ز بس خندیدم و پنهان نمودم راز خود را کسی باور ندارد در دلم،دریای درد است؛

شب خودش پر میکند بغض ِگلویم بی‌سبب وای بر وقتی که غم هم پا به پایش میدود (: .

یک نفر پیش فلک ریش گرو بگذارد ... بلکه دست از سر آزردن ما بردارد ...

سپردم به خودت غمی را که بی صدا قلبم را می سوزاند

جوونی‌ای‌ که قرار بود خوش‌بگذره خلاصه شده تو [مدرسه؛بیمارستان؛خونه]

بغلم کن که مرا گریه مجالی بدهد زخم‌ها خورده‌ام از مرهم این آدم‌ها(:

آری درد که به استخوان برسد و روح که خسته باشد نشانه هایش از جسم پیداست:))))))

ولی گاهی وقتا زندگی جوری سخت میشه که دلت میخواد نباشی؛ نبینی؛ تموم شه زودتر... یجوری غمات آوار میشن رو سرت که گیج و مبهم میشی و نمیدونی باید چیکار کنی.. یهویی همه چیز هجوم میاره به سمتت! میفتی تو یه چاه عمیقی از مشکلات و تاریکی همه ی وجودتو دربرمیگیره.. دیگه چیزی خوشحالت نمیکنه و دونه دونه دلخوشیات از بین میرن! دیگه دلیلی برای شادی نداری و فقط دلت میخواد چشماتو برای همیشه ببندی و از چرخه ی تاریک جهان محو شی... میدونی از همه ی اینا آزار دهنده ترچیه؟! اینه که کسیو نداشته باشی که روحِ زخمیتو مداوا کنه...:)! درست همونجا که میگه [ویک باره دیواره های غم فشرده میشود!]

حالم‌از‌هرچی‌بیمارستانه‌بهم‌میخوره👩‍🦯 خسته‌شدم‌انقد‌بوی‌الکل‌رونفس‌کشیدم🦦🥴

برای من از قوی بودن چیزی نگو! من دیشب از گریه ترکیدم امروز از خنده:)

خنده بر لب میزنم تا کس نداند درد من ورنه این دنیا که ما دیدیم،خندیدن نداشت:))

تو چه دانی که چه ها میگذرد بر دل من حال من را یک نفر مثل خودم  میداند :))