Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch8:- آوار خاطرات در اتاق سایهها- حقیقت مثل یک موج انفجاری تاریک در ذهن النور منفجر شد. دستهای کی
ch9:- آخرین غروب در ایستگاه زمان-
صبح روز بعد، دبیرستان ریوردیل مثل همیشه خاکستری و مهآلود بود، اما برای النور، دنیا رنگ دیگری به خود گرفته بود. او دیگر تظاهر نمیکرد که یک دانشآموز معمولی است. دیگر تلاش نمیکرد کمدش را باز کند یا در کلاسها جزوه بنویسد. او حالا میدانست که چرا معلمان اسمش را نمیخوانند و چرا مادرش در خانهای سرد، برای دختر از دست رفتهاش سوگواری میکند.
او فقط یک سایه بود، اما سایهای که حالا شادترین و در عین حال غمگینترین لحظاتش را میگذراند.
کیب آن روز به کلاسها نرفت. برای یک پسر مثل او، قوانین مدرسه در برابر آخرین ساعتهای حضور النور هیچ ارزشی نداشت. آنها تمام روز را در بالاترین نقطهی مدرسه، روی پشتبام بتنی و بادگیر ساختمان گذراندند. جایی که هیچکس مزاحمشان نمیشد و مه اورگان آنها را از چشم جهان پنهان میکرد.و حتی بعد از تعطیلی، جایی نرفتند.
کیب روی لبهی بتنی پشتبام نشسته بود، پاهایش را آویزان کرده بود و کاپشن مشکیاش را دورش پیچیده بود. النور با فاصلهی چند سانتیمتر، کنار او روی هوا معلق بود. آسمان بالای سرشان به رنگ ارغوانی و نارنجی تیره درآمده بود؛ آخرین غروب پاییزی که آنها با هم میدیدند.
کیب به نیمرخ شفاف النور نگاه کرد. چشمان کیب هنوز ردی از سرخی گریهی دیشب را داشت، اما خونسردی اش دوباره بازگشته بود؛ این بار نه از روی بیتفاوتی، بلکه از روی پذیرش یک سرنوشت ناگزیر.
کیب با صدای بم و آرامش گفت:«میدونی بلکوود... روحها معمولا وقتی توی این دنیا گیر میافتن، روزبهروز تاریکتر میشن. اونا اسیر خشم، انتقام یا حسرت میشن. مثل همون پسری که روی پلهها دیدیم. اون اون قدر توی لحظهی مرگش دست و پا زد که حالا هیچچیزی از خودش یادش نمیاد جز اون زخمها.»
النور سرش را چرخاند و به چشمهای تیره و زیبای کیب زل زد:«ولی من اونطوری نشدم.»
کیب نیملبخند محو و به شدت زیبایی زد؛ لبخندی که النور در تمام طول یک سال همکلاسی بودنشان در روستا، هرگز روی لبهای او ندیده بود. کیب گفت:«چون تو برای حسرت اینجا نیومدی. تو اومدی تا جواب سوالات رو بگیری. روحت آزادتر از بقیه ست چون قلبت هیچ کینهای نداره. تو فقط منتظر من بودی.»
النور دست نامرئیاش را روی دست کیب که روی بتن سرد قرار داشت گذاشت. گرچه کیب چیزی جز یک سرمای ملایم حس نکرد، اما دستش را تکان نداد و به همان حالت نگه داشت. النور با لحنی آرام گفت:«کیب... من از مرگ نمیترسم. دیگه نمیترسم. چون فهمیدم که نامرئی نبودم. فهمیدم که تمام اون روزای بارونی توی روستا، وقتی فکر میکردم هیچکس منو نمیبینه، تو داشتی نگاهم میکردی. همین برام کافیه. این قشنگترین خاطرهایه که با خودم به اونطرف میبرم.»
