_این رسم دنیا نیست، انگاری هیچکس مثل من اینجوری تنها نیست(:

همیشه مشکل من را تو رفع میکردی ببخش زحمت محضم ببخش سربارم.

- و اما او بازهم در خلوت ِخود گریست .

من هر چند دقیقه تو ذهنم: “کوه باش و دل نبند.”

هربار به ديدنِ عمويش ميرفت عباس به احترام او پا ميشد صد حيف نشد بماند و رشد كند ميماند اگر زينب كبري ميشد (: 🖤

روضه هایت ذره ذره آب کرده نوکرت را!

_

در میان مناجات ،وقتی واژه‌ها از دهان دعا بالا می‌رفتند و به آستان بی‌نام آسمان می‌رسیدند،من میان دو سکوت ایستاده بودم.سکوت زمین، و سکوت آن‌سوی فهم. دستم به دامان خواهش بود،اما دل در حاشیه‌ی اشک نامی را زمزمه می‌کرد که هم دعا بود و هم درد.انگار عشق پیش از آن‌که به زبان بیاید،در مسیر نیایش متولد می‌شد.جایی میان لرزش صدا و فرو ریختن.او رو به قبله‌ای نامرئی چنان از خود می‌گذشت که گویی تن، تنها سایه‌ای‌ست بر دیوارحضور.و من در آن میانه،نه دعا را از یاد می‌بردم و نه نگاهش را که هر دو، به یک نقطه ختم می‌شدند جایی که خدا بی‌صدا از میان کلمات عبور می‌کند. شب مثل پارچه‌ای سنگین بر شانه‌ی زمان افتاده بود و ستاره‌ها آیات پراکنده‌ای بودند که آسمان از تلاوتشان خسته نمی‌شد. گاهی عشق، شکل دعاست و دعا چهره‌ی آشکار عشق و من میان این دو آیینه‌ی بی‌انتها، خودم را گم کردم. تا شاید در یافتن او، راهی به خویشتن روشن‌تر بیابم. هیچ معترف،بنده خدا: مهدی!

حاضرم همه‌ی جونو‌ مالو پدر و مادر و زن و بچه و زندگیو‌ همه‌ دار و ندارم رو بدم که فقط بهم بگن دروغه‌ روضه‌هات. نمی‌شه.. سیلی و سه‌ساله نمی‌تونه تو یه جمله‌ بیاد. کلنجار می‌رم و هرکاری می‌کنم غمت‌ نمی‌شه باورم.

پای أبي‌عبدلله رسیده به کربلا.. فرمود این خاک امن‌ نیست برای مخدرات،عباس‌جان تو از کنار محمل زینب تکان نخور..

_در عزاداری او رسم چهل روز کم است یاد چشمش همه ی عمر سیه پوشم کرد

-صبورم ، اما این بغض چه می‌داند صبر چیست .