#تحلیل_راهبردی ترامپ می‌گوید: فقط دو خواسته از ایران داریم… 🔻فقط دو چیز میخواهیم؛ اول اینکه تنگه هرمز باید فورا باز و آزاد باشد و هیچ عوارضی دریافت نشود 🔻دوم اینکه ایران نباید سلاح هسته‌ای داشته باشد. 🔻همین است؛ موضوع بسیار ساده است. پس از آن، ما از آنجا خارج خواهیم شد. 🔺سخن ترامپ، دقیقاً دکترین امنیتی نوین ایران: «دکترین سپر و شمشیر» را نشانه رفته است: ➖صنعت هسته‌ای، سپر ماست و مانع بزرگ برای تداوم تجاوز است؛ ➖تنگه‌ی هرمز، شمشیر ماست و عامل دفع تجاوزهای دشمن است. 🌐@drAshiri

«از یک نفس» ﴿خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا﴾ بیا از این مفاهیم سوزان غربی، از «جنسیت» عبور کنیم. بیا به آغوش قرآن برگردیم. و در کلمه «زوج» تدبر کنیم که یک منظومه کامل از معانی طیبه است در زندگی‌دانی، زندگی‌داری و زندگی‌آرایی «در دو زوج» ﴿وَأَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَىٰ﴾ بیاندیشم به زوج انثی به ◽ زن، آن دختر مهربان آدم و حوا، همو که زوجِ زندگی‌جو و زندگی‌آفرین مرد است. با خرد زیبا و هنر زنانه خود، انسان و جهان را می آفریند و تار و پود زندگی می بافد. بیاندیشم به زوج ذکر، به ▪️مرد، آن پسر مهردان حوا و آدم، همو که زوجِ مرگ‌طلب و زندگی‌بان زن است. آنکه با خرد پر شکوه و هنر «ایستادن در آستانه مرگ» و از زن و زندگی پاسبانی می کند زن، زندگی را می‌تَنَد. مرد، زندگی را می‌رَهَد. این دو در کنار هم، درمان زخم‌های جامعه ما هستند. تدبر کنیم در رازهای زوجیت تا برای درمان و عمران جامعه اسلامی، از این زلال معرفت رحمانی، تدبیری تازه برگیریم. #نظریه_زوجیت @hamshenasi

زن، شبِ زندگی است نخستین بار این حقیقت ژرف را در بیان نورانی علامه حسن‌زاده آملی (ره) خواندم که «زن، شب است». ایشان در کتاب «فص حکمة عصمتیة فی کلمه فاطمیه» – که در ادامه و تکمیل «فصوص الحکم» ابن عربی نگاشته شده – این راز را از ژرفای قرآن و روایات برکشیدند شب، تنها یک پدیده طبیعی نیست، بلکه مظهر سه حقیقت الهی است: سُکْن (آرامش)، غِشی (پوشش)، سَجَی (سکوت و وقار). زن نیز در آفرینش خود، جلوه‌گاه همین حقایق است. خدای متعال در چهار جای قرآن، حکمت آفرینش شب و زن را با یک تعبیر مشترک بیان فرموده است: «لِتَسْکُنُوا»؛ تا آرام گیرید: - سوره یونس، آیه ۶۷: «هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا» - سوره قصص، آیه ۷۳: «وَمِنْ رَحْمَتِهِ جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَلِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ» - سوره غافر، آیه ۶۱: «اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا» - سوره روم، آیه ۲۱: «وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً» در سه آیه نخست، شب ظرف آرامش است. اما در آیه چهارم، زن خودِ مقصد و کانون آرامش است. یعنی زن، عین حقیقت شب است؛ همان پوشیدگی، سکون و مهرآمیزی که نه با روزِ پرتلاطم کار، بلکه با مستوری آرامبخش شب پیوند خورده است. این حقیقتِ عمومیِ زن و شب، در وجود مطهر حضرت فاطمه زهرا (س) به اوج خود می‌رسد. در روایات معصومان (ع)، میان آن حضرت و «لیلة القدر» اتحاد برقرار شده است: پیامبر اکرم (ص) فرمود:«مَنْ عَرَفَ فَاطِمَةَ حَقَّ مَعْرِفَتِهَا فَقَدْ أَدْرَکَ لَیْلَةَ الْقَدْرِ» امام صادق (ع) فرمود: «اللَّیْلَةُ فَاطِمَةُ، وَ الْقَدَرُ اللَّهُ، فَمَنْ عَرَفَ فَاطِمَةَ حَقَّ مَعْرِفَتِهَا فَقَدْ أَدْرَکَ لَیْلَةَ الْقَدْرِ، إِنَّمَا سُمِّیَتْ فَاطِمَةَ لِأَنَّ الْخَلْقَ فُطِمُوا عَنْ مَعْرِفَتِهَا» شب قدر، ظرف نزول قرآنِ صامت (کتاب) است «إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ» فاطمه (س) نیز ظرف نزول یازده قرآن ناطق– یعنی امامان معصوم (ع) – است که از وجود مبارک ایشان، به عنوان «امّ الأئمّه»، به جهان هستی قدم نهاده‌اند.همچنین، نام «فاطمه» از ریشه «فَطْم» (بریدن، بازداشتن) است. پیامبر (ص) فرمود: «إِنَّمَا سُمِّیَتْ فَاطِمَةُ لِأَنَّ اللَّهَ فَطَمَهَا وَ فَطَمَ مَنْ أَحَبَّهَا عَنِ النَّارِ» و امام صادق (ع) در وجهی دیگر فرمود: «الْخَلْقُ فُطِمُوا عَنْ مَعْرِفَتِهَا». این پوشیدگی و بریدگی از درک کامل، همان صفت شب قدر است که ذاتاً از درک عادی بیرون می‌ماند. قرآن خود درباره شب قدر می‌گوید:«وَ ما أَدْراكَ ما لَيْلَةُ الْقَدْرِ» (قدر: ۲) یعنی حتی پیامبر (ص) نیز از حقیقت آن آگاهیِ مطلق ندارد. درباره فاطمه (س) نیز همین گونه است. از همین روست که امام صادق (ع) می‌فرماید: «فُطِمُوا عَنْ مَعْرِفَتِهَا» – همگان از معرفتِ کنه او بریده‌اند.پس شناختِ حقیقی، نه در احاطه بر ذات، بلکه در تقرب و درکِ مقام و عجز از احاطه است. زن که شب است، در سیمای فاطمه (س) نه فقط مظهر آرامش و پوشش، که حقیقت «قدر»، «تقدیر حیات» و «نزول قرآن» می‌شود. در عرفان اسلامی، از منازل سیر حبی در قوس نزول (از خدا به خلق) به لیل و لیالی (شب‌ها) تعبیر می‌شود و در قوس صعود (از خلق به خدا) به یوم و ایام (روزها). در مسیر هستی و زندگی قوس نزول، فاطمی است و قوس صعود، علوی. صلوات الله علیها و علی أبیها و بعلها و بنیها. #زن_شب_است #مرد_روز_است #فاطمه_شب_قدر #علی_روز_قضا #نظریه_زوجیت @hamshenasi