باد شدیدی وزید و موهای تیرهی کیب را توی صورتش ریخت. خورشید داشت کاملا پشت تپههای جنگلی غرق میشد و تاریکی شب به سرعت پیش میآمد. با هر دقیقهای که میگذشت، النور حس میکرد بدنش دارد سبکتر و شفافتر میشود؛ انگار پیوندهای مادی کوچکی که او را به این دنیا متصل نگه داشته بودند، یکییکی در حال پاره شدن بودند.
کیب ایستاد. خاک روی شلوارش را تکاند و روبروی النور قرار گرفت. باد کاپشنش را تکان میداد. نگاهش عمیق، نافذ و پر از ناگفتهها بود.
کیب گفت:«وقتشه، النور. تاریکی داره کامل میشه. تو باید بری... باید بذاری مادرت هم آروم بگیره. تا وقتی تو اینجا سرگردونی، اون تو خوابش آرامش نداره.»
النور لبخند تلخی زد و سرش را تکان داد. او آماده بود، اما کیب هنوز یک کار ناتمام داشت؛ کاری که باید ماهها پیش در بلکوود انجام میداد...
#ماه_و_ماهی
Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch9:- آخرین غروب در ایستگاه زمان- صبح روز بعد، دبیرستان ریوردیل مثل همیشه خاکستری و مهآلود بود، ام
ch10:-رهایی در آغوش باد-
نور سرخ غروب کاملا مرده بود و حالا فقط ماه کامل پاییزی بود که بالای پشتبام دبیرستان ریوردیل میدرخشید. مه غلیظ اورگان دور تا دور آنها را گرفته بود، انگار کل جهان غیب شده بود و فقط کیب و النور در انتهای زمان باقی مانده بودند.
النور حس میکرد ذرات وجودش دارند با مه اطرافش یکی میشوند. پاهایش دیگر حتی هوای پشتبام را هم حس نمیکردند. او داشت محو میشد.
کیب، پسر مغرور و ساکت داستان، یک قدم آخر را هم برداشت. او تمام غرورش را برای همیشه پشت سر گذاشت. با دستهای بزرگ، لرزان و اندوهبارش جلو آمد و دو طرف صورت شفاف و متبلور النور را در دست گرفت. این بار، با اینکه النور مادی نبود، کیب تمام نیروی روحی اش را جمع کرد تا حضور او را لمس کند. سرمای وجود النور در پوست کیب نفوذ کرد، اما کیب فقط لبخند زد؛ یک لبخند غمناک، عمیق و بینهایت زیبا.
کیب زل زد به چشمهای النور که حالا مثل ستارههای در حال افول میدرخشیدند، و با صدایی خشدار اما قاطع گفت:«من هیچوقت بهت نگفتم، بلکوود... ولی تو تنها دلیلی بودی که من این دنیای احمقانه و تاریک رو تحمل میکردم. تو برام یه توهم نبودی، تو واقعیترین چیزی بودی که داشتم. دوستت دارم، النور. بیشتر از کتابام، بیشتر از سکوتم... بیشتر از جونم.»
اشک نامرئی النور از چشمانش غلتید. این همان جملهای بود که روحش را ماهها در برزخ نگه داشته بود. تمام حسرتها، تنهاییها و دردهای نامرئی بودنش در این شهر، با این جملهی کیب ذوب شدند.
کیب شستش را روی گونهی شفاف او کشید:«حالا دیگه وقتشه... حالا آزاد شدی، دختر بارون.»
النور لبخند زد. یک لبخند واقعی و پر از آرامش. در یک کسر از ثانیه، بدنش تبدیل به هزاران ذرهی درخشان نقرهای شد. باد شدیدی از سمت جنگل وزید و ذرات وجود النور را با خود برد و در میان مه پخش کرد. آغوش کیب خالی شد. او تنها ماند. دستهایش در هوا معلق بودند. کیب نفس عمیقی کشید، سرش را بالا گرفت و به ماه نگاه کرد. او دوباره همان پسر تنها شده بود، اما اینبار، با قلبی که طعم عشق را چشیده بود.
