_

الهی به رقیه؟!

می‌گفت که ...

درونم جنگ است... نه بینِ خیر و شَر، بلکه بینِ [من و من] بینِ کودکی‌ام که هنوز عشق می‌خواهد، و [بالغی] که یاد گرفته فقط دَوام بیاورد. و در این میان نه [پناهی] هست، نه آغوشی اَمن... فقط سکوتی که همه چیز را در خودش می‌بلعد!

_

انگار از یه جایی به بعد، نوشتن دیگه مرهمِ دردام نیست ؛ هر بار که می‌نویسم ، یه چیزی ازم کم میشه ، یه تکه از من جا می‌مونه لای کلمه‌ها . دلم می‌خواد سبک شم ، اما هرگز کلمه که مینویسم ، سنگین‌ترم میکنه . انگار کلمه‌ها دیگه دوستم نیستن ، فقط شاهدن . شاهد این که دارم فرو می‌رم توی خودم ، بی‌صدا ، بی‌نفس . . گاهی قلبم اون‌قدر تنگ میشه که حس می‌کنم اگه یه حرف دیگه بنویسم ، می‌ترکه ؛ اما باز هم می‌نویسم . . چون سکوت ، دردناک‌تره ! چون نوشتن ، تنها کاریه که بلدم مینویسم اگه خودشم قاتلم بشه !

چنان وامانده شد واژه برایِ شرحِ حالِ من ، که دیگر وصفِ حالم را عبارت بر نمی‌دارد.

‌كل الذي أوجعني، صنعني ... هر آنچه مرا به درد آورد، مرا ساخت : )

کاش نمی‌فهمیدم دلیل تیر کشیدن یهویی قفسه سینه چیه : )

الهی به رقیه لطف میکنید؟🙂💔

امیدوارم درست بشه...

همون آدمی که راحت غید همه رو الان میزنه یه زمانی تمام وجودش رو برای نرفتن یکی خرج کرد اما اون بازم رفت💔