد. چشمان کیب هنوز ردی از سرخی گریهی دیشب را داشت، اما خونسردی اش دوباره بازگشته بود؛ این بار نه از روی بیتفاوتی، بلکه از روی پذیرش یک سرنوشت ناگزیر.
کیب با صدای بم و آرامش گفت:«میدونی بلکوود... روحها معمولا وقتی توی این دنیا گیر میافتن، روزبهروز تاریکتر میشن. اونا اسیر خشم، انتقام یا حسرت میشن. مثل همون پسری که روی پلهها دیدیم. اون اون قدر توی لحظهی مرگش دست و پا زد که حالا هیچچیزی از خودش یادش نمیاد جز اون زخمها.»
النور سرش را چرخاند و به چشمهای تیره و زیبای کیب زل زد:«ولی من اونطوری نشدم.»
کیب نیملبخند محو و به شدت زیبایی زد؛ لبخندی که النور در تمام طول یک سال همکلاسی بودنشان در روستا، هرگز روی لبهای او ندیده بود. کیب گفت:«چون تو برای حسرت اینجا نیومدی. تو اومدی تا جواب سوالات رو بگیری. روحت آزادتر از بقیه ست چون قلبت هیچ کینهای نداره. تو فقط منتظر من بودی.»
النور دست نامرئیاش را روی دست کیب که روی بتن سرد قرار داشت گذاشت. گرچه کیب چیزی جز یک سرمای ملایم حس نکرد، اما دستش را تکان نداد و به همان حالت نگه داشت. النور با لحنی آرام گفت:«کیب... من از مرگ نمیترسم. دیگه نمیترسم. چون فهمیدم که نامرئی نبودم. فهمیدم که تمام اون روزای بارونی توی روستا، وقتی فکر میکردم هیچکس منو نمیبینه، تو داشتی نگاهم میکردی. همین برام کافیه. این قشنگترین خاطرهایه که با خودم به اونطرف میبرم.»
باد شدیدی وزید و موهای تیرهی کیب را توی صورتش ریخت. خورشید داشت کاملا پشت تپههای جنگلی غرق میشد و تاریکی شب به سرعت پیش میآمد. با هر دقیقهای که میگذشت، النور حس میکرد بدنش دارد سبکتر و شفافتر میشود؛ انگار پیوندهای مادی کوچکی که او را به این دنیا متصل نگه داشته بودند، یکییکی در حال پاره شدن بودند.
کیب ایستاد. خاک روی شلوارش را تکاند و روبروی النور قرار گرفت. باد کاپشنش را تکان میداد. نگاهش عمیق، نافذ و پر از ناگفتهها بود.
کیب گفت:«وقتشه، النور. تاریکی داره کامل میشه. تو باید بری... باید بذاری مادرت هم آروم بگیره. تا وقتی تو اینجا سرگردونی، اون تو خوابش آرامش نداره.»
النور لبخند تلخی زد و سرش را تکان داد. او آماده بود، اما کیب هنوز یک کار ناتمام داشت؛ کاری که باید ماهها پیش در بلکوود انجام میداد...
#ماه_و_ماهی
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch9:- آخرین غروب در ایستگاه زمان- صبح روز بعد، دبیرستان ریوردیل مثل همیشه خاکستری و مهآلود بود، ام
ch10:-رهایی در آغوش باد-
نور سرخ غروب کاملا مرده بود و حالا فقط ماه کامل پاییزی بود که بالای پشتبام دبیرستان ریوردیل میدرخشید. مه غلیظ اورگان دور تا دور آنها را گرفته بود، انگار کل جهان غیب شده بود و فقط کیب و النور در انتهای زمان باقی مانده بودند.
النور حس میکرد ذرات وجودش دارند با مه اطرافش یکی میشوند. پاهایش دیگر حتی هوای پشتبام را هم حس نمیکردند. او داشت محو میشد.
کیب، پسر مغرور و ساکت داستان، یک قدم آخر را هم برداشت. او تمام غرورش را برای همیشه پشت سر گذاشت. با دستهای بزرگ، لرزان و اندوهبارش جلو آمد و دو طرف صورت شفاف و متبلور النور را در دست گرفت. این بار، با اینکه النور مادی نبود، کیب تمام نیروی روحی اش را جمع کرد تا حضور او را لمس کند. سرمای وجود النور در پوست کیب نفوذ کرد، اما کیب فقط لبخند زد؛ یک لبخند غمناک، عمیق و بینهایت زیبا.
کیب زل زد به چشمهای النور که حالا مثل ستارههای در حال افول میدرخشیدند، و با صدایی خشدار اما قاطع گفت:«من هیچوقت بهت نگفتم، بلکوود... ولی تو تنها دلیلی بودی که من این دنیای احمقانه و تاریک رو تحمل میکردم. تو برام یه توهم نبودی، تو واقعیترین چیزی بودی که داشتم. دوستت دارم، النور. بیشتر از کتابام، بیشتر از سکوتم... بیشتر از جونم.»