دو روز بعد. آرامستان قدیمی و متروکهی «بلکوود»:
باران ریز و ملایمی میبارید و بوی خاک و هیزم مرطوب فضای قبرستان کوچک روستا را پر کرده بود. کیب با همان هودی مشکی گشاد و کولهپشتی اش، تک و تنها از میان سنگقبرهای کهنه عبور کرد تا به یک قبر تازه رسید. روی سنگ مرمر خاکستری نوشته شده بود:«النور آدامز - هفدهساله. دختری که در آرامش بادها گم شد.»
کیب دسته گل کوچکی از لیلیوم ها را که النور دوست داشت، روی سنگ قبر گذاشت. دستهایش را در جیب هودی اش فرو کرد و به عکس سیاه و سفید و خندان النور روی سنگ زل زد. دیگر چشمانش خیس نبود؛ نگاهش همان آرامش را داشت.
کیب به سنگ قبر تکیه داد، سرش را کمی کج کرد و با همان لحن ریلکس و همیشگی اش، خیلی آروم گفت:«هی، بلکوود... اومدم بهت سر بزنم. مدرسهی جدید بدون تو خیلی احمقانه تر و خستهکننده تر شده. تیت و دوستای احمقش هنوز از من فاصله میگیرن... فکر میکنن کاملا دیوونه شدم. مطمئنم مادرت هم بالاخره دیشب بعد از مدتها خوابید؛ آروم آروم. فکر کنم صدای تو رو توی خوابش شنیده.»
کیب مکثی کرد. باد سردی از میان درختان کاج گذشت و کلاه هودی اش را تکان داد. او لبخند محوی زد، انگار سنگینی حضوری نامرئی اما گرم را روی شانهاش حس کرده باشد.
«نگران من نباش. من جام خوبه. کتاب جدیدی که میخوندم رو تموم کردم... دربارهی ستارههاست. میگن اونا هم وقتی میمیرن، نورشون تا سالها توی آسمون میمونه؛ دقیقا مثل تو. من اینجا میمونم و کارهام رو تموم میکنم، النور... ولی حواست باشه، جادهی اونطرف رو خیلی دور نرو. چند سال دیگه که نوبت من شد، میام پیدات میکنم. اون موقع... دیگه نیازی به فرکانس خواب و بیداری نیست. تا اون موقع... خداحافظ، بلکوود من.»
کیب برگشت و با قدمهای بلند و آرام، در میان مه و باران جادهی بلکوود محو شد؛ پسری متوهم که زیباترین راز جهان را درون سینهاش پنهان کرده بود.
#ماه_و_ماهی
خب... تمام
همه رو یه جا گذاشتم هرکی راحت بود تا اخرش بخونه هرکی نبود تیکه تیکه بخونه
هدایت شده از Tsukino...:›
https://eitaa.com/23560508/6957
اتفاقا همینو داشتم میگفتم..
در کل چرا اینقدر فکر نشده کار میکنیم..؟ چرا غریزه و احساسات لحظه ای شده کل زندگیمون...؟ فقط راجب این یه مورد صحبت نمیکنم.. واقعا ناراحت کنندست که یه دختر جوون اینجوری زندگیش تموم بشه... اما نمیخوام دامن بزنم به حرفایی که به شخصه از هیچکدوم مطمئن نیستم و راهی جز استدلال خودم و حرفای ضد نقیض بقیه برای مطمئن شدن ازش ندارم..
اما به نظرم انسان متفکر داره به حیوان مدرن تبدیل میشه..
مامانم نشست گریه کرد جلوم
بهش میگم چرا گریه میکنی👽
بغلم میکنه میگه آخه خیلی اذیت شدی(تنها کسی که واقعا فهمید چقدر زجر کشید-)
https://eitaa.com/misa_amanai/4553
جوری که وفا استرس ما رو داشت🥺🎀
خب بچها ممنون بابت تبریکاتتون وقتشه برم تو لونه م تا از شیرینی دادن معاف ش-