﷽ مثل اباعبدالله سربازها و سردارهایش را بدرقه کرد، سرشان را به دامن گرفت و برای همه‌شان نماز خواند. حالا انگار که ظهر عاشورایش باشد محاسنش به خونش آغشته شده، چه می‌دانم حتما بالب تشنه و گرسنه. ما ماندیم، کاش بعد این کربلا کنار عمه سادات زینب کبری و امام سجاد باشیم نه کنار مردمی که تنها از دور شهادت امام‌شان را تماشا کردند و برایش اشک ریختند. #لایوم_کیومک_یااباعبدالله

﷽ مقطع راهنمایی بودم با مدرسه رفتیم جماران. نزدیک جایگاه شدیم، عکس امام دست‌مان بود. وقتی دوروبرمان خلوت شد با چندنفر از دوستانم دست‌های‌مان را دراز کردیم تا عکس‌هایمان را به صندلی امام نزدیک کنیم، بکشیم‌شان به زمینی که روزی امام پاگذاشته تا متبرک شود. بعد جماران، رفتیم خانه و اتاق کوچک و ساده امام را از پشت شیشه دیدیم، چه قدر ذوق داشتیم از دیدن وسایل امام از دیدن اتاقی که روزی امام در آن می‌نشست. امشب که خبرگزاری تسنیم عکس‌ خانه‌ی آقای‌مان را گذاشت یادم آمد هیچ یادگاری از او نمانده، نه خانه‌ی ساده‌اش، نه گلیم‌های حسینه‌‌اش، نه آن پرده‌های رنگی و کتیبه‌‌ها، نه درخت‌هایی که آقاجان هرسال با دست خودش می‌کاشت. سال‌های بعد بچه‌ها نمی‌توانند بروند حسینه امام خمینی را ببینند و راوی برای‌شان روایت کند اما ما هستیم و حکایت این حسینه که منشا امیدمان بود، حکایت روضه‌های عاشورا و فاطمیه‌اش را، آخرین جلسه قرآن ماه رمضانش را برای بچه‌های‌مان نقل می‌کنیم.

می‌گفت:دیگه تک‌خوری تموم شد بچه‌ها دیگه برای خودتون تنها طلب شهادت نکنید، آقامون رو با خانواده‌اش شهید کردن، سردارها و دانشمندهای هسته‌ای‌مون رو با خانواده شهید کردن، حالا خانواده‌های شهدایی می‌خوایم بچه‌ها...