اشک نامرئی النور از چشمانش غلتید. این همان جملهای بود که روحش را ماهها در برزخ نگه داشته بود. تمام حسرتها، تنهاییها و دردهای نامرئی بودنش در این شهر، با این جملهی کیب ذوب شدند.
کیب شستش را روی گونهی شفاف او کشید:«حالا دیگه وقتشه... حالا آزاد شدی، دختر بارون.»
النور لبخند زد. یک لبخند واقعی و پر از آرامش. در یک کسر از ثانیه، بدنش تبدیل به هزاران ذرهی درخشان نقرهای شد. باد شدیدی از سمت جنگل وزید و ذرات وجود النور را با خود برد و در میان مه پخش کرد. آغوش کیب خالی شد. او تنها ماند. دستهایش در هوا معلق بودند. کیب نفس عمیقی کشید، سرش را بالا گرفت و به ماه نگاه کرد. او دوباره همان پسر تنها شده بود، اما اینبار، با قلبی که طعم عشق را چشیده بود.
دو روز بعد. آرامستان قدیمی و متروکهی «بلکوود»:
باران ریز و ملایمی میبارید و بوی خاک و هیزم مرطوب فضای قبرستان کوچک روستا را پر کرده بود. کیب با همان هودی مشکی گشاد و کولهپشتی اش، تک و تنها از میان سنگقبرهای کهنه عبور کرد تا به یک قبر تازه رسید. روی سنگ مرمر خاکستری نوشته شده بود:«النور آدامز - هفدهساله. دختری که در آرامش بادها گم شد.»
کیب دسته گل کوچکی از لیلیوم ها را که النور دوست داشت، روی سنگ قبر گذاشت. دستهایش را در جیب هودی اش فرو کرد و به عکس سیاه و سفید و خندان النور روی سنگ زل زد. دیگر چشمانش خیس نبود؛ نگاهش همان آرامش را داشت.
کیب به سنگ قبر تکیه داد، سرش را کمی کج کرد و با همان لحن ریلکس و همیشگی اش، خیلی آروم گفت:«هی، بلکوود... اومدم بهت سر بزنم. مدرسهی جدید بدون تو خیلی احمقانه تر و خستهکننده تر شده. تیت و دوستای احمقش هنوز از من فاصله میگیرن... فکر میکنن کاملا دیوونه شدم. مطمئنم مادرت هم بالاخره دیشب بعد از مدتها خوابید؛ آروم آروم. فکر کنم صدای تو رو توی خوابش شنیده.»
کیب مکثی کرد. باد سردی از میان درختان کاج گذشت و کلاه هودی اش را تکان داد. او لبخند محوی زد، انگار سنگینی حضوری نامرئی اما گرم را روی شانهاش حس کرده باشد.
«نگران من نباش. من جام خوبه. کتاب جدیدی که میخوندم رو تموم کردم... دربارهی ستارههاست. میگن اونا هم وقتی میمیرن، نورشون تا سالها توی آسمون میمونه؛ دقیقا مثل تو. من اینجا میمونم و کارهام رو تموم میکنم، النور... ولی حواست باشه، جادهی اونطرف رو خیلی دور نرو. چند سال دیگه که نوبت من شد، میام پیدات میکنم. اون موقع... دیگه نیازی به فرکانس خواب و بیداری نیست. تا اون موقع... خداحافظ، بلکوود من.»
کیب برگشت و با قدمهای بلند و آرام، در میان مه و باران جادهی بلکوود محو شد؛ پسری متوهم که زیباترین راز جهان را درون سینهاش پنهان کرده بود.
#ماه_و_ماهی
خب... تمام
همه رو یه جا گذاشتم هرکی راحت بود تا اخرش بخونه هرکی نبود تیکه تیکه بخونه
هدایت شده از Tsukino...:›
https://eitaa.com/23560508/6957
اتفاقا همینو داشتم میگفتم..
در کل چرا اینقدر فکر نشده کار میکنیم..؟ چرا غریزه و احساسات لحظه ای شده کل زندگیمون...؟ فقط راجب این یه مورد صحبت نمیکنم.. واقعا ناراحت کنندست که یه دختر جوون اینجوری زندگیش تموم بشه... اما نمیخوام دامن بزنم به حرفایی که به شخصه از هیچکدوم مطمئن نیستم و راهی جز استدلال خودم و حرفای ضد نقیض بقیه برای مطمئن شدن ازش ندارم..
اما به نظرم انسان متفکر داره به حیوان مدرن تبدیل میشه..
مامانم نشست گریه کرد جلوم
بهش میگم چرا گریه میکنی👽
بغلم میکنه میگه آخه خیلی اذیت شدی(تنها کسی که واقعا فهمید چقدر زجر کشید-)