بعضی‌وقتا‌یه‌جوری‌دل‌آدم‌میگیره‌که‌کاش‌میشد‌ دست‌کنم‌تو‌بدنم‌ودرش‌بیارم و‌زل‌بزنم‌بهش‌وبگم : ‹بابالامصب‌بخدا‌منم‌آدمم؛ منم‌کم‌میارم؛مگه‌چقدر‌توان دارم‌که‌ . . اینجوری‌میگیری‌لعنتی‌ ؟

من شکستم ، که نیفتد تَرکی بر دل ِ تو . . نشد آرام دلت ؟ باز بگو ، می‌شکنم : )

چرا نمی‌شود تنها بود؟ چرا نمی‌شود همه چیز را رها کرد و گریخت؟ چرا انسان موظف است به ادامه‌ی تمام مسیرهایی ك شروع کرده؟ چرا مسئولیت‌ها و رنج‌ها و ناخوشایندها تمامی ندارند؟ چرا می‌فهمم؟ چرا می‌رنجم؟ چرا فرصتی نمی‌یابم که گوشه‌ای بزنم کنار و بی‌هیچ محافظه‌کاری و نگرانی و اجباری ، خودِ خسته و شکسته‌ و از هم پاشیده‌ام را ترمیم کنم؟ چرا حس می‌کنم هرچه بیشتر روی پاهای خسته‌ام راه می‌روم، بیشتر از مسیر و از مقصد بیزار می‌شوم و بیشتر به‌هم میریزم؟ چرا بی‌حوصله‌ام؟ چرا دلخوش نمی‌شوم؟ چرا آرام نمی‌گیرم؟

- کاش گوشه‌ای از این شهر شلوغ کمی دورتر از هیاهو‌های مهیب ، یك نفر جار میزد "آرامش" بیا ك حراج کرده‌ایم . .

کاش زندگیم حداقل از دور قشنگ دیده بشه !

برخی از آدم ها اول آفتاب پرست بودند بعد آدم شدند....

لامصب شب که نیست قطار فکر و خیاله.

گفته بودی ازمحبت خارها گل می‌شود ای بسوزد ریشه ضرب‌المثل‌های دروغ

- دلم میخواد به هرکسی ك میگه دوستت دارم بگم : + قبل از شما کسانی بودند و ادعاهایی هم داشتند . .

_

الهی به رقیه؟!

می‌گفت که ...