از جهان مانده فقط جان که مرا ترک کند... که آن هم به زور به ما چسبیده است...

گاهی یه غم انقدر طولانی میشه که ادم روش نمیشه به‌روی خودش بیاره دیگه.

هر کجا کردم محبت، غرق محنت شد دلم یا من این حکمت ندانم، یا محبت باب نیست

من در تمام نبودنت به یاد بودنت زیسته‌ام ، و این شاید عجیب‌ترین شکل زندگی باشد‌ :)!

و درست وقتی باور کرده بودم دل کندن را بلد شده‌ام، حضور ساده‌ی تو کافی بود تا بفهمم هنوز تمام وجودم گرفتار تو شد

من داشتم می‌سوختم که تو آمدی و مرا بابت بوی خاکستر مقصر دانستی!

کاش زندگی ای وجود داشت که می‌توانستم بفهمم ، خودِ واقعی‌ام چگونه زندگی می‌کند .

‌تو هیچ وقت مال من نبودی ؛ اما از دست دادنت ، قلبم رو شکست .

با من طوری رفتار کردند که انگار دلِ من، چیزِ مهمی نبود؛و عجیب است که هنوز هم نمی‌توانم با دلِ هیچ‌کس، آن‌طور بی‌ملاحظه باشم.