ولی در کُل، به نسرین هم یکم حق میدم🤌 اون واسه این زندگی ساخته نشده بود.. نه.. نمیتونست..!👩‍🦯

سلام🌱 چون رمان آنلاینه و همزمان که پارت‌گذاری میشه مینویسم، بیشتر از یک پارت روزانه رو نمیتونم قول بدم، ولی اگر شد چشم😌🌸

[پارت بیست و ششم] پشت فرمان نشسته بودم و داشتم از سوئیت کوچکی که سرهنگ کلیدش را داده بود برمیگشتم. رفته بودم تا سری بزنم و ببینم چطور است. یک آپارتمان کوچک یک خوابه بود. زمینش تماما با موکت‌های ضخیم فرش شده بود اما وسیله‌ی دیگری نداشت. میخواستم وسایلم را جمع کنم و بروم آنجا. به خانواده گفته بودم میروم سفر کاری. چیزی نگفته بودند. یعنی حالِ آن روز های من، طوری نبود که کسی بخواهد پاپی ام بشود و سوال بپرسد! ماشین را گذاشتم همانجا توی کوچه. ماشین حامد هم جلوی خانه بود. عجیب بود اما، حوصله‌ی هیچکس را نداشتم. همیشه حضور کیمیا و حامد، خوشحالم میکرد و دیدن گلاریس میتوانست خستگی‌های روزم را کم کند، اما آن چند روز اوضاع طور دیگری بود. دلم میخواست از شلوغی های ذهنم، از احتمال های مختلف پرونده، از تمام چیز هایی که توی مغزم میچرخیدند پناه ببرم به سکوت و تاریکی. رفتم بالا و در زدم. کیمیا در را باز کرد. لبخند زد و آرام گفت: سلام داداش.. لب هایم را زورکی کِش دادم. گفتم: سلام. و با هم دست دادیم. گلاریس روی مبل خواب بود و مامان داشت نماز میخواند. گفتم: حامد کجاست؟ ماشینش دم در بود. به سمت یخچال رفت و پارچ شربت را بیرون آورد، گفت: اومد ما رو رسوند، میخواست بره جایی، طرح ترافیک بود ماشین و نبرد.. رفتم کنار اوپن آشپزخانه ایستادم. از آن طرف لیوان شربت را گذاشت روی سنگ و گفت: بخور خنک شی. بخار روی دیواره‌ی لیوان قطره می‌شدند و سُر میخوردند پایین. گفتم: دستت درد نکنه. و لیوان را یک نفس سر کشیدم. مامان سلام نمازش را داد و برگشت سمتم. پیش دستی کردم و گفتم: سلام، قبول باشه.. کیمیا آهسته گفت: حاج خانومشو نگفتی. نگاهش کردم. لبخند بی جانی زدم. مامان جواب سلامم را داد و تسبیحش را برداشت. لیوان خالی را روی سنگ اوپن گذاشتم و گفتم: بازم ممنون. من میرم اتاقم. و به سمت اتاق رفتم. رفتم داخل. خواستم در را ببندم که کیمیا دستش را گذاشت روی در و هُل داد. گفت: منم کاوه. از جلوی در کنار رفتم. گفتم: جانم..؟! آمد تو و در را نیمه بست. جلویم ایستاد و گفت: خوبی؟ گفتم: خوبم، جانم چی میخوای؟ دستم را کشید سمت تخت و خودش یک گوشه اش نشست و گفت: بشین. مطیعانه نشستم‌. دوباره گفت: خوبی؟ این بار منظورش را فهمیدم. برای آنکه خیالش را راحت کنم گفتم: خوبم. سر تکان داد و گفت: نیستی.. نگاهش را توی اتاق چرخواند. آرام گفت: سر قضیه نسرین..؟ چیزی نگفتم. دوباره گفت: تو هر کاری میتونستی کردی کاوه.. بعدشم که رفتی باهاش حرف بزنی و نخواست..اون میدونست تو شغلت اینه. میدونست این چیزا ممکنه پیش بیاد.. بین حرفش پریدم و گفتم: تو چی؟ تو نمیدونستی که رفتی اون شب؟ یکه خورد. لب هایش را تر کرد و بریده گفت: من.. من.. نگاهم را از او گرفتم و به رو به رو دوختم. گفتم: نگفتم که دلیل بیاری.. حق میدم بهتون. آدم تو لحظه نمیتونه احساساتش رو تو دست بگیره.. مکث کردم. ادامه دادم: حتی ممکنه بعدشم نتونه.