بعثت مردم به نظر من اگر بخواهیم عصاره «بعثت مردم» در اندیشه و سیره امام شهید را در یک گزاره خلاصه کنیم، باید گفت که او مردم را از جایگاه «اسیران تاریخ» و «موضوع سیاست» به جایگاه «حاملان فرهنگ» و «فاعل سیاست» ارتقا داد. تاریخ مربوط به گذشته است، با فرهنگ آینده ساخته می شود. فرهنگ آن چیزی بود که حاضر بود برایش جان دهد و داد و شد سیدالشهدای انقلاب اسلامی @hamshenasi

🔻پای قانون جمعیت کجا می‌لنگد؟ غیبت هویت زنانه در سیاست‌گذاری جمعیت ✍️هانیه کثیری، طلبه و پژوهشگر 🔸#یادداشت_اختصاصی وقتی قانون برای «فرزندآوری» فاکتور صادر می‌کند. مشکل اصلی قانون جمعیت دقیقاً آن‌جاست که به‌جای فهم لایه‌های وجودی و هویتی، می‌کوشد مسئله را با «منطق جبران مافات» و صرفاً در بستر اقتصادی حل کند. گویی اگر وام بدهیم، یارانه اضافه کنیم و زمین در نظر بگیریم، فرزندآوری نیز همانند یک تصمیم مصرفی یا سرمایه‌گذاری، خودبه‌خود افزایش می‌یابد. اما حقیقت این است: فرزندآوری از جنس خرید کالا نیست؛ از جنس تغییر یک جهان زیسته است و هیچ جهان زیسته‌ای را نمی‌توان فقط با پول توضیح داد یا برانگیخت. این سیاست، به‌جای آنکه از معنای زنانۀ فرزندآوری آغاز کند، از «منطق مردانه‌ی تأمین معیشت» آغاز می‌کند. در این منطق، فرزند بیش از آنکه «ثمره‌ی یک پیوند وجودی» باشد، به «بار اقتصادی» تبدیل می‌شود که باید سبک‌تر شود. اما زن، به‌ویژه در نسبت با مادری، بیش از پول به امنیت معنایی، هویتی و اجتماعی نیاز دارد. قانون جمعیت اگر بخواهد از درجا زدن بیرون بیاید، باید تصویر مادری را بهبود ببخشد: ۱. زن را از موقعیت «ابژه‌ی جمعیت» به «سوژه‌ی فرزندآوری» ارتقا دهد؛ ۲. مادری را نه مانع رشد، بلکه یکی از اصلی‌ترین صورت‌های رشد معرفی کند؛ ۳. پدر را فقط تأمین‌کنندۀ مالی نبیند، بلکه شریک در شکوفایی هویت زن و فرزند بداند؛ ۴. به جای «خریدن فرزندآوری»، امکان «زیستنِ معنادارِ مادری» را فراهم کند. فارغ از اشکالات بروکراتیک، برای تحلیل محتوای قانون جمعیت باید رشد ۵۰ درصدی فرزندان سوم‌و چهارم را در کنار کاهش ۱۲ درصدی فرزندان اول و دوم در تعاملِ «بازی قدرت و تضعیف بین گفتمان و ساختار» فهم کرد. تحلیل‌هایی که تنها با تکیه بر آمارِ «اختصاص زمین» ادعای موفقیت می‌کنند، ضمن عدم تکریم اراده جهادی خانواده، حامل نوعی کج‌فهمی‌اند. قانون باید در خدمت بازتولید معنای فطری فرزندآوری قرار بگیرد، نه اینکه به گونه‌ای آن را مادی کند که دیگر اختصاص زمین در ناکجاآباد که هیچ، حتی تسهیلات کلان‌تر هم پاسخگو نباشد. 📌برای مطالعهٔ کامل متن _اینجا_ کلیک کنید 📝 مجله اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

