…

شمر لبخند زدُ غائله از تب افتاد خاک عالم به سرم شاه ز مرکب افتاد…

تشنگی، تشنه‌ی تسبیح و سجودش می‌کرد نیزه‌ای پیله به لب‌های کبودش می‌کرد…

کاش با حرف آقای روضه خوان مرگ را ببینم؛ وقتی میگوید : و شمر ُجالس ٌعلیٰ صدر ِالحسین…💔

…

وعده‌ی ما به نوک نیزه به هر شهر و دیار که به دنبال سرت، خواهرمان رهسپر است…

…

راوی مقتل می‌نویسد: خنجر سنگین بود و راه نفس را بند آورده بود... خواهَرت بر سر می‌زد و می‌دوید که محاسنت به پنجه‌ی قاتل گره خورده و سرت بالا و پایین می‌رود...وای از دلِ زینب.»

شمر با چکمه به روی سینه اش می ایستاد؛ در کنارش مادری قامت کمان افتاده بود...

یک زن تنها چطور شمر رو ازت جدا کنه..!

نمیدم پیرهنتو مال منه... واسه داداشمِ اموال منه...

یادگار مادر او را به غارت برده اند ؛ جامه ی شاهی به دست این و آن افتاده بود...