گاهی‌اوقات هم می‌زنم روی دوش خودم و می‌گم: "ای آدم ساده."

روز و شب پيش همه روی لبم لبخند است .. تا حواسِ احدی جمع به بغضم نشود : )

- او رفت و غمش شعله به جان قلم انداخت! من ماندم و یک دفتر و طبعی که روان بود..

- یک مشت غزل شد همه‌ی دار و ندارم، دیوان بزرگی که پر از آه و فغان بود..

_در دلم چیزی ویران شده، چیزی که نمی دانم چیست و اضطراب و دلشوره مثل مِهی در ته دره‌ای بی آفتاب جایش را گرفته است. باید خودم را بالا بکشم. به سوی روشنایی سبز و چشم انداز های دور.

این آسیبی که به روح و روانم زده شده قراره با چی درست بشه ؟

از دید بقیه رو پاهام وایستادم، حالم خوبه و واقعا قویَم اما حقیقت اینه که خستم، تیکه تیکه شدم، میخوام فرار کنم، میخوام برم و ناپدید شم .