ایتا دانشگاه است به گمانم نظریه پردازی علم اجتماعی، علم سیاسی، فقه سیاسی و .... همه در ایتا پلتفرم «اندیشه یاوران تمدن امروز» انجام بشه، البته نه با «اسلامی تنها» بلکه با رنجبری دانشگران «اسلامی نیا» و «ایرانی زاد» یعنی با «ازواج اسلامی ایرانی». آن وقت«ایتا» میشه پلت زار تمدن ساز «ایتاا» یعنی «اندیشه یاوران تمدن اسلامی ایرانی» 🤗 @hamshenasi

وارده: حالا نه به این درجه‌ی بالای استعاری بودن، اما من هم اگر بخواهم لحیه بجنبانم، به این رسیدم: - ایتا، جایی شده شبیه به هیئت، مسجد، پایگاه بسیج، محله‌ی‌ مذهبی‌های شهر؛ - بله، جایی شبیه به بانک، پارک و محله‌های‌ عمومی که همه کم‌وبیش در آن هستند؛ - تلگرام چیزی شبیه جردن‌ و اندرزگو‌، شب‌های ساحلی کیش؛ - ایستاگرام، دوبی، ترکیه، حتی آنتالیا، حتی پاتایا :))

آواشناسی معناگرای(فونوسمانتیک) زوج ✍️ علی اصغر اسلامی تنها یکی از راه های تقرب و کشف معنای زوج اتخاذ رویکرد ریشه‌شناختی (etymological) و توجه به لایهٔ آوایی-معنایی (phono-semantic) حروف «ز، ج» و تعامل آنها با حروف دیگر (واو، راء) در ریشه‌های «زجج»، «زجو»، «زوج» و «زجر» که در قرآن بکار رفته است. مبتنی بر معجم الاشتقاقی علامه حسن جبل ، از نظر آواشناختی (صوتی) حرف «زاء (ز)» بیانگر اِکْتِناز (فشردگی و تراکم) و قوّت است. حرف «جیم (ج)» بیانگر تَجَمُّع (گردآمدن) غیر شدید و ملایم است. حاصل ترکیب «زاء و جیم» (بدون حرف میانی) بیانگر تداخل یک چیز یا چند چیز در یکدیگر (همان «لَأْم») به گونه‌ای است که جِرم آنها پراکنده نمی‌شود؛ مانند «ابروی به هم پیوسته و فشرده (مُزَجَّج)» که دو سوی آن درآمیخته، اما حجم و تراکم خود را حفظ کرده است. ⚡️در ریشهٔ «زجو» (ز – ج – و): {مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ} [النور: ٣٥] در این ریشه، حرف واو پس از زاء و جیم می‌آید و معنای «اشتمال (احاطه و دربرگیری)» را به ترکیب می‌افزاید. در نتیجه، ترکیب «زجو» بیانگر این است که «لَأْم» که در اینجا همان دفع و راندن است به آرامی و همراه با مدارا، بر روی چیزی واقع می‌شود که مشمول و محاط (دربرگرفته شده) است. مثل - راندن گوساله همراه با مادرش (دفعی آرام که گوساله هنوز در احاطهٔ مادر است). - دفع و راندن ابر توسط باد (ابر در هوا محاط است و باد آن را به آرامی می‌راند). ⚡️در ریشهٔ «زوج» (ز – و – ج): {رَبُّكُمُ الَّذِي يُزْجِي لَكُمُ الْفُلْكَ فِي الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ} [الإسراء: ٦٦] در این ریشه، حرف واو میان زاء و جیم قرار می‌گیرد (نه پس از آنها). این ترکیب بیانگر«اشتمال (احاطه) بر دو چیزی که با یکدیگر تداخل دارند، همراه با دفع و حرکت ملایم یکی به سوی دیگری». یعنی پیوند دو چیز با یکدیگر به آرامی، مانند رابطهٔ زن و شوهر (زوجین). در اینجا برخلاف «زجو»، دو چیز داریم (نه یک چیز محاط در چیز دیگر)، و تداخلی دوسویه میان آنها برقرار است. ⚡️در ریشهٔ «زجر» (ز – ج – ر): {فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنْظُرُونَ} [الصافات: ١٩] در این ریشه، حرف راء به ترکیب افزوده می‌شود.