چه جالب دیشب تا صبح بیدار بودم از اینکه چنین رکبی خورده بودم از دستت عصبی ولی الان که به خودم نگاه میکنم میبینم بخشیدمت فقط دیگه نمیخوام اسمتو بشنوم:))))
مجتبی شکوری چقدر قشنگ میگه:
ممکنه سالها از نردبانی بالا بریم،
که رویِ دیوارِ اِشتباهی تکیه داده شده.
تو روم میخندن پشت سرم چه حرفا که نمیزنن و پنهون نمیکنن هی روزگار ما هر چی با دل میایم جلو اونا با عقل...:)