Aurora's palace. ָ࣪ 𓄹 ゙ֶָʾʾ
ch9:- آخرین غروب در ایستگاه زمان- صبح روز بعد، دبیرستان ریوردیل مثل همیشه خاکستری و مهآلود بود، ام
ch10:-رهایی در آغوش باد-
نور سرخ غروب کاملا مرده بود و حالا فقط ماه کامل پاییزی بود که بالای پشتبام دبیرستان ریوردیل میدرخشید. مه غلیظ اورگان دور تا دور آنها را گرفته بود، انگار کل جهان غیب شده بود و فقط کیب و النور در انتهای زمان باقی مانده بودند.
النور حس میکرد ذرات وجودش دارند با مه اطرافش یکی میشوند. پاهایش دیگر حتی هوای پشتبام را هم حس نمیکردند. او داشت محو میشد.
کیب، پسر مغرور و ساکت داستان، یک قدم آخر را هم برداشت. او تمام غرورش را برای همیشه پشت سر گذاشت. با دستهای بزرگ، لرزان و اندوهبارش جلو آمد و دو طرف صورت شفاف و متبلور النور را در دست گرفت. این بار، با اینکه النور مادی نبود، کیب تمام نیروی روحی اش را جمع کرد تا حضور او را لمس کند. سرمای وجود النور در پوست کیب نفوذ کرد، اما کیب فقط لبخند زد؛ یک لبخند غمناک، عمیق و بینهایت زیبا.
کیب زل زد به چشمهای النور که حالا مثل ستارههای در حال افول میدرخشیدند، و با صدایی خشدار اما قاطع گفت:«من هیچوقت بهت نگفتم، بلکوود... ولی تو تنها دلیلی بودی که من این دنیای احمقانه و تاریک رو تحمل میکردم. تو برام یه توهم نبودی، تو واقعیترین چیزی بودی که داشتم. دوستت دارم، النور. بیشتر از کتابام، بیشتر از سکوتم... بیشتر از جونم.»
اشک نامرئی النور از چشمانش غلتید. این همان جملهای بود که روحش را ماهها در برزخ نگه داشته بود. تمام حسرتها، تنهاییها و دردهای نامرئی بودنش در این شهر، با این جملهی کیب ذوب شدند.
کیب شستش را روی گونهی شفاف او کشید:«حالا دیگه وقتشه... حالا آزاد شدی، دختر بارون.»
النور لبخند زد. یک لبخند واقعی و پر از آرامش. در یک کسر از ثانیه، بدنش تبدیل به هزاران ذرهی درخشان نقرهای شد. باد شدیدی از سمت جنگل وزید و ذرات وجود النور را با خود برد و در میان مه پخش کرد. آغوش کیب خالی شد. او تنها ماند. دستهایش در هوا معلق بودند. کیب نفس عمیقی کشید، سرش را بالا گرفت و به ماه نگاه کرد. او دوباره همان پسر تنها شده بود، اما اینبار، با قلبی که طعم عشق را چشیده بود.
دو روز بعد. آرامستان قدیمی و متروکهی «بلکوود»:
باران ریز و ملایمی میبارید و بوی خاک و هیزم مرطوب فضای قبرستان کوچک روستا را پر کرده بود. کیب با همان هودی مشکی گشاد و کولهپشتی اش، تک و تنها از میان سنگقبرهای کهنه عبور کرد تا به یک قبر تازه رسید. روی سنگ مرمر خاکستری نوشته شده بود:«النور آدامز - هفدهساله. دختری که در آرامش بادها گم شد.»
کیب دسته گل کوچکی از لیلیوم ها را که النور دوست داشت، روی سنگ قبر گذاشت. دستهایش را در جیب هودی اش فرو کرد و به عکس سیاه و سفید و خندان النور روی سنگ زل زد. دیگر چشمانش خیس نبود؛ نگاهش همان آرامش را داشت.
کیب به سنگ قبر تکیه داد، سرش را کمی کج کرد و با همان لحن ریلکس و همیشگی اش، خیلی آروم گفت:«هی، بلکوود... اومدم بهت سر بزنم. مدرسهی جدید بدون تو خیلی احمقانه تر و خستهکننده تر شده. تیت و دوستای احمقش هنوز از من فاصله میگیرن... فکر میکنن کاملا دیوونه شدم. مطمئنم مادرت هم بالاخره دیشب بعد از مدتها خوابید؛ آروم آروم. فکر کنم صدای تو رو توی خوابش شنیده.»
کیب مکثی کرد. باد سردی از میان درختان کاج گذشت و کلاه هودی اش را تکان داد. او لبخند محوی زد، انگار سنگینی حضوری نامرئی اما گرم را روی شانهاش حس کرده باشد.
«نگران من نباش. من جام خوبه. کتاب جدیدی که میخوندم رو تموم کردم... دربارهی ستارههاست. میگن اونا هم وقتی میمیرن، نورشون تا سالها توی آسمون میمونه؛ دقیقا مثل تو. من اینجا میمونم و کارهام رو تموم میکنم، النور... ولی حواست باشه، جادهی اونطرف رو خیلی دور نرو. چند سال دیگه که نوبت من شد، میام پیدات میکنم. اون موقع... دیگه نیازی به فرکانس خواب و بیداری نیست. تا اون موقع... خداحافظ، بلکوود من.»
کیب برگشت و با قدمهای بلند و آرام، در میان مه و باران جادهی بلکوود محو شد؛ پسری متوهم که زیباترین راز جهان را درون سینهاش پنهان کرده بود.
#ماه_و_ماهی
خب... تمام
همه رو یه جا گذاشتم هرکی راحت بود تا اخرش بخونه هرکی نبود تیکه تیکه بخونه
هدایت شده از Tsukino...:›
https://eitaa.com/23560508/6957
اتفاقا همینو داشتم میگفتم..
در کل چرا اینقدر فکر نشده کار میکنیم..؟ چرا غریزه و احساسات لحظه ای شده کل زندگیمون...؟ فقط راجب این یه مورد صحبت نمیکنم.. واقعا ناراحت کنندست که یه دختر جوون اینجوری زندگیش تموم بشه... اما نمیخوام دامن بزنم به حرفایی که به شخصه از هیچکدوم مطمئن نیستم و راهی جز استدلال خودم و حرفای ضد نقیض بقیه برای مطمئن شدن ازش ندارم..
اما به نظرم انسان متفکر داره به حیوان مدرن تبدیل میشه..
مامانم نشست گریه کرد جلوم
بهش میگم چرا گریه میکنی👽
بغلم میکنه میگه آخه خیلی اذیت شدی(تنها کسی که واقعا فهمید چقدر زجر کشید-)
https://eitaa.com/misa_amanai/4553
جوری که وفا استرس ما رو داشت🥺🎀
خب بچها ممنون بابت تبریکاتتون وقتشه برم تو لونه م تا از شیرینی دادن معاف ش-