🚩جامانده های تشییع امام شهید 🏴تشییع جنازه نمادین رهبر شهید (نخل برداری) همزمان با راهپیمایی 👈امشب بعد از مراسم خونخواهی امام شهید در میدان امام (پارک شهر) 🎤مجری: هادی محمودی 🗣️مداح و سینه زنی:حجت الاسلام حسن محمودی ◀️اجرای ویژه گروه سرود رجا 🕣ساعت: ۲۰:۳۰ 💌 #به_عشق_آقا @be_eshgh_agha 👈 به ما بپیوندید

⭕️ حضور دکتر سعید جلیلی در تشییع رهبر شهید انقلاب ✅ @saeedjalily

روحش شاد و یادش گرامی🥀🥀🥀

#آخرین_دیدار 🔻عبایی که روایت آفرید🔻 ››دیروز، در صحن مصلای امام خمینی(ره) تهران؛ دقایقی مانده به اقامه‌ی نماز بر پیکر «آقای شهید ایران»، آفتاب بی‌رحمانه بر سر جمعیت می‌تابید. گرمای سوزان امان خیلی‌ها را بریده بود؛ به‌ویژه چند پیرمردی که با وجود سن‌وسالشان، دلشان نیامده بود از این نماز و وداع جا بمانند. از حاج‌آقا اجازهٔ گرفتن عبا را گرفتند و عبا را بالای سرشان گرفتند تا چند لحظه‌ای از شدت آفتاب در امان باشند. درست در همان لحظه، زمزمه‌ی «حدیث کساء» در فضای مصلی پیچیده بود. یکی از دوستانم که طلبه‌ هستن، آرام ماجرای حدیث کساء را برایم مرور کرد؛ این که، حضرت علی(ع)، حضرت فاطمه(س)، امام حسن(ع) و امام حسین(ع) زیر (کساء) عبای پیامبر(ص) گرد هم آمدند و خداوند آنان را اهل‌بیت پیامبر معرفی کرد و آیه‌ی تطهیر درباره‌شان نازل شد. دوباره صدای حدیث کساء در گوشم نشست. نگاهم به آن چند مرد افتاد که زیر عباء پناه گرفته بودند. برای لحظه‌ای، آن صحنه معنایی فراتر از مقابله با گرما پیدا کرد. عبایی که برای سایهٔ بالاسر بود، مرا به یاد «کساء» پیامبر انداخت؛ همان عبایی که نماد امنیت، محبت و گرد آمدن بر محور حق شد. شاید این فقط یک اتفاق ساده بود؛ اما برای من، آن همزمانیِ عجیب میان زمزمه‌ی حدیث کساء و تصویر چند مرد زیر عباء، یکی از ماندگارترین قاب‌های آن روز شد؛ قابی که هنوز هر بار به آن فکر می‌کنم، بوی معنویت و ولایت از آن به مشامم می‌رسد. ✍️علی میرزازاده اردکانی

ساعتی پیش ۱۲ نفتکش حامل نفت عربستان ، امارات و قطر ک حدود ۵ ماه در خلیج فارس زمین گیر بودن از طریق مسیر ایران راهی ژاپن شدن 🆔️ @Haderoon  👈عضویت 🆔 شناسه بله: https://ble.ir/haderoon1

🎥 تو که اهل خداحافظی نبودی! 🔻 ویدئو کلیپی دیدنی از گوشه‌هایی از لحظه های وداع مردم با رهبرشان. روایت دست‌هایی که حرف‌ها در دل دارند... 🆔️ @Haderoon 👈عضویت 🆔 شناسه بله: https://ble.ir/haderoon1

#روایت_ایران باید برخاست چه زیبا بود حرکت مردم تهران احساس غرور ایرانی بودن همه وجودم را گرفته بود. انگار پیاده روی اربعین را تجربه میکردی، سخاوت و مهمان نوازی مردم تهران، ستودنی بود. دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف، که ملتمسانه زائران را برای پذیرایی و اسکان، دعوت میکردند. پیرمردی که شاید توان راه رفتن نداشت؛ اما با رویی باز، و عاشقانه به مردم خدمت رسانی میکرد. دلمان در غم و اندوه رهبر شهیدمان است‌؛ و این زیبائیهای اربعین ایران، نویدی در جهت زمینه سازیهای ظهور مولایمان ان شاءالله ✍ف، فضلی