راء بیانگر «اِسْتِرْسال و اِطِّراد» (جریان پیوسته، کشیده‌شدگی و ادامه‌دار بودن) است. ترکیب «زجر» با حضور راء، بیانگر«استمرار و پیوستگی در دفع و راندن، به گونه‌ای که منجر به دورسازی و جدایی یا فشار شدید می‌شود.» نمونهٔ عینی این معنا در جداشدن مضغه از شکم ناقه به صورت دفع و پرتاب است؛ چنانکه گفته می‌شود: «زَجَرَتِ النَّاقَةُ بِمَا فِی بَطْنِهَا» یعنی: شتر آنچه را در شکم داشت با فشار و پرتاب بیرون انداخت. در مفهوم «زجر» به معنای طرد و راندن با خشونت دیده می‌شود (مانند راندن حیوان با فریاد و شدت). ⚡️برآیند تحلیل: زجج: ز + ج (تکرار ج) تداخل فشرده و ساکن، بدون پراکندگی جرم زجو: ز + ج + و (واو در پایان) دفع آرام چیزی که در احاطهٔ چیز دیگر است زوج: ز + و + ج (واو در میان) احاطه و تداخل دو چیز با دفع ملایم دوسویه زجر: ز + ج + ر (راء در پایان) دفع شدید و استمراری همراه با جدایی و دورسازی ▪️با توجه به کاربست چهار ریشهٔ «زجج، زجو، زوج، زجر» در قرآن شاید بتوان گفت «زوج» در نقطهٔ میانی طیف معنایی «زجو» (دفع ملایم یک‌سویه) و «زجر» (دفع شدید جدایی‌بخش) قرار دارد. از «زجج» فشردگی ساکن را به ارث برده، اما با افزودن واوِ اشتمال و جابجایی آن، به «تداخل دوسویه و پویا در یک ظرف مشترک» تبدیل شده است. قرآن از همین ویژگی برای توصیف ازواج خلقت و زوج بندی ایتمانی بهره برده است. #نظریه_زوجیت #زوج 📚كتاب المعجم الاشتقاقي المؤصل، محمد حسن جبل، صص875-881

ای خوش مسیر برکه!...قرار مسافران! آغوش باز کن که رسیده ست کاروان پیغام بازگشت بده هر که رفته را لختی درنگ کن که بیایند ماندگان لختی درنگ کن که جهان ایستاده است بنشین نگاه کن که به رقص آمده زمان وقتش شده ست برکهِ کم آبِ دوردست! کم کم رسد تلاطم موج ات به بیکران تصویر دست کیست در آیینه ات؟ ببین! این دستها رسانده زمین را به آسمان دیگر هراس خشک شدن در دلت مباد دستی به بیعت آور و دریا شو و بمان! سلام و تبریک عید غدیر مخصوصا به سادات @hamshenasi

یوم غدیر روز همشناسی خانوادگی 🔸🌺روز غدیر روز تعارف و همشناسی امت رسول الله(خانواده گسترده رسالتی) با اهل بیت (خانواده هسته ای وراثتی) او است. 🌺،🔸 پیامبر رحمت در غدیر خم، این کنش تعارفی را انجام داد تا چرخ حیات امت بر مدار محبت و هدایت و امامت این خانواده بچرخد اما امت جز قلیلی بر آن، تغافل بلکه تناکر کردند لذا تا روز ظهور، تفرقه و اختلاف در میان امت حاکم خواهد بود. عیدتان مبارک 🌹 @hamshenasi

حاضران به غائبان برسانند؛ وارث غدیر هنوز ایستاده است و منتظر! تا برسند آنان که از قافله‌ٔ دل جا ماندند، و برگردند آنان که جلوتر از ولیّ خویش گام برداشته‌اند! ظهور، تحقق پیمان غدیر است؛ روزی که همه بیاموزند نه یک قدم جلوتر و نه یک قدم عقب‌تر؛ در رکاب ولیّ باشند!