‌. حتی ممکنه اصلا احساسات نباشن! و نگاهش کردم. سرش را انداخت پایین. با انگشت هایش بازی میکرد. گفت: خیلی دوسش داشتی؟ نفس عمیقی کشیدم. گفتم: نمیدونم کیمیا.. نمیدونم.. انقدر بین کارام مچاله‌ش کردم که نفهمیدم دوسش دارم یا نه.. فقط میدونم میخواستم زندگیم رو باهاش شریک شم.. همه چیمو.. شادیمو.. غممو.. دردامو.. لبخندمو. یک قطره اشک از چشمش چکید پایین. سریع دست کشید زیر چشمش. آرام گفت: قربونت برم.‌. لبخند زدم به رویش و گفتم:چرا گریه میکنی؟! با صدای بغض آلود گفت: چون تو نمیخوام ناراحت باشی. دستم را گذاشتم روی زانویش. گفتم: نیستم.. فقط، همه چی دور و برم پیچیده شده.. حس میکنم افتادم بین یه مسیری که بلدش نیستم. و حالم با چیزی که بلدش نباشم خوب نیست. چرخید سمتم. با دوتا دست کشید به صورتش و اشک هایش را پاک کرد. گفت: باید نگران باشم برات..؟ باید.. باید بترسم؟ سرم را به طرفین تکان دادم و قاطع گفتم: اصلا! طوری که خودم هم باورم شد! نمیخواستم نگرانش کنم. اما کس دیگری را هم برای حرف زدن نداشتم. انگشت کوچکش را آورد جلو و گفت: قول؟ تک خنده‌ ای کردم و گفتم: چی قول؟! اینکه نباید بترسی؟ جواب داد: اینکه همه چی خوبه.. و خوب میشه.. انگشتم را بردم جلو و خواستم توی انگشتش قفل کنم که صدای گریه‌ی گلاریس باعث شد هر دو به سمت در برگردیم. انگار از خواب پریده بود. بلند و بی وقفه گریه میکرد. گفتم: برو پیشش، بیدار شده بچه.. میترسه. سر تکان داد و از روی تخت بلند شد و به سمت بیرون رفت.

[پارت بیست و هفتم] کیمیا که از در بیرون رفت، رفتم سر گاو صندوق گوشه‌ی اتاق و پرونده ها را آوردم بیرون. یک سری اسناد و مدارک را اسکن کردم و بعد از آن‌ها پرینت گرفتم‌. قرار بود سرهنگ کسی را بفرستد تا پرونده ها را از من بگیرد. گفته بود کسی که میفرستد، هیچ ارتباط و آشنایی با آگاهی ندارد و خیالم را از بابت آشنایی راحت کرده بود. پرونده ها را به سفارش سرهنگ گذاشتم داخل کیف سامسونت و رمزی که گفته بود را رویش گذاشتم. روی صندلی نشسته بودم و داشتم برای بار دهم عکس های توی پرونده را نگاه میکردم که گوشی ام زنگ خورد. سرهنگ بود. گفت بروم پایین و پرونده را تحویل بدهم از اتاق بیرون رفتم و در را بستم. همانطور که به سمت در میرفتم رو به مامان و کیمیا گفتم: من تا پایین میرم و میام.. وسیله هام وسطه کسی نره تو اتاق. و از خانه بیرون رفتم. پله ها را تند تند پایین رفتم. در را باز کردم. موتور مشکی رنگی جلوی در بود و کسی کنارش ایستاده بود. بی آنکه کلاه کاسکتش را در بیارد، جلو آمد و بسته را تحویل گرفت و رفت. پله ها را رفتم بالا و کلید انداختم در را باز کردم. مامان و کیمیا روی مبل نشسته بودند و آهسته حرف میزدند. سمت اتاق رفتم. در نیمه باز بود. اخم ریزی کردم. پا تند کردم و جلو رفتم. ایستادم در چهار چوب در. گلاریس روی زمین نشسته بود و عکس های پرونده دورش ریخته بود. کف دست هایش را گذاشته بود زمین و زُل زده بود به