_

کلماتی که از دل برمی‌آیند ، هرگز بیان نمیشوند ، در گلو گیر میکنند و تنها در چشم‌ها خوانده می‌شوند ؛ - ژوزه ساراماگو

دلتنگ‌خودم‌ هستم‌ و از من‌ خبری‌ نیست ! مفقودُالاثر گشتم‌ و از من‌ اثری‌ نیست . . .

_

_

داریم پیر میشیم وسط روزایی که جوونی حقمونه . . .

_

ڪاش این مردم می فهمیدند حالی که پریشان است آرامش میخواهد نه سرزنش . . . !

آرام باش ، درست میشود . . . نه هیچ شبی و نه هیچ زمستانی دائمی نیست آفتاب می تابد ، شاخه ها جوانه می زنند و تمامِ شکوفه های در انتظار متولد خواهند شد . هیچ ابری تا همیشه در مقابلِ مهتاب نمی ایستد و هیچ ماهی تا همیشه در حصار نمی‌مانَد نور ، سپاه سیاهی را می درد حتی اگر به قدرِ روزنه ای باشد . و بهار ، هزار هزار زمستان را سبز می‌کند روزهای سخت رو به پایان است ! آرام باش .

میپرسن ده سال دیگه خودت رو کجا میبینی؟ حقیقتا نمیدونم، چون یه سال پیش خودم رو اینجا نمی‌دیدم .

خاکستری شدن تک تک سلول های بدنم .. طوری که حتی فکر میکنم نمیتونم لحظه ای بدون درد ، بدون دغدغه ، بدون حسِ نادیده گرفته شدن زندگی کنم . . . یجوری همیشه این حسای مزخرف همراهمن که احساس میکنم از بدو تولد با من بودن و همینطور بزرگ و بزرگتر شدن ! یا همین بغض خفه کننده‌ی گلوم ، همونی که نمیزاره حرف بزنم و بعضی وقتا مثل یه تیکه فلز سخت و بُرَنده عمل میکنه ؛ همونی که از وقتی یادمه همراه من بوده(؛ از کجای غم هام شروع کنم و تا کجا ادامه بدمش تا پایان یابد این حجم از غم ؟ بعضی به این نوع حرف زدن میگن... نمیدونن که اون شخص چطور زیر بار غم هاش و غول های تنهاییش داره کمر خم می‌کنه؟! سخته فهموندنش به دیگرون . . پس بخاطر همینه که همیشه سعی میکنم فاصله بگیرم از اون خود واقعیم که پر زخمه و ازش خون خاکستری جاری میشه ... میشم اون دلقک ساعتی که همرو میخندونه ، خودشم میخنده و بعد از گذر از بقیه از دوباره میشه همون آدم غمگین و اندوهگین :)

شبا یه حس عجیبی دارم . . ‌. انگار ذهنم هر شب یه پرونده‌ی خاک‌خورده رو می‌کشه وسط ؛ ورق می‌زنه ؛ مکث می‌کنه ؛ چیزایی که نمی‌خوام ببینم رو هایلایت می‌کنه و می‌گه : تا جواب این یکی رو ندی ؛ چراغ خواب خاموش نمی‌شه ! شب تبدیل شده به بخشی از من ؛ اون بخشی که هیچ‌وقت به کسی نشون ندادم !👩🏻‍🦯☕️