من از اهالی ای‌کاش های بی‌ثمرم اگر تو خسته‌ای از من ، من از تو خسته‌ترم .

همه آرام گرفت‌اند و شب از نیمه گذشت آنچه در خواب نرفت ، چشم من و یاد تو بود . .

مي گفت وقتی میبینمت چشمآنم برق میزند از دیدنت:)

در گلو می‌شِکند ناله‌ام از رِقَت دل قِصه‌ها هست ولی طاقتِ ابرازم نیست...

. یهو عصبی میشم،یهو میرم تو فکر ... یهو گند زده میشه تو حالم ولی یهو بعد از چند دقیقه خودم شروع میکنم به بگو بخند... دیوونه نیستما،فقط کم آوردم،اونم خیلی...

در این مدت مدام سعی میکرد به خودش به قبولاند که بالاخره روز های سخت تمام می‌شوند و روز های خوش فرا می‌رسند.ولی اشتباه کرده بود.هیچ چیز بهتر نشده بود

میخندم اما چشمانم رنگ غم دارد باشم یا نباشم دنیا چه کم دارد؟...

من همیشه از کلمه‌هایی که می‌نوشتم، نابود تر بودم از چیزی که میگفتم ، غمگین‌تر بودم‌. از اون چیزی که نشون می‌دادم، خسته‌تر بودم و حتی نسبت به غوغای درونم، آروم‌تر به نظر می‌رسیدم.

همزمان هم دلم میخواد بلند شم واسه آینده ام بجنگم هم دلم میخواد خودم رو از روی پشت بوم پرت کنم پایین میفهمی چی میگم؟

بعضی موقع ها از خودم خیلی میترسم؛ مثلا وسط جمع بین بگو بخند ها ،یجور بلند تر از همه میخندم انگار نه انگار تا دو دقیقه پیش نفس نمیتونستم بکشم!

تمام خانه سکوت ُ تمام شهر صداست ! از این سکوت گریزان ، از آن صدا بی‌زار . .

عاشقِ یک احتمالم در کلاسِ زندگی: احتمالِ این که او هم دوست می‌دارد مرا...