عکس دختر بچه‌ی بی جانی با جای بخیه‌ای خونی روی شکمش. تند تند نفس می‌کشیدم. گلاریس با چشم های گشاد شده داشت عکس ها را نگاه میکرد. با مشت محکم کوبیدم روی در اتاق و داد زدم: مگه نگفتم کسی نیاد اینجا کیمیا! گلاریس از جا پرید. چند ثانیه نگاهم کرد. اول چانه اش لرزید و بعد با صدای بلند شروع کرد به گریه کردن. کیمیا دوید و از کنارم رد شد و رفت توی اتاق. گلاریس که هق هق گریه میکرد را بغل کرد و مچاله کرد توی آغوشش و بلند شد. تند تند گفت: ببخشید داداش.. ببخشید.. و با قدم های بلند از اتاق بیرون رفت. رفتم توی اتاق و در را کوبیدم به هم. کنار عکس ها روی زمین نشستم. چشم های نیمه باز و کبودِ دختر بچه را نگاه کردم. ذهنم تصویرِ گلاریس را گذاشت جایش. سر تکان دادم و گفتم: اَه.. چشم هایم را بستم و نفس عمیق کشیدم. حالم داشت به هم میخورد. دلم نمیخواست هیچ کسی آن عکس ها را ببیند. میخواستم تمام درد دیدنِ آن عکس ها، جز همان یک باری که برای من اتفاق افتاد دیگر تکرار نشود. صدای گریه ی گلاریس هنوز از سالن می آمد. عکسِ بچه ها با زخم های روی تنشان روی زمین افتاده بود. گلاریس جیغ میزد. قلبم تند تند می‌زد. عکس ها را نگاه می‌کردم. توی همه شان گلاریس را می‌دیدم که با موهایِ لَختِ خرگوشی اش دارد گریه میکند. فقط چند ثانیه مانده بود خونِ توی مغزم بجوشد که دستم را روی زمین گذاشتم و بلند شدم. عکس ها همانطور وسط اتاق ریخته شده بود. سوئیچ را از روی میز چنگ زدم و از اتاق بیرون رفتم. در اتاق را قفل کردم و نفهمیدم چطور خودم را از هوای خفه‌ی اتاق و خانه انداختم بیرون.

[پارت بیست و هشت] از خانه بیرون رفتم و نشستم توی ماشین. هوای ماشین گرم و دم کرده بود و حرارت از همه جا میخورد توی صورتِ آدم. دو دستی فرمان را گرفتم و سرم را گذاشتم رویش. نمیدانم چقدر گذشت که احساس کردم دیگر در آن هوا نمیتوانم نفس بکشم. سرم را بلند کردم و ماشین را روشن کردم. دانه های عرق را احساس میکردم که از شقیقه هایم سُر میخورد پایین. شیشه را کشیدم پایین و راه افتادم. چند ساعتِ باقی مانده تا شب را توی خیابان ها پرسه زدم. ذهن تب دارم کمی آرام شده بود اما هنوز به قرار نرسیده بود. احساس میکردم برای تمرکز و شروع پرونده، هرچه زود تر باید خانه را ترک کنم. از طرفی هم میترسیدم خرده ترکش های این پرونده که هنوز شروع نشده داشت به اطراف پرت میشد، گریبانِ خانواده ام را بگیرد. چراغ بنزین ماشین که روشن شد، راه را به سمت خانه کج کردم. توی راه کنار یک اسباب بازی فروشی ایستادم. حسابی گلاریس را ترسانده بودم و قبل از رفتن باید از دلش در می آوردم. شاید هم داشتم دل کیمیا را به دست می آوردم. هر چه که بود از ماشین پیاده شدم و به سمت مغازه رفتم. مغازه خلوت بود. فروشنده که نگاهم را روی یک عروسک دید، گفت: این عروسک از این بِیبی واقعیاس.. غذا داره، غذا میخوره، پوشک داره! سکوتم را که دید گفت: یه لحظه اجازه بدید! و جعبه‌ی عروسک را از قفسه ی بالا برداشت و گذاشت روی میز. در حعبه را باز کرد و در همان حال تند تند داشت راجع به وسایل و امکانات عروسک حرف میزد اما من هیچکدامشان را نمیفهمیدم. آرام گفتم: همین خوبه. فروشنده که پسر جوانی بود، لبخند زد. گفت: دختره یا پسر؟! هم لباس آبی‌شو داریم هم لباس صورتی. گفتم: صورتی لطفا. و کارت را گذاشتم روی میز. همانجا عروسک را کادو پیچ کرد و توی یک پاک داد دستم. نشستم توی ماشین. نزدیک خانه بودم. گوشی ام را که سایلنتش کرده بودم از داشبورد برداشتم. کیمیا چند بار زنگ زده بود. صفحه را خاموش کردم و به سمت خانه راه افتادم. با کلید در را باز کردم و رفتم بالا. کفش های بابا و حامد هم جلوی در بود. گاهی با هم شوخی می‌کردیم. به او میگفتم "داماد سرخانه"! دست به سینه می‌ایستاد و می‌گفت: والا خواهرت که نمیشینه خونه. سر و تهشو بزنی میاد اینجا. منم میام دنبالش، بعد میبینم بوی غذای حاج خانوم تا دم در میاد. دیگه دلم نمیاد که برم خونه! لبخند زدم. کفش هایم را در آوردم و در را باز کردم و رفتم داخل. خانه سکوت شد. حامد و کیمیا بلند شدند. من هنوز چسبیده بودم به در. مثل گلاریس که چسبیده بود به دامنِ گل دارِ کیمیا. حامد پیش دستی کرد. جلو آمد و گفت: سلام خسته نباشی! و دستش را گرفت سمتم. نصفه نیمه لبخند زدم. با هم دست دادیم و دستم را کشید سمت جمع. با مامان و بابا سلام و احوال پرسی کردیم. پاکت عروسک را این دست و آن دست کردم. هنوز به چشم های کیمیا نگاه نکرده بودم. پاکت را گرفتم سمتش. گفتم: برا گِلاره.. و نگاهش کردم. لب هایش را غنچه کرد و آرام نفسش را داد بیرون. لبخندِ کوچکی زد. سرش را کج کرد و گفت: خودت بده بهش. گلاریس هنوز دامن مادرش را توی مشت گرفته بود. زانو زدم رو به رویش. رفت پشت کیمیا. حامد یک قدم جلو آمد و گفت: گلاریس چرا قایم میشی؟ دایی کاوه داره منت کشی میکنه. نگاهش کردم. چشم هایش میخندید. شانه بالا انداخت. کیمیا همزمان با نگاهِ من تشر زد: حامد! کیمیا را نگاه کردم و گفتم: بچه هم بودی هر چی میشد میزاشتی کف دست بابا. مامان و بابا خندیدند. فضا کمی سبک تر شده بود. حامد و کیمیا نشستند روی مبل. گلاریس چشمش مانده بود به جعبه‌ی کادو شده توی دستم. همانطور که چسبیده بود به پای کیمیا، انگشتش را آورد جلو و گذاشت روی طرح های روی کاغذ کادو. بند انگشت اشاره اش از شدت فشار سفید شده بود. کادو را گرفتم جلویش و گفتم: نمیخوایش؟! چیزی نگفت؛ گفتم: پس من بازش میکنم! و شروع کردم به پاره کردن کاغذ کادو. عروسک که از لا به لای کاغذ ها پیدا شد، گلاریس از کیمیا جدا شد و آمد جلو. نشست جلویم و با ذوق به عروسک نگاه کرد. از جعبه درش آوردم و گذاشتم روی پایش. حامد گفت: به یه عروسک فروختت کیمیا! خندیدیم. نشستم کنارشان. مامان خوشحال بود. شیرینی و میوه آورد. میفهمیدم مدام نگاهم میکند و سعی میکند چیزی بگوید تا به حرف زدن وادارم کند. آن شب کنار هم حرف زدیم و شام خوردیم. بعد از آن ماجراها، شاید اولین شبی بود که باز کنارِ هم میخندیدیم. و من، سعی میکردم آن یک شب را، یا شاید بهتر است بگویم، آخرین شبی را که میخواستم کنارشان در خانه باشم، با توی فکر رفتن و کنار نشستن برایشان تلخ نکنم.

[پارت بیست و نهم] آخر شب، بعد از اینکه خانه خلوت تر شد، به اتاقم رفتم. تا نیمه های شب، وسایل و لوازم مورد نیازم را جمع کردم توی چمدان بزرگ و گذاشتم گوشه‌ی اتاق. چای‌سازِ قدیمیِ مامان را هم از انبار برداشتم و به همراه چند تا ظرف گذاشتم توی یک کارتن. چند ساعتی خوابیدم و آفتاب نزده بیدار شدم. به خیال اینکه کسی بیدار نیست، بی سر و صدا آماده شدم و روی پنجه ی پا از اتاق بیرون رفتم. مامان با چادر نماز روی مبل خوابش برده بود. حضورم را که حس کرد، چشم هایش را باز کرد و تکیه اش را از مبل گرفت. دستش را به صورتش کشید و گفت: داری میری مامان جان؟ چمدان را زمین گذاشتم و جلو رفتم. گفتم: چرا اینجا خوابیدی مامان؟ گفت: گفتم بیدارم نمیکنی که، بعد نماز اومدم اینجا بفهمم کی میری. و از روی مبل بلند شد. همانطور که به سمت اتاق می‌رفت گفت: باباتم گفته بیدارش کنم.. بابا که بیدار شد، هر دو آمدند تا بدرقه ام کنند. مامان برایم قرآن گرفته بود و تند تند دعا میخواند و فوت میکرد سمتم. بغلش کردم. چادر نمازش بویِ خاکِ مُهر میداد. بویِ عطر های قدیمی. پیشانی اش را بوسیدم. اشک هایش را پاک کرد و صورتم را بوسید. بابا هم کارتن‌ وسایل را کمکم تا پایین آورد و توی ماشین گذاشت. او هم در آغوشم گرفت. هوای خنک و عجیبِ گرگ و میش، از لا به لای دکمه های پیراهنم میرفت تو و بدنم را مور مور میکرد. بابا رو به رویم ایستاد. چمدان را هم گذاشته بودم توی ماشین. نگاهش را بین چشم هایم جا به جا کرد و گفت: خیلی مراقب خودت باش کاوه جان.. مکث کوتاهی کرد و ادامه داد: به خدا میسپارمت. هرجا که میری و هرکاری که میکنی.. ما رو بی خبر از خودت نذار. و بعد در آغوشم کشید. عجیب بود اما، هیچوقت آن احساس را تجربه نکرده بودم. دلم نمیخواست از بغلش جدا شوم. دستش را روی شانه هایم گذاشت و عقب رفت. لبخند زد و گفت: برو .. برو دیرت نشه. و کاسه ی آبی که گذاشته بود روی در صندوق عقب را برداشت. سر تکان دادم. گفتم: چشم.. خدانگهدارتون. و به سمت در ماشین رفتن و سوار شدم. دوباره برگشتم عقب و از شیشه بابا را نگاه کردم. خندید. دست بلند کرد و گفت: برو.. پایم را روی پدال گاز گذاشتم. از آینه دوباره بابا را نگاه کردم. یک ثانیه چشم هایم را بستم و بعد، به سمت خیابان اصلی حرکت کردم.

این پارت کوتاه رو هم امشب داشته باشید تا این بخش اول بسته بشه. کم کم بریم سراغ شروع پرونده..🤌

[پارت سی ام] سوئیتی که سرهنگ در اختیارم گذاشته بود آن طرف شهر بود. شاید چهل دقیقه ای با خانه فاصله داشت. وسایل را بردم بالا. یک زیلوی کوچک انداختم گوشه‌ی سالن و لپ تاپ و وسایل کارم را چیدم رویش. چای ساز را هم گذاشتم توی آشپزخانه‌ی کوچک و گوشی ام را برداشتم تا به سرهنگ زنگ بزنم. خبر جا گیر شدنم را که شنید خوشحال شد. نکات امنیتی را دوباره گوشزد کرد. بعد گفت: الان داخل خونه‌ای دیگه ستوده؟ جواب دادم: بله آقا. گفت: برو داخل اتاق. کلید کمد دیواری روشه؟ رفتم سمت اتاق. کلید روی در بود. گفتم: بله آقا. جواب داد: خیلی خب.. داخل کمد یه سری وسیله هست که ممکنه به کارت بیاد. یه جعبه هم هست. رمزش، رمز صندوق تجهیزات خودته تو اداره. در صورت نیاز استفاده کن. هنوز توی اتاق ایستاده بودم. نمیدانستم از چی صحبت میکند. اما گفتم: چشم.. رفتم سمت پنجره. پرده‌ را کمی کنار زدم و بیرون را نگاه کردم. سرهنگ گفت: ستوده، یادت باشه، با گوشی خودت هیچ تماسی رو جواب نمیدی. اگر کار واجبی داشتی، در حد پیام دادن مشکلی نیست. نمیخوام کسی بفهمه دقیقا کجایی.. ممکنه تماست رو رهگیری کنن، به مکانت برسن.. لوکیشن گوشیتم خاموش میکنی.. مفهومه؟! سر تکان دادم، گفتم: چشم قربان.. فقط.. زود تر از سوالِ من جواب داد: برای تماس با خانواده‌ت از همین گوشی که به من زنگ میزنی استفاده کن، اما تاکید کن، کاملا تاکید کن شماره رو به کسی ندن و همچنین نگن که با تو در تماسن. یه طوری نگو که بترسن یا نگران بشن. اما مهمه که بدونن. دوباره گفتم : چشم حتما. و بعد از گفتنِ چند تذکر دیگر، خداحافظی کردیم. پرده را انداختم. و به سمت کمد دیواری رفتم. درش را باز کردم. قفسه بندی شده بود و توی هر قفسه اش چیزی بود. از جلیغه‌ی ضد گلوله، تا وسایل گریم و یک سری لباس. دنبال صندوق رمز دار گشتم. پایین ترین طبقه بود. نشستم روی پاهایم. رمز را زدم. قفل صدای جیر جیرِ ضعیفی داد و باز شد. در صندوق را باز کردم. کلت کمری کوچکی داخلش بود. وقتی از اداره می آمدم بیرون، برای طبیعی تر شدن کار، تمام تجهیزات را پس داده بودم. برش داشتم و نگاهش کردم. اما امیدوار بودم نیاز به استفاده اش پیدا نکنم. اسلحه را گذاشتم سر جایش. در کمد را بستم و به حال کوچک رفتم. لباس های راحتی پوشیدم و یک راست رفتم سمت وسایل کارم. سه مقوای بزرگ سفید را کنار هم چسباندم روی دیوار و تابلوی کار درست کردم. بعد چهار زانو نشستم روی زمین و مدارک را چیدم جلویم. عکس ها و آدرس ها و شخصیت هایی را که هر کدام از سه نفر قبلی بهشان رسیده بودند را جدا کردم و چسباندم روی مقوا ها. بالای هر کدام نوشتم: راه ۱، راه ۲، راه ۳. و یک مقوای دیگر چسباندم پایینِ آنها و رویش نوشتم: راهِ محرمانه. و فعلا خالی گذاشتمش. سرگرد یاسر، که راه اول را شروع کرده بود، به چند بیمارستان و پزشک رسیده بود. اطلاعاتی بدست آورده بود که نشان می‌داد، آن چند پزشک، با دستکاری اطلاعات و گزارشات، یا گاهی با فریب بیمارانِ کم بضاعت با مقدار کمی پول، دست به خرید اعضا بدن آن ها میزده. مدارکی بود که نشان می‌داد، در برخی موارد بیماران به دروغ، بیماران مرگ مغزی معرفی میشوند تا بتوان اعضای بدن آن ها را خارج کرد. سرگرد یاسر یکی از پزشکان مضنون به همکاری در این کار را به اداره‌ی آگاهی دعوت می‌کند، اما پزشک قبل از رسیدن به اداره، با تصادف بدی از دنیا می‌رود. و بعد از آن، حوادث زنجیره ای که برای سرگرد اتفاق می‌افتد، او را از ادامه‌ی رسیدگی به پرونده باز می‌دارد. روی مقوای دوم، مدارکی که سرگرد محمدی به آنها رسیده بود را چسباندم. عکس هایی از اجتماع معتادان به مواد مخدر. خانه های متروک و دست نوشته ‌هایی که روی آن‌ها نوشته شده بود "کلیه o+" ، "کبد سالم" و چیز های شبیه به این ها. و مقوای سوم و مدارک سروان کیانی، که خواسته بود هر دوی این مسیر ها را به هم وصل کند و ارتباطی بینشان پیدا کند که در همان اوایل کار، از میان برش داشته بودند. نکته‌ی جالب توجه این بود، که هیچ مضنونی به نام و نشان، توی هیچکدام از تحقیقات نبود و اگر هم بود حذف شده بود. آخرین عکس را، که مربوط به سروان کیانی بود چسباندم روی مقوا. دراز کشیدم روی زمین، جلوی دیوار. دست هایم را قلاب کردم توی هم و گذاشتم زیر سرم و خیره شدم به مقوای وسط. چند روزی بود که به شروع پرونده فکر میکردم. اینکه باید پایم را از کجا بگذارم وسط این معرکه. با تجربه‌ای که توی حل پرونده های ستاد مبارزه با مواد مخدر داشتم، شاید نزدیک ترین راه برای رسیدن به قلب ماجرا، ادامه‌ی راهِ دوم بود. اما مشکل اینجا بود، که من حالا، برای حل این پرونده، یک پلیس